شادمانی و کامیابی با جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات به وجود می‌آید ، و این امری بسیار ساده است.

اما چیزی که مانع ایجاد جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات می‌شود ، «غفلت» است.

همان‌قدر که انجام این کار ، یعنی جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات ساده است ، انجام ندادنش هم به همان اندازه ساده است.

به عبارتی ، تنها دلیلی که باعث می‌شود تا بسیاری از انسان‌ها از دستیابی به کامیابی و نعمت‌ها محروم شوند، غفلت و سهل‌انگاری است.

ناکامی ، میوه‌ی درختِ غفلت است ، خیلی‌ها غفلت را شبیه به عفونت می‌دانند که اگر سریع جلوی آن گرفته نشود تمام بدن را فرا می‌گیرد.

شاید اگر بخواهم خیلی ساده و خودمانی مهم‌ترین دلایل فرار از نظم و انضباط در امور و روی آوردن به تعلل در انجام آن‌ها را نام ببرم ، بتوانم این دلایل را در ۴ دسته خلاصه کنم :

دلیل اول : صدای غفلت

بسیاری مواقع دلیلِ فرار از نظم و انضباط در امور و روی آوردن به تعلل در انجام آن‌ها ، این صدای درانی است که می‌گوید :

• بابا لذتتو ببر! بیخیالِ نظم .
• ای بابا سخت نگیر به خودت ، فعلاً حالشو ببر تا بعد .

درواقع این همان صدای غفلت است.

دلیل دوم : ترس از شکست است

خیلی مواقع دلیل مهم تعلل در انجام کارهایمان و پشت گوش انداختن آن‌ها ، ترس از شکست است. از این می‌ترسیم شاید نتوانیم فلان کار را به‌خوبی انجام بدهیم ، یا شاید خراب‌کاری کنیم و از این دست فکرها.

دوستان عزیزم ، اقدام و عمل ترس را از بین می‌برد و بلاتکلیفی و تعلل بدتر به ترس میدان می‌دهد. پس اصلاً ترس نمی‌تواند دلیلی منطقی برای تعلل در انجام کارها و به تأخیر انداختن آن‌ها باشد.

دلیل سوم روی آوردن به تعلل ،کمال‌گرایی است

خیلی مواقع ما به بهانه کمال‌گرایی ، عیب‌های تعلل و کوتاهی کردن در انجام امور را با یک حُسن با نام «من کمال‌گرا هستم» تبدیل و توجیه می‌کنیم.

به نظر من می‌شود گفت ، کمال‌گرایی یعنی : تبدیل عیب به حُسن . یعنی توجیه کردن.

به بیانی ساده ، ما برای اینکه تعلل ، غفلت و کوتاهی کردن‌هایمان برای انجام امور را توجیه کنیم ، می‌آییم می‌گوییم :

« من کمال‌گرا هستم و فعلاً شرایط مناسب برای انجام فلان امور یا فلان کار نیست.»

و نهایتاً چهارمین دلیل تعلل در انجام کارهایمان ، صبر نداشتن است

در بسیاری از مواقع ، عجول بودن و ناشکیبایی ، و این انتظارِ اشتباه که سریع به نتیجه دلخواه برسیم ، باعث می‌شود تا دست از تلاش برداریم.

صبور نبودن و عجول بودن ، به‌راحتی می‌تواند تلاش را به تعلل ، نگرانی و نهایتاً شکست تبدیل کند.

امیدوارم که همگی به این واقعیت پی ببریم که شادمانی و کامیابی با جایگزین کردن نظم و انضباط به‌جای اشتباهات به وجود می‌آید.

منبع : سایت گروه پژوهشی حقی

سلام به شما دوستان ، زمان قدیم می گفتن هر کسی که از خونه طرد شده ، رفته و خواننده شده و از این حرف ها…

این روزها دیگه اون جایگاه عوض شده . همه ی ما یا سخنرانیم ، یا نویسنده چند کتاب پرفروش و یا حداقل ۱ یا ۲ گواهینامه بین المللی داریم

واقعا چرا اینطور شده؟

خیلی وقت بود که می خواستم در این خصوص صحبت کنم که متاسفانه به دلیل کمبود وقت امکانش نبود و خداروشکر می کنم که این فرصت به وجود اومد که بتونم در این برنامه ی موج معجزه در این خصوص صحبت کنم.

