میزم رو کمی مرتب میکنم و میام به سراغ لپ تاپی که (تف به ریا) روشن گذاشتم و رفتم که نماز بخونم. همین که اومدم تایپ کنم و موس به دست گرفتم یه چیزی به ذهنم رسید... لپ تاپ رو که خریدم موسش دو سه ماه بیشتر برام کار نکرد. نه که موس خراب بشه ها نه! فقط باتری بیچاره ش جسارت کرده بود تموم شده بود ومن هم که هر بار انقدر خریدن باتری رو به عقب انداختم تا دیگه دیدم در استفاده از تاچ موس به خودکفایی رسیدم! حاالا بعد از چند وقت که اصلا خبری از موسم نبود تازه دلم هواشو کرد و کلی دنبالش گشتم تا بالاخره زیر تخت گوشه ی دیوار پیداش کرد ( لازم به ذکر میباشد که برای پیدا کردنش دنیا رو گشتم!) خلاصه که الان اصلا نمیتونم باهاش ارتباط برقرار کنم! یعنی موس کنار دستمه ولی من همچنان از روش های قدیمی استفاده می نُمایم !

حالا شما ببینید! این یک مثال خیلی کوچک از حکایت عادت هاست ! ما آدمها همیشه به روش های قدیمی میچسبیم و حاضریم برای متقاعد کردن این که روش ما درسته و روش دیگران اشتباه، تا خود ثریا بریم ! اصلا چرا راه دور بریم ؟! همین خود بنده! گاهی کسی در درونم با اطمینان از درستی راه من و اشتباهی راه دیگران حرف میزنه... خب منم که بچه ی پیغمبر نیستم ! خیلی وقت ها گوش به حرفش دارم. اما گاهی وقت ها هم مقابل خودم می ایستم و از خودم سوال میکنم چرا اینجوری فکر میکنی؟ از کجا مطمئنی راه تو درست تر از راه فلانیه؟

همینجا یه سوء تفاهم برطرف کنم و اون این که منظورم از راه، رفتارها و سلوک و روش زندگیه؛ چون بنده اصولا آدمی م که برای تصمیم های مهم که راه من رو میسازن بسیار مشورت مینمایم و به خودم تنها اعتماد ندارم.

حرف من اینه... گاهی وقت ها جلوی خودمون بایستیم و از خودمون سوال کنیم این فکر من چقدر درسته چقدر اشتباه؟! آیا وقتی به سن 50 سالگی برسم از اینکه دوران جوانی م رو با این افکار گذشت راضیم یا از خودم عصبانی میشم ؟ آیا مسئله ای که با قدرت هر چه تمام تر دارم روی درستی اون پا فشاری میکنم؛ ده سال بعد هم همینقدر داغ و درسته ؟

مثالی بزنم... هفته ی پیش با یکی دوستام رفتیم کمی پیاده روی و خرید... هوا گرم بود و من حسابی هوس یه چیز خنک کرده بودم... اما هر چی به دوستم اصرار کردم با اصرار میگفت نه! و وقتی ازش دلیل میخواستم تو جوابم میگفت توی خیابون زشته! و وقتی ازش میخواستم که بریم کافی شاپ باز هم میگفت نه! و اینبار هم لابد دلیلش این بوده که زشته دختر بره کافی شاپ!

شهر محل تولد من یک شهر کوچک کویری با مردم مذهبیه... شهری که پر شده از تفکر: مردم درباره مون چه فکری میکنن؟!

دوست من حاضر بود من رو ناراحت کنه و خودش تشنه بمونه ولی کاری نکنه که مردم درباره ش فکری بکنن!

و جالب ترین قسمت ماجرا اینجا بود که وقتی ازش خواستم فکر کنه ودلیلی برای اعتقادش بیاره سکوت کرد و در نهایت گفت چون زشته! بهش گفتم زشت اینه که وقتی به 40/50 سالگی رسیدی با خودت بگی راستی هیچ وقت جوونی نکردم! هیچ وقت از دست بند هایی که به دست و پام بستم خودم رها نکردم!

