رپد توکن چیست؟

رپد توکن چه فایده ای دارد؟ خوب، بلاکچین های مختلف قابلیت های مختلفی را ارائه می دهند. آنها نمی توانند با یکدیگر در ارتباط باشند. بلاکچین بیتکوین نمی داند در بلاکچین اتریوم چه اتفاقی می افتد. با این حال، با رپد توکن ها، می توان پل های بیشتری را بین بلاکچین های مختلف ایجاد کرد.

رپد توکن یک نسخه رمزنگاری شده از یک ارز دیجیتال دیگر است. ارزش رپد توکن کاملا به ارزش کوینی که بر اساس آن به وجود آمده وابسته بوده و معمولا در هر زمانی قابلیت بازخرید دارد. بازخرید در مورد رپد توکن ها یعنی می‌توان رپد توکن را به نهاد صادرکننده برگرداند. و توکن اصلی را گرفت. به صورت نرمال رپد توکن، ارزش توکنی را به نمایش میگذارد که به بلاک چین دیگری تعلق نداشته باشد.

شما می‌‌توانید رپد توکن را شبیه به یک یک استیبل کوین در نظر بگیرید. که ارزش آن به دارایی دیگری بستگی دارد. معمولا ارزش استیبل کوین‌ها با ارزش یک ارز فیات مانند دلار ارتباط دارند. اما در رابطه رپد توکن، به ارز رمزنگاری شده‌ای وابسته هستند که متعلق به بلاک چین دیگری است. با در نظر گرفتن اینکه شما از قبل می‌دانید که سیستم بلاکچین‌های مختلف از یکدیگر جدا و متفاوت است. و روش مناسبی برای انتقال اطلاعات بین آن‌ها وجود ندارد. رپد توکن به نوعی با فراهم‌سازی انتقال ارزش یک توکن به بلاک چینی دیگر، توانسته در افزایش قابلیت همکاری بلاکچین ها تاثیرگذار باشد.

شاید شما کاربری عادی در حوزه ارزهای دیجیتال هستید. پس نیازی نیست که نگران نحوه ساخت یک رپد توکن و یا تبدیل آن به کوین اصلی باشید. شما می‌توانید رپد توکن‌های مختلف را شبیه به سایر ارزهای رمزنگاری شده در صرافی‌های مختلف از جمله بایننس (Binance)، خرید و فروش کنید.

رپد توکن، پلی برای بلاک چین ها

بیایید از رمز ارز WBTC که یک رپد توکن است برای توضیح کارکرد این دسته از ارزهای دیجیتال استفاده کنیم. رمز ارز WBTC در حقیقت رپد توکن بیت کوین بوده که با استاندارد ERC20 بر بستر بلاک چین اتریوم ارائه شده است. با استفاده از ارز دیجیتال WBTC در واقع مبادله بیت کوین روی شبکه اتریوم ممکن شده است.

رپد توکن‌ها معمولا توسط یک ارائه‌دهنده عرضه می‌شوند که می‌بایست مقدار معادل دارا‌یی‌ها را داشته باشد. این ارائه‌دهنده می‌تواند یک فرد، کیف پول چند امضایی باشد. یا سازمان مستقل و خودگردان غیر متمرکز (DAO) یا حتی یک قرارداد هوشمند (Smart Contract) باشد. با توجه به این توضیحات در مثال بالا، باید ارئه‌دهنده رمز ارز WBTC، به ازای هر واحد از این توکن، یک بیت کوین ذخیره کند. توجه داشته باشید که برای اثبات وجود و صحت مقدار بیت کوین‌ها، این ذخیره روی یک شبکه بلاک چین انجام می‌شود.

اما فرآیند صدور یک واحد رپد توکن چگونه انجام می‌شود؟ کاربر مقداری بیتکوین به منظور ایجاد این نوع توکن برای صادرکننده ارسال می‌کند. در مثال ما، ارائه‌دهنده به میزان بیتکوینی که قرار است ارسال شود برای کاربر رمز ارز WBTC بر روی شبکه اتریوم ارسال میکند. زمانی که کاربر خواهان دریافت بیتکوین باشد، این عمل به صورت برعکس انجام می‌شود. در واقع ارائه‌دهنده، به عنوان ایجاد کننده و از بین برنده رپد توکن فعالیت می‌کند. در این زمینه باید به این نکته ای اشاره کرد. ایجاد و از بین بردن رمز ارز WBTC توسط یک DAO صورت میگیرد.

