شاید بتونم بگم این فیلم جز 5 فیلم برتر تاریخ سینماست و شاهکاری به کارگردانی "مارتین برست" که در سال 1992 اکران شد، داستان درمورد یک پسر با نظم و درسخون و یک سرگرد کور بازنشسته است که طی داستان فیلم به بیان شخصیت های هر طرف و زندگیشون پرداخته میشه. اما نکته اصلی این فیلم نه داستان بلکه شاهکاری در دیالوگ نویسی های آنهاست.

تطبیقی از هنر فیلمسازی و نویسندگی با موضوعی متاثر کننده توام با غرور آفرینی. دو شخصیت که هردو مغرور هستند و درگیر مشکلاتی بزرگ، سرگرد فرانک اسلید( آل پاچینو) که مردی کور است و با جذبه و چارلی سیمز( کریس اودانل) که در نزدیکی یک سقوط بزرگ که همان اخراجی از مدرسه است.

ماجرای آشنایی آنها از کار آخر هفته ای شروع میشود که چارلی پیدا میکند و آن نگهداری از آقای اسلید است، طی ماجرای داستان چارلی متوجه میشود که سرگرد اسلید با وجود کور بودن مردی بسیار جذاب و عاشق زنهاست، تمام احساساتش را برای شناسایی محیط اطرافش به کار میگیرد و بخوبی تمام جزییات را ثبت و ضبط میکند.

برخوردها و اکت های بین دو بازیگر و آقای اسلید که همواره مثل یک آهنربا جذب خانوم ها میشود و آنها در ذهن خود توصیف میکند یکی از نقاط قوت این فیلم است. نکته ی دیگر این است که سرگرد اسلید با وجود اینکه مردیست نابینا اما بسیار مقتدر و با اراده است اما به جایی از زندگی رسیده است که احساس پوچ بودن میکند و میخواهد خودکشی کند، اما انگیزه ای که چارلی به او میدهد مانع این امر میشود.

این فیلم به ما یاد میدهد چطور در راه درست زندگی کردن بمانیم حتی زمانی که این خوبی مارا به نابودی بکشد، اما نابودی اصلی زمانی است که انسان در بدی و خیانت و دروغ غرق میشود.

با اندکی درنگ در دیالوگ های این فیلم میتوانید دفترچه یادداشت های خود را از جملات زیبا پر کنید و اونارو مثل یک درس در زندگی مرور کنید که مردی نابینا چطور به زیبایی ظاهر و بوی عطر و حتی رنگ دستمال جیبی خودش اهمیت میده، این یعنی زندگی هرچند ساده باشه اما میتونه زیباتر باشه، و چارلی چطور باوجود نزدیکی به اخراج از مدرسه هنوز معتقده که آدم فروشی و فاش کردن راز همکلاسی هاش کاری پست و اشتباهه، این یعنی وفاداری و لطف و بخشش، حتی نه برای دوستان بلکه برای چنتا از همکلاسی هاش که با جیبی پر از پول پدر به مدرسه اشرافی بیرد اومدن اما چارلی تنها با سختی و با کمک هزینه بورسیه راهی این مدرسه شده.

خوبه که بدونیم انسانیت به معناهای بسیاری منتهی میشه و چه بهتر یک فیلم با زمان شاید 2 ساعت این ویژگیهارو بیدار کنه، (البته برای کسانی که در این خواب هستند).

پیشنهاد میکنم این فیلم زیبارو تماشا کنید و به دوستانتون معرفی کنید تا دنیارو اونجوری که میتونه باشه ببینیم نه به شکلی که اطرافمون رو احاطه کرده.

هنر همیشه در بین مردم سراسر دنیا جایگاه ویژه ای داشته است.از نظر من، هنرهای نمایشی محبوب ترین و نیز جذابترین آنهاست که این روزها طرفداران پروپا قرص خودش را دارد. از این جذابیت و سرگرمی که شاخه هایی چون سینما و تئاتر بوجود آمد که امروزه صنعت نیز بشمار می آید.