این یه مثال بود اما متاسفانه همه ی ما توی این بیماری مشترکیم. میگم بیماری چونکه همه گیر شده. منتهی یکی از این طرف بوم افتاده یکی از اون طرف بوم! یک نفر با بندهایی که به دست و پاش بسته خودش رو از لذت های کوچک محروم کرده، و یک نفر با شکستن همه ی قوانین اجتماعی، نه تنها خودش بلکه یک جامعه رو تحت تاثیر رفتار اشتباهی قرار داده!

بیایید کمی منطق و دانش، دانشی که محصول مطالعه و تحقیق هست نه منابع تلگرام و اینستا، رو چاشنی اعمالمون کنیم!

بیایید فکر کنیم! که آیا فکر و عقیده ی من درسته؟! چه منشا و خواستگاهی داره؟! بیایید به اصل و ریشه خودمون رجوع کنیم و ببینیم کجا ها درست و منطقی هستند و کجا با ساختن تابو ها، مرز خوبی و بدی رو به سلیقه ی همسایه و دختر خاله ی پسر عموی پدرمون، مشخص کردیم!

اگر مسلمانیم فکر کنیم!

اگر مسیحی هستیم فکر کنیم!

اگر یهودی هستیم فکر کنیم!

اهل هر کجا که هستیم، معتقد به هر مذهبی که هستیم حتی اگر لامذهبیم و یا چند خدا داریم!

فکر کنیم!

به عنوان یک جهان سومی میگم... اونچه بیش از هر چیزی ما رو جهان سومی کرده عدم تفکر و صرفا یک تقلید طوطی وار از رفتارهای قبل از خودمون بدون تفکر بوده!

فکر کنیم و از خدا بخواهیم که راه درست رو نشونمون بده....

باور کنید خدا عاشق بنده های متفکرشه!

نسترن خاکسار.

یک عدد نسترن

یک مرضی هست در نویسندگی که بنده خودم همین حالا میخواهم برایش یک نام انتخاب کنم و باشد که آیندگان نام مرا به این نام اضافه نموده و در ذکر یاد و خاطره ی من بر یکدیگر پیشی بگیرند.

بله بله داشتیم عرض میفرمودیم، اگر ما کاره ای بودیم و دستمان به جایی بند بود میدادیم اصلا یک قرصی دوایی چیزی برای این مرض اختراع کنند و اتفاقا خودمان هم از این دارو حتما و شدیدا حمایت های ملّی میکردیم و هی به اجانب فخر میفروختیم که " دل خودتان که هیچ دل دختر خاله ی تان هم بسوزاد " که فقط ما اینقدر خوبیم که از این دارو داریم و میگفتیم کلیه کسانی که خواستار دارو هستند باید بدانند که با ایشان به نرخ دلار تصاعدی، محاسبه میگردد و نمیخواهند هم بروند بگویند نویسندگانشان یک گلی از بلاد خودشان به سر بمالند! اصلا شاید هم به کل صادرات این دارو را ممنوع اعلام میکردیم و هرچی هی از آمریکا و انگلیس و کره و ژاپن و جیبوتی(!) به ما زنگ میزدند، ریجکت میکردیم !

داشتیم به آینده ی پیش رو فکر میفرمودیم به کل رشته سخن از دستمان در رفت! از مرض گفتیم، حسرت درمان نشدنش به دلمان نیشتر زد...

نویسندگان، همه باید بر این موضوع گواه باشند که چه بسیار وقت هایی که آدم را هزار فکر و ایده در سر است ولی تا می آید سمت یک کاغذی، وُردی، چیزی تا بنویسد، چشمتان روز بد نبیند، گاهی انگار یک نفر لطف میکند و یه یک سطل آب خالی میکند در اندیشه ی سیال مغز این نویسنده ی بیچاره ! و بعد هر چه نویسنده تلاش میکند و با خودش میگوید : ای بابا اینکه ایده ی خوبی بود! میبیند نتیجه کار حتی به دل خودش هم نمی نشیند... این بخش اولیه و خوش خیم مرض است، به این صورت که نویسنده به هر حالی، چیزی نوشته است، هرچند به خودش قول شرف داده که این نوشته را در هیچ جایی افشا نکند...