شاید عده ای بر این باور باشند که رمز ارز تتر (USDT) مانند یک رپد توکن عمل کند، اما در حقیقت این رمز ارزها تفاوت‌هایی با هم دارند. همان‌طور که از قبل می‌دانید، ارز دیجیتال تتر به عنوان توکنی با ارزش برابر دلار آمریکا است، اما شرکت تتر (Tether) به میزان رمز ارز تتر (USDT) در گردش، به صورت فیزیکی دلار نگهداری نمی‌کند. شرکت تتر به جای پشتیبان توکن‌های صادر شده خود از پول نقد و سایر دارایی‌ها و معادل‌های نقدی استفاده می‌نماید.

رپد توکن در اتریوم

رپد توکن ها در اتریوم طوری ساخته شده اند که با کیفیتهای مطرح شده توسط ERC-20 تطابق داشته باشند؛ یعنی شما قادر هستید که از دارایی هایی استفاده کنید که در شبکه اتریوم موجوداند اما اصالتا از اترویم نیستند. اما همانطور که میدانید رپد یا آنرپد شدن این توکن ها یا به عبارتی دیگر بسته بندی و یا باز شدن این توکن ها در فضای اتریوم هزینه سوختی معادل کامزد سوخت دارند. به این مسئله نیز باید توجه داشت که فرآیند ایجاد هر کدام از آنها می‌تواند کاملا متفاوت باشد.

نمونه‌ جالبی از رپد توکن، رمز ارز WETH است. رمز ارز اتر (ETH) کوین شبکه اتریوم بوده که برای کارهای مختلفی در بلاک چین این شبکه استفاده می شود. از طرفی دیگر، ERC20 استاندارد فنی که پس از ایجاد رمز ارز اتر به شبکه اضافه شد و در نتیجه، اتر خود بر اساس این استاندارد نیست. حال کاربران با این مشکل روبرو شده بودند که بسیاری از برنامه‌های غیر متمرکز بارگذاری شده بر روی بلاک چین اتریوم نیاز به تبدیل بین اتر و استاندارد فنی ERC20 داشت. برای حل این مشکل، رمز ارز WETH که یک رپد توکن ارز دیجیتال ETH با استاندارد ERC20 است، پدید آمد.

بیشتر بخوانید : انواع ربات های معاملاتی ارزهای دیجیتال

بایننس اسمارت چین(Binance Smart Chain) و رپد کوین

شبیه به توکن‌های ایجاد شده بر بستر بلاک چین اتریوم. می‌توان رپد توکن بیت کوین و تعداد زیادی از دیگر رمز ارزها را برای استفاده در اسمارت چین بایننس (Binance Smart Chain) ایجاد کرد. بایننس بریج (Binance Bridge) به شما امکان می‌دهد که دارایی‌های رمزنگاری شده خود (BTC ، ETH ، XRP ، USDT ، BCH ، DOT ودیگر موارد) را برای استفاده در اسمارت چین بایننس به صورت رپد توکن مبتنی بر مولفه ها و استانداردهای BEP20 ایجاد کنید. هنگامی که دارایی خود را به اسمارت چین بایننس انتقال دهید. سپس می توانید آن‌ها را معامله کرده یا از آن‌ها در برنامه‌های متفاوت موجود بر بستر این شبکه استفاده کنید. ایجاد و یا از بین بردن آنها نیازمند پرداخت کارمزد است. اما این کارمزدها در شبکه اسمارت چین بایننس نسبت به تعداد زیادی از بلاکچین‌های دیگر، بسیار پایین‌تر است.

رپد توکن در ICO

به دلیل یک صنعت نوظهور، اصطلاحات جدیدی نیز جایگزین می شوند. و تعدادی از پروسه های قدیمی، ظاهر جدیدی به خود می‌گیرند. به عنوان نمونه با تحلیل رویه ی عرضه اولیه کوین (ICO) متوجه شدیم این روش جدید به منظور جمع‌آوری سرمایه و بدون سهیم کردن افراد در آینده و مالکیت یک شرکت است مزایای متعددی نسبت به روند قدیمی کسب بودجه به واسطه عرضه اولیه سهام (IPO) دارد. یکی از مولفه های نسل جدید که البته از اهمیت فراوانی برخوردار است، توکن ICO است.

بیشتر کاربران، رمز ارز، آلتکوین یا کوین های جایگزین و توکن‌های کریپتو را در صحبت و یا متون به جای یکدیگر استفاده می‌کنند. با این حال، باید بین آن‌ها تفاوت قائل شد و ربطشان به یکدیگر را فهمید. کریپتوکارنسی در راس قرار گرفته و آلت کوین‌ و توکن دو دسته‌بندی زیر مجموعه آن به شمار می‌روند. یک رمز ارز، ارزی استاندارد و دیجیتالی برای انجام تراکنش‌های مالی و غالبا بر بستر بلاک چین است. مشهورترین رمز ارز را میشود بیتکوین تلقی کرد.