امروز تصمیم گرفتم بخشی ازین هنر و صنعت که تئاتر موزیکال است را معرفی کنم.

تاریخ این هنر نمایشی که ترکیبی از موسیقی، رقص و دیالوگ نیز هست به سال 1866 میلادی بازمیگردد. این گونه تئاتر بیشتر به بیان عشق، نفرت و طنز بیشتر میپردازد که به دلیل حرکات بدنی و واکنش های احساسی بازیگران جذابیت خاص خودش را دارد.در کنار دو سبک موسیقی جاز و راک، این هنر از بزرگترین دستاوردهای هنری در آمریکا برای عوام جامعه بوده است. از بهترین شاهکارهای این هنر میتوانم آثاری همچون : اوکلاماها، جنوب اقیانوس آرام، داستان غرب و بانوی زیبا من را نام ببرم که در سراسر این کره ی خاکی به نمایش درامده و بینندگانش را شگفت زده کرده است.

تئاتر موزیکال یا کمدی موزیکال سبکی است که بیشتر برای سرگرمی بیننده با موسیقی و رقص و ساز و آوازه تلفیق شده است. به گفته برخی هنمندان این رشته بیشتر موزیکال ها کمدی هستند که شاید برخی از آنها پایانشان غم انگیز باشد. بسیاری از تئاتر های موزیکالی که نمایشنامه قوی داشته اند به فیلم موزیکال تبدیل شده اند.

بطور کلی تئاتر موزیکال یک اثر دو پرده ای است که پرده دوم زمان کوتاه تری دارد و یادآور پرده اول و ملودی های جاری در آن خواهد بود. بطور کلی این هنر نمایشی متفاوت از اجراهای اپرا است و دیالوگ های فراوانی دارد و در مقابل اپرا از صداهای زیر و بم کمتری استفاده میشود که آهنگسازان این سبک هنری بیشتر به خلق آوازها میپردازد.

پیدایش هنر موزیکال اپرای کمیک اواخر سده نوزدهم و شروع سده بیستم شکل گرفته است. در طول سالهای 1830 تا تا 1910 بسیاری ازین آثار هنری تاریخی که تا کنون نیز بی نظیر هستند نوشته و اجرا شده است.اما عصر طلایی هنرهای موزیکال آمریکائی در بین سال های 1920 تا 1960 است که آواز نویسانی چون: ایروینگ برلین، جرم کرن، ریچارد راجرز، فرانک لاسر و بیشمار آهنگسازان و آواز نویسان دیگر در این تاریخ شکوفا و جهانی شدند.

امروزه این سبک هنر(تئاتر موزیکال) در کشور ما نیز رو به گستردگیست، آهنگسازان خوب با گروه های تئاتر مجمعی از بهترین ها را ساخته اند که قطعا تماشاگر را نیز میخکوب خواهد کرد، در بین این آثار اثری محبوب و معروف را از چارلز دیکنز به چشم میخورد با نام الیور توئیست(که خود من خاطرات بسیاری را چه از کتابش و چه از کارتون و فیلمش بخاطر دارم) .

این اثر به کارگردانی حسین پارسایی و با بازی هنرمندانی همچون مهناز افشار، آتیلا پسیانی و.. در حال اجراست.

این روزهای در خیابان ها موسسات زیادی برای علاقه مندان به بازیگری به چشم میخورد، که با اساتید مجرب و بازیگران مطرح جلساتی برای آموزش علاقه مندان برگزار میشود. توصیه میکنم اگر دوستدار این شاخه هنر هستید خودتان را محک بزنید و از بازی کردن نترسید چون تمام ما انسان ها روزانه در حال بازی کردن نقشی هستیم گاهی واقعی و با شخصیت خودمان و گاهی با نقابی که مجبور به استفاده شده ایم.

هنر طلوع روح انسان است