هرچه این سندرم وخیم تر میشود، اوضاع نوشتن هم رو به وخامت میگذارد... به این صورت که از یک جایی نویسنده هی مینویسد، هی با خودش میگوید: نه نه! این که نه... و بعد یکهو میزند همه را جوری پاک میکند که انگار نه انگار روزی وجود داشته! و بعد از پاک کردن با خودش میگوید این چه شکری بود تناول کردم؟!

اوضاع وخیم تر می شود وقتی که نویسنده یکهو دچار افول میشود، یا اینجوری فکر میکند... به این صورت که هی به صفحه ی خالی نگاه میکند و انقدر ایده به ذهنش نمیرسد که فکر میکند به کل، فرشته ای از جانب خدا آمده و قدرت نویسندگی اش را از او گرفته...

اما از همه وحشتناک تر و دارو لازم تر میدانید چه وقتی است؟ وقتی که در ذهن نویسنده، تعداد یک هزار و سیصد و نود و هفت ایده، به صورت همزمان از نویسنده تقاضا دارند که سوژه ی داستان نویسنده باشند... اتفاقا نویسنده شروع به کار هم میکند، اما خدا آن روز را برای هیچ کدامتان نیاورد که 1397 ایده داشته باشید و قدرت نوشتن یک کدامشان را نداشته باشید...

به خود خود خود خدا قسم که اصلا این یکی آنقدر عذاب آور و دپرس کننده می باشد که مطمئنا میتواند یکی از عذاب های کاربردی جهنم باشد!

اصلا این قضیه به قدری سخت و وخیم است که بنده از همین تریبون اعلام میکنم اگر دانشمندی، داروسازی، کاره ای صدای مرا میشنود، دست روی دست نگذارد، بردارد این دارو را تولید کند، خودم به شخصه حمایتش میکنم، یک جوری که هیچ کس تا به حال حمایتش نکرده باشد!

پ.ن : از سری نوشته هایی که بسیار دوستش میدارم:)

کپی نوشته ها تنها با هماهنگی نویسنده و ذکر منبع امکان پذیر است!

با احترامات فائقه:

نسترن خاکسار.

همیشه آدم هایی بوده اند که مرا جذب کرده اند...

جذب به این معنی که در یک لحظه نگاهمان به هم افتاده یا حتی هرگز مرا ندیده اند اما مرا ناخواسته به سمت خودشان کشیده اند... برای خودم هم اتفاق عجیبی است... شاید این جور آدم ها اولین مشوق های من به نویسندگی بودند...

آدم هایی که انگار با هر حرکت شان کنجکاوم میکنند تا درباره ی آنها بیشتر بدانم و چون هر بار بیشتر از یک رهگذر نبوده اند، برای اینکه این حس کنجکاوی کمی ارضا شود شروع میکنم به خیال پردازی... چشم هایم را میبندم و تصورشان میکنم... مثلا یک باری چندین سال قبل یک خانمی در کتابخانه نظر مرا به خودش جلب کرد... تک تک حرکاتش انگار یکباره جادویی شدند! هنوز هم حرکت دست های سفیدش را یادم هست... انگار با هر حرکتش چیزی از من میخواست، داستان زندگی اش را از نو بخوانم... یادم می آید در خیالم با او به خانه اش رفتم و آشپزی کردنش را تماشا کردم... و دیدم که چقدر با آنچه در بیرون از خانه نشان میدهد متفاوت است!

چند وقتی میشود که کمتر میتوانم خیالم را مثل یک بادبادک بسپارم به دست باد... حالا هر بار که چشمانم را میبندم یک چیزی مانع پروازم میشود. یک چیزی تالاپی در من می افتد زمین! و انقدر این اتفاق افتاد که مدتی است دل از پرواز کندم... حالا نهایتا خیالم مثل پروانه ای از این گل به آن گل میپرد...

هنوز گاهی با خودم تمرین میکنم... و بهترین مکان برای تمرینم اتوبوس های شلوغ است... به چهره ی آدم ها خیره میشوم و داستان زندگی شان را از بین چین و چروک صورت شان حدس میزنم... به دخترهای دبیرستانی خیره میشوم و سعی میکنم حدس بزنم چه چیزی فراتر از ناخن های لاک زده و موهایی که بی هوا بیرون ریخته شده اند وجود دارد؟! مثلا این دختر در خلوتش چه میکند؟ کتاب میخواند یا آهنگ گوش میدهد؟! دزدکی زیر پتو گریه میکند یا با یک آهنگ شاد میرقصد؟ به لاک نامنظم و لب پَر ناخن خانم های جوان نگاه میکنم و سعی میکنم برای شان داستانی بسازم...