اجازه می خوام همین اول صحبت هام این رو بگم که سخنران بودن و کتاب نوشتن فی النفسه کار بدی نیست و اتفاقا در صورت داشتن اطلاعات ، یک خدمت بزرگ به بشریت است.

اما روی صحبت من با اون دسته از افرادیه که برای جلب توجه و جبران کمبودهای زندگیشون به سمت سخنرانی و کتاب نوشتن و گرفتن چندین گواهینامه به ظاهر بین المللیِ ۱۰ – ۲۰ هزارتومانی روی آوردن.

برخی ها این روزها بخاطر ابراز وجود و جبران کمبودهایی در زندگیشون، شروع می کنن در یک حوزه ای به سخنرانی کردن. اصطلاحا به این افراد میگن سخنران خراب کن.

دوستان عرض کردم برخی ها ، و این برخی ها ۲ نشانه بارز دارند که در ادامه به اون ها خواهم پرداخت.

اولین نشانه چنین افرادی ، این هست که به دلیل اینکه هیچ کسی اون ها رو نمیشناسه ، و فکر میکنن که باید یک شبه مشهور بشن ، سریع دست به کار میشن و یک کتابی رو می نویسند ، که بعدها در رزوم خودشون بگن نویسنده کتاب پروفروش فلان… !!

البته فقط ظاهرش کتابِ.

• چون از نظر محتوا ، تهی.
• کاملا کپی شده ، حتی بدون کوچکترین تحلیلی.
• قلم و بیانی مبتذل و مفتَضَح.
• و لبریز از مطالب کلیشه ای.

تنها به درد سبزی فروشی می خوره که بدیم سبزی رو با اون بپیچند. حداقل اینطوری کاغدهاش بیشتر از این حروم نمیشه.

جالبتر اون که با پول دادن به انتشاراتی ها ، در قسمت تیراژ کتاب میزنند مثلا ۱۰۰۰تا و بعد کلا ۵۰تا چاپ میکنن.

به قول آقای مهران مدیری، دیدم که میگم.

و جالبتر از اون این که اون کتاب رو چندین بار تجدید چاپش میکنن که مثلا بگن پر فروشه.

اما دومین نشانه سخنران خراب کن ها ، خریدن چندین گواهینامه مثلا بین المللی.

من اسم هیچ گواهینامه ای رو نمیارم که خدای ناکرده سوءتفاهمی پیش نیاد.

اما این رو عرض کنم که بیش از ۹۹درصد گواهینامه هایی که در داخل کشور به اسم گواهینامه های بین المللی به فروش میرسه ، تقلبی،بی ارزش و فاقد هرگونه معادل بین المللی است.

اصلا بر فرض محال که اعتبار هم داشته باشند، قراره این گواهینامه ها چه اعتباری رو به ما بدن؟

جالب اینجاست که خود ارائه دهنده های گواهینامه قید می کنند که این گواهینامه ها قابلیت معادل سازی ندارند.

اگه مدرک برامون مهمه ، خُب چرا نمیریم از دانشگاه مدرک بگیریم؟

این روزها که مثل سوپرمارکت دانشگاه ریخته. حداقل یه اعتبار ظاهری هم دارن.

ببینید دوستان ، مدرک داشتن با سواد داشتن دو مقوله ی کاملا جداست.

خیلی ها هستند که مدرک دارند و فقط اسمشو یدک میکشن ،

خیلی ها هم هستن که هم مدرک دارند و هم سواد اون رو.

چرا همه جراحان مغز پرفسور سمیعی نشدن؟

چرا همه روانشناسان فروید و گوستاو یونگ و امثال اینها نشدن؟

دوباره عرض میکنم ، سواد چیزی فراتر از مدرکه.

خواهش می کنم بیایم واقعیت ها رو بپذیرم و با انجام چنین کارهایی:

• اولا ، شأن و جایگاه خودمون رو پایین نیاریم
• و ثانیا ، به افراد توانمندی که در حوزه های مختلف در حال سخنرانی هستند بی احترامی نکنیم.

در پایان این رو بایستی عرض کنم که باور کنید ، نوشتن کتاب و داشتن گواهینامه بین المللی به هیچ کس اعتبار نداده و نخواهد داد.

مسیر خودمون رو درست انتخاب کنیم، واقعیت ها رو بپذیریم و در جهت رشد خودمون تلاش کنیم.

با آرزوی موفقیت برای همه شما عزیزان

در پناه خداوند شاد و سربلند باشید.

جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید

منبع : سایت گروه پژوهشی حقی