جذاب ترین بخش این تمرین جایی است که خانم رو به رویم، یک خانم مسن است... خانم های چادری که همیشه یک دستشان را زیر چادر بی دلیل مشت کرده اند. به چین و چروک های صورتش دقیق میشوم... سعی میکنم رنگ چشم هایش را از روی چشم های بی فروغی که دارد حدس بزنم... ( اکثرا بر اثر آب مروارید چشم هایشان بی هیچ درخششی به یک جا زل زده) بعد چشم هایم را میبندم و در ذهنم جوانش میکنم... به جوانی های زنی که رو به رویم نشسته فکر میکنم... به دخترانگی هایش... به مادرش... به خانه ای که آن زندگی میکرده... به امید هایش... به آرزوهای دوران جوانی اش! بعد هم در ذهنم او را در شب عروسی اش تصور میکنم... با یک آرایش غلیظ و لباس های سفید آستین پفی... به دلهره ها و خوشی هایش که حالا خیلی از آن گذشته !

برای من اتوبوس سواری یک کلاس خیال پردازی حرفه ایست! و نمیدانید چقدر گاهی سخت میشود این همه خیال را بتوان یک جا جمع کرد!

در من هزار داستان هر بار به دنیا می آیند و آنقدر نوشته نمیشوند تا میمیرند...

نسترن خاکسار

یک عدد نسترن

پ.ن : بیایید تمرین کنیم ! شاید یک شما فقط هم نیاز به یک مشوق برای نویسنده شدن دارید!

خودم را دوست دارم...

چند وقتی میشود! لااقل نه این که همیشه ولی خیلی بیشتر از بیشتر اوقات، خودم را دوست دارم... همان نسترن معمولی را که برای خودش آدم خاصی به حساب می آید! همان دختری که هیچ وقت حسرت کیف و کفش و لباس دیگران به دلش نمانده! اما همیشه از اینکه آدم ها نمیخواهند حتی تلاش کنند یک غزل حافظ را بدون غلط بخوانند، دود از کله اش بلند میشود!

خودم را دوست دارم حتی قیافه ی 7 صبحم را ! وقت هایی که تازه سر کلاس یادم می آید که میخواستم قبل از کلاس یک کمی آرایش کنم و بعد با خنده از تکنیک " کی ما رو میبینه" استفاده میکند!

خودم را دوست دارم وقت هایی که سر کلاس درس نیم ساعت به بازی پرنده ها خیره میشود! و تمام جزوه اش پر از شعر و غزل است! وقتی که میرود بین قفسه های کتابخانه و هی دستش را روی جلد کتاب ها میکشد و نفسش را از بوی کتابها پر میکند...

خودم را دوست دارم وقتی چشم هایم را میبندم و موهایم را میبافم! وقتی بعد از کلی غر زدن سر خودم، بلند میشوم و میروم جلو آینه موهایم را از نو شانه میکنم و عطر میزنم!

خودم را دوست دارم که ساده میپوشم و ساده میچرخم! وقتی که کرم های آرایشی گوشه کمدم تاریخ مصرفش میگذرد و تنها آرایشم در عروسی یک رژ قرمز میشود و خط سیاهی زیر چشمم!

خودم را همینجوری که هستم دوست دارم! چند وقتی میشود!! خودم را در جایی که دوست دارم تصور میکنم! حتی همین چند وقت پیش نامه ای برای خودم نوشتم... به نسترنی که قرار است فردای من باشد، و دیدم که چقدر عجیب که نسترن چند سال بعد را، که دارد نامه ی چند سال قبل را میخواند، دوست دارم!

خودم را دوست دارم که همیشه حسرت در بغل گرفتن یک ببر بالغ را در سر دارد! که هلاک جغد هاست! که با کبوترها حرف میزند و مرغ ها را نصیحت میکند و از خروس ساعت میپرسد!! وقت هایی که میزنند به طبیعت و با صدای گله، هوش از سرش میپرد!!! وقتی شاخ های بزغاله را میگیرد و ادایش را در می آورد و بعد از پدرش( بز جان ) با خجالت عذرخواهی میکند! وقتی که هنوز هم که هنوز است برای آن ماهی که در بچگی کشت و گنجشک مرده ای که با احترام دفنش کرد و لاکپشت مهربانش، عزادار است... و هیچ جوره نمیشود این غم را از ذهنش پاک کرد...

خودم را دوست دارم که دوست های بچگی اش پروین و مشیری بوده اند! که حافظ رفیق قدیمی اش به حساب می آید! خودم را دوست دارم که سعی میکند تاریخی بیهقی را بفهمد! و در هر بار خواندن هزار و یک شب به شهرزاد حسودی میکند!

راستش را بخواهید "خودم" اما با من مهربان تر است تا من با خودم! وقت هایی که ویتامین میخورم لبخند میزند! وقت هایی که قبل از خواب به دستم کرم مرطوب کننده میزنم، یا همان وقت هایی که با کلی بغض جلو آینه لبخند میزنم و به او قول میدهم که " چرخ برهم زنم ار غیر مرادم بدهد" !

من از دوست نداشتن به دوست داشتن خودم رسیده ام... خودم را دوست دارم که در نظر خودم، خاص ترین آدم معمولی دنیا هستم!!!

کافیست فقط کمی درباره خودمان با انصاف فکر کنیم تا ببینیم چقدر موجودات دوست داشتنی هستیم!

امضا:

نسترن خاکسار.

دارم به گذشته هام فکر میکنم و اینبار یهو دلم تنگ شد! راستیَتش من ازون دسته آدمایی نیستم که هی با خودم بگم : آخی! چقدر دلم میخواد برگردم به دوران کودکی ! یا نوجوانی ! برعکس من خیلی هم این دوران که توش هستم رو دوست دارم. حتی دوره ای از زندگیم رو برای رسیدن به این روزها مردانه جنگیدم.

راستیَتش من همیشه فقط دلتنگ دو دوره از زندگی تا به الان شدم.

دوره ای که پشت کنکور بودم و هدف داشتم و برای هدفم تلاش میکردم. لذت تصور خودم در جایگاهی که در ذهنم برای خودم ساخته بودم.

و دوره ای که بسیار کتاب میخوندم و بسیار مینوشتم! هرچند حالا که برمیگردم و نوشته های گذشته رو میخونم گاهی خنده داره برام ! اما به نظرم همین نوشتن، یا بهتر بگم راحت نوشتن موهبتی بود که در دوره ای از زندگیم بهم به وفور ارزانی شده بود و من آنچنان که باید قدرش رو ندونستم...

حال این روزهای من، حال گیجی و پریشانیه!

دوره ای که دارم روزهام رو در اون میگذرونم و متاسفانه باید در پرانتز بگم که اغلب روزها داره الکی هدر میره، دوره ی بزرگسالیه! دوره ی تصمیم های جدی گرفتن! تصمیم هایی درباره ی زندگی، رویا ها، اهداف. دوره ای که دغدغه پول و کار شدیدا بهت سیخونک میزنن!

باد غروری که میپیچه توی سرت و دوست داری دستت توی جیب خودت باشه...

اون حس لعنتی و قوی که در خودِ بیست و چند ساله ت حسش میکنی، انگار قدرت تغییر جهان رو داری... دلت میخواد خودت، خانواده ات، شهرت، کشور و حتی جهانت رو عوض کنی. سرت پر میشه از رویاهای بزرگ و قشنگ! و بعد از کلی رویاپردازی یه روز نگاهت میفته به دست هات و خالی بودن شون دلت رو میلرزونه...

کاخ رویاهات، اعتماد به نفس ت، اون قدرت افسانه ای که در خودت حس میکردی همه به یک باره میریزه...

مقصودم اینه که باید خیلی قوی باشی تا بتونی با جیب خالی و دست خالی و تنها با یک ذهن پُراز ایده و هدف به راهت ادامه بدی...

باید خیلی قوی باشی تا پذیرفته بشی... باید خیلی قوی باشی تا هربار که آرزو ها و اهدافت جلوی چشمت رژه میرن از دوری اونها نترسی!

باید خیلی قوی باشی تا در برابر کور شدن هر ذوق و نور امیدی توی دلت، اسیر پنجه های ناامیدی نشی و نشکنی.

هربار که دچار این پریشان حالی میشم، رفتار متفاوتی دارم... قبل تر ها مینوشتم و کتاب میخوندم... و به خودم اطمینان داشتم که میتونم از پس این طوفان بر بیام. حالا انگار این حس به جای پیشرفت، راه پسرفت رو در پیش گرفته!

گاهی میرم به جنگ خودم و با خودم سر لج میفتم. و چقدر دردناکه جنگ آدمی با خودش...

برای من... توی این دوره... گاهی نگاه کردن به اهداف و آرزو های مهم زندگیم مثل نگاه کردن به سقف آسمون توی یک شب گرم تابستانی میمونه... در حالی که خودم رو سپردم به تن تبدار تشک، دست هام رو به سمت آسمون دراز میکنم و به خیالم میتونم ستاره ها رو به چنگ بیارم!

چه خیال خامی !

نسترن خاکسار

یک عدد نسترن

موضوع انشا : تعطیلات عید خود را چه خبر؟!

به نام خداوند جان

راستش ما نمیدانیم باید از کجا شروع کنیم؟ از اولین سالهای دبستان که طفل خرد پا و گریزانی بیش نبوده ام، تا به امروز، چیزی در وجودمان با تمام قوا در برابر انجام کارها در وقت استراحت خودداری میکرد!

از همان بچگی هیچ وقت قانع نبودیم که کار امروزم را به فردا بیفکنیم، کمِ کمش باید به یک هفته ی بعد افکنده می شد و خب! تا یک هفته ی دیگر هم که خدا بزرگ است!

مثالی خدمتتان عرض کنم. دوم ابتدایی که بودم خانم معلم با ما وعده گذاشته بود که هر شب یک تعداد مشخصی عدد را ( که الان تعدادش را به خاطر نداریم) به حروف و عدد بنویسیم تا برسد به عدد هزار،1000 . جانمان برایتان بگوید که بنده با قدرت تا شب آخر هیچ عددی ننوشتم.

وعده که به شب تحویل این پروژه ی کلان رسید، تازه در 8 سالگی فهمیدیم که دنیا دست کیست و لذا با خود عهد کردیم تا صبح بیدار بمانیم و کار خود را به اتمام برسانیم زیرا مادر خانم جان به هیچ وجه حاضر به کمک رسانی نبوده که هیچ، مدام هم از اینجانب سوال میفرمودند که تا به حال چکار میکردی؟ :/

خلاصه که ما آن شب هرچه نوشتیم به عدد موعود نرسیدیم و حتی هرچه تلاش کردیم مثل فیلم ها روی دفترمان خوابمان نبرد تا مادرخانم جان قربان صدقه ای نثار ما و تلاش مان کنند.

این خاطره و آن شب هیچ گاه از خاطرمان نروآد، ولی خب دلیل هم نمیشه ازش درس عبرت بگیرم. اصولا بنده اعتقادی به درس عبرت گرفتن ندارم! :)

حالا این به کنار!

آن ظاهرِ آرامِ بیخیالِ : "بروبابا هنوز که وقته!"

آن هم عجالتا به کنار.

میخواهم برایتان از بُعد مازوخیسمی که از بچگی در درونم سکونت دارد بگویم.

اینگونه که در بازه زمانی که به من داده میشد دائم میگفت: هنوز کوووووووو تا تحویل فلان کار؟! و بعد در مدت " کو تا تحویل فلان کار"، این بعد بیرحمانه کار خودش را شروع میکرد. حمله معمولا در ساعات هفت صبح روزهای میانی تابستان و هفت و ربع صبح های 13 روز تعطیلات عید نوروز شروع می شد:

تو که هیچ کاری نکردی! -__-

میدونی چقدر کار داری؟؟ :0

همش بگیر بخواب! بیچاره! بدبخت!

خلاصه که انقدر میگفت تا بالاخره ساعت 9 موفق به کوفت کردن خواب به کام اینجانب میشد!

و حالا ساعت نه صبح :

ندای درون: الان؟ حالا؟ الان وقت بیدار شدنه ؟! دیگه سه ساعت از طلوع آفتاب گذشته، الاناست که شب بشه. بیـــــــــــــــــــــــــخیال کوو تا موعد تحویل! :)

دقت بفرمایید: سه ساعت از طلوع آفتاب گذشته الان شب میشه!

القصه

من هیچ وقت نه از این مدت " کو تحویل فلان کار" ، لذتی بردم

و نه در واقع کاری از پیش بردم.

( دقت داشته باشید که با گذشت سه ساعت از طلوع آفتاب دیگر چیزی به شب نمانده !)

باور کنید!

یکی از بزرگترین تصیمات من تصمیمِ " دو دقه دیگه بلند میشم" بود!

حالا این وسط چنتایی پیام بدهیم و دو سه تایی لایک.

در همین جا که انشا خود را به پایان میرسانم

بفرما شب شد!

یک عدد نسترن

نسترن خاکسار:)

برای من !

ببین یه وقت هایی هست که تلاش تو نتیجه نمیده...

نه این که راه رو اشتباه میری ها... نه!

یعنی اصلا به نفعته که نتیجه نده.

ببین ! یه وقت هایی هست که باید چند وقتی رو تو دل زمستون بگذرونی...

باید بذاری زمستون همون چند تا برگ زرد رو هم ازت بگیره !

باید بی پناه بشی ...

بی سپر بشی ...

میدونم که سخته، اما یه وقتایی باید دست از تلاش برداری... چون فقط داری درجا میزنی.

میدونم ... سخته برای یه درخت که تو زمستون بمونه و هر شب خواب بهار رو ببینه...

میدونی؟! ممکنه کار به جایی برسه که خواب بهار تبدیل بشه به یه کابوس ...!

هرشب خواب بهار رو میبینه اما هر صبح میبینه که داره لخت تر از قبل میشه... داره بی پناه تر و بی برگ تر و ناامید تر از قبل میشه.

ببین! یه وقتایی نباید هیچ کاری بکنی!

تنها باید صبر کنی ... به معنای واقعی کلمه، صبر کنی!

اگه یه درخت تو زمستون جوونه بزنه و شکوفه بده، فقط فرصت سبزی بهارش رو از دست داده!

یه وقت هایی باید به جای جوونه زدن ریشه هات رو محکم تر کنی.

چون جوونه ها مهمون یه فصلن!

برای تو... فقط ریشه هات موندگاره.

این زمستون رو صبر کن

یه وقتایی درخت باش،

بی پناه و بی برگ شو،

اما صبر کن!

درد هرس شدن رو به جون بخر،

اما صبر کن!

یه وقت هایی لازمه بگذاری دنیا راه خودش رو بره...

یه وقت هایی باید دل به دل خودت بدی و هر شب در گوش دلت قصه ی بهار رو بخونی... قصه قشنگ نو شدن رو... داستان قدیمی تغییر رو!

هر درختی میدونه بعد زمستون بهار میاد،

هر درختی میدونه نباید توی زمستون قشنگی هاش رو، رو کنه.

هر درختی میدونه زمستون موندگار نیست...

حتی اگه سالها طول بکشه... حتی اگه هر شبش به بلندی شب یلدا باشه...

بیا این زمستون رو رد کنیم...

بیا هر شب خواب بهار رو ببینیم و از نیامدنش نترسیم...

بیا ریشه هامون رو محکم کنیم.

فکر کنم زمستون داره تموم میشه...

فکر کنم نوبت جوونه زدن به ما هم برسه!

فقط باید یکم دیگه صبر کنم!

باید درخت باشم و اینبار همه چیز رو بسپرم به دست طبیعت.

فقط بهار میتونه لختی زمستون سردی که پشت گذاشتیم رو زیبا کنه...

فقط بهار از پس این زمستون بر میاد...

نسترن خاکسار

پ.ن : برای خودم نوشت...

برای نگه داشتن امید... برای گذر از این سال... برای اینکه یادم نره ، یادمون نره ... هیچ زمستونی نمیتونه به بهار غلبه کنه!

بهار میاد... از کدوم سمت رو نمیدونم...

ولی میاد!

یک عدد نسترن :)

من میگویم هر آدمی باید در زندگی اش کسی را داشته باشد که از رویا ها و آرزو ها و خواسته هایش با او حرف بزند...

از رویا های عجیب و غریبی مثل سفر در مریخ و صحبت کردن با آدم فضایی ها بگیر تا رویاهای پیش افتاده ای مثل خوردن یه لیوان چای در تراس خانه ای که پر از گلدان های شمعدانی است!

هر آدمی در زندگی به حدااقل یکی از این ادم ها نیاز دارد،

که حرف بزند و نترسد از واکنش طرف مقابل:[

نترسد از نادیده گرفته شدن...

از اینکه به رویاهایش بخندند!

برایت چای بریزد و دستت را بگیرد و تو را دیوانه خطاب کند !

دیوانه این فکر های گنده چطور وارد اون مغز کوچیک میشن؟

دیوانه چرا اخمم کردی؟

دیوانه مگه من مردم ؟

آدمی باید کسی را داشته باشد که به سمت رویاهایش هلش بدهد

کسی که دستت شود برای ساختن قایق های کاغذی.... برای بادبادک بازی....

پایت شود برای ساعت طولانی پیاده روی، راه رفتن در حاشیه جدول خیابان ها و خوردن بستنی قیفی روی پل هوایی!

که بنشیند و قد تمام دنیا با تو دیوانگی کند...

.

.

اگر از من بپرسی...

باید کسی باشد که لااقل دو ساعت از این همه ساعت های هفته ها را برای تو وقت داشته باشد...

وقت سکوت کردن و کم پیدا شدنت برایش هزار دلیل و منطق بیاوری تا قبول کند با تو آشتی کند!

آدمی که بنشیند پای دلتنگی هایت

پای خنده هایت

پای گریه هایت

پای بهانه گیری های از سر کلافگی ات....

که بنشیند پای سکوت سرسام آورت...

باشد و تو را نجات دهد

از خودت....

نجاتت دهد ازین غرق شدن در سکوت

کسی که بلد باشد سکوت برایت چیز خوشایندی نیست!

اگر از من بپرسی

آدمی ظرفیت این را دارد که از بیکسی بمیرد!

#نسترن_خاکسار

نمیدونم شاید هم الان بیست و دو ساله ام و قراره پرت بشم تو بیست و سه سالگی!

شما هم مثل من همیشه شک دارید که باید سال اول زندگی رو حساب کرد یا فقط من به این مشکل دچارم؟( حالا این بین یه پارازیت بدم که چینی ها یه رسم جالب دارند! اونم این که وقت به دنیا اومدن بچه براش تولد یک سالگی میگیرند، و اینطوری از محاسبه ی سن سر فوت کردن شمع تولد های بعدی خلاص میشن!)

خب حالا چرا بیست و یک سالگی؟

راستش بیست و یک سالگی برای من سن شناختن خودم بود! یا شاید بازشناختن آدمی که داشت تغییر میکرد و با آدم بیست سال گذشته فرق هایی داشت !

نه این که بیست و یک سالگی پر بوده باشه از اتفاقات نه ! اتفاقا جای شما خالی اتفاق های ناخوش به اتفاق های خوش میچربید!

تا به حال شده به مرحله ای برسید که بتونید برای سوال : "آمدنم بهر چه بود ؟" جوابی داشته باشید که لااقل خودتون رو قانع کنه ؟

بیست و یک سالگی برا من مرحله ای بود که فهمیدم از این دنیا چی میخوام ؟! و البته فهمیدم که راه خیلی درازی رو انتخاب کردم!

من نسترنم! یک عدد نسترن!

نمیشه تصور کرد که چقدر نوشتن رو دوست دارم و هر بار که از نوشتن دور میشم چقدر برا سخته... ( شعرا و نویسنده ها این حال رو درک میکنند که مواقعی هست که به قول معروف نوشتنت نمیاد !)

گاهی فکر میکنم آماده ی نوشتن و سر و سامان دادن یک کتاب بلندم و گاهی حتی اگه بگن با یک کلمه جمله بساز خودمم رو ناتوان میبینم

به هر حالی !

اینجا وبلاگی میشه که قصد دارم تو دل اون نوشته هام رو سر و سامان بدم و بنویسم و از حس نوشتن خودم رو لبریز کنم .