بعد از اینکه بیتکوین به موفقیت های زیادی دست یافت، نوبت به ورود جایگزین‌هایی برای آن رسید. هر رمز ارز و سکه دیجیتال که بعد از بیتکوین عرضه شد، در گروه کوین های جایگزین قرار می‌گیرد. برای ورود آلتکوین ها یا کوین های جایگزین هدفی وجود دارد. هدف آنها ارائه توانایی های بیشتر در مقایسه با بیتکوین یا برطرف کردن برخی مشکلات و محدودیت‌های نخستین رمز ارز بوده است، هر چند تعدادی از آنها یک کپی مستقیم بیت کوین محسوب میشوند. مثالهای مشهوری از آلت کوین‌هایی که میتوان آنها را کپی مستقیم از بیتکوین دانست. می توان به لایت کوین و دوج کوین اشاره کرد.

مزایا و محدودیت‌های استفاده از رپد توکن

تعداد زیادی از بلاک چین‌ها استانداردهای توکن مختص به خود را دارند. مانند ERC20 برای اتریوم یا BEP20 برای اسمارت چین بایننس و این استانداردها را نمی‌توان در چندین بلاکچین استفاده کرد. رپد توکن‌ها امکان استفاده از رمز ارزهای غیربومی را در دیگر بلاک چین‌ها نیز دارند.

علاوه بر موردی که در قسمت بالا ذکر شد. رپد توکن می‌تواند افزایش نقدینگی و بالاتر رفتن سود سرمایه را در صرافی‌های متمرکز و غیر متمرکز به همراه داشته باشد. با ایجاد رپد توکن می‌توان از دارایی‌های بلااستفاده در بلاک چین‌های دیگر برای ایجاد نقدینگی بیشتر استفاده کرد.

دیگر مزیت آنها، پایین آوردن زمان تراکنش‌ها و کارمزدها است. با اینکه بیت کوین دارای ویژگی‌های خارق العاده‌ای است. اما سریع‌ترین شبکه نیست و گاهی کارمزد تراکنش‌ها در آن به مبالغ بسیار بالایی می‌رسد. با استفاده از Wrapped Token مشکلاتی از این دست را را می‌توان مرتفع نمود.

در سمت مقابل، بیشتر رپد توکن‌های موجود در حال حاضر اینگونه‌اند. که می‌بایست به ارائه‌دهنده توکن اعتماد کنیم. و سرمایه خود را جهت دریافت رپد توکن در اختیارشان قرار دهیم. حداقل اکنون نمی‌توان تراکنش‌های واقعی بین بلاک چین‌های مختلف انجام داد. برای این کار باید به یک ارائه‌دهنده رپد توکن مراجعه کرد. با این حال، بعضی از پلتفرم‌های ساخت رپد توکن به صورت غیر متمرکز در حال پیشرفت هستند. ممکن است در آینده از لزوم اعتماد به ارائه‌دهندگان برای ضرب و بازخرید رپد توکن‌ها بی‌نیاز شویم. دیگر محدویتی که کار با رپد توکن می تواد ایجاد کند، فرآیند ضرب و بازخرید آن است که به علت کارمزدهای بالا می‌تواند تقریبا دارای هزینه بالایی باشد و باعث کاهش قیمت شود.

سخن پایانی

رپد توکن‌ها به ایجاد اتصالات بیشتر بین بلاک چین‌های مختلف کمک می‌کنند. رپد توکن نوعی دارایی است که نماینده ارزش کوینی در بلاک چین دیگری است. این امید وجود دارد که رپد توکن (Wrapped Token) قابلیت همکاری در فضای سیستم های مختلف ارزهای رمزپایه را داشته باشد. و سیستم مالی غیر متمرکز یا دیفای (DeFi) را بهبود ببخشد و رپد توکن‌ها شرایطی را فراهم ‌سازند. و در آن سرمایه از اثربخشی بیشتری برخوردار باشد و برنامه‌ها بتوانند به آسانی نقدینگی را با یکدیگر به اشتراک بگذارند.

با اینکه بیتکوین دارای برخی از ویژگی‎ های بی نظیر است و البته درست است که سریعترین راه نیست. استفاده از آن گاهی اوقات گران است. با استفاده از رپد کوین در بلاکچین، به کمک معاملات سریعتر و هزینه ‎های کمتر، میتوان این مشکلات را تقریبا از بین برد.

برای کسب درآمد بیشتر از ماینینگ ، بیشتر استخراج کنندگان بیت کوین، امروزه از استخرهای استخراج در مقایسه با استخراج انفرادی استفاده می کنند.. این امکان توسط پروتکل استخراج “Stratum” فعال است که در حال حاضر تقریباً در تمام استخرهای استخراج استفاده می شود .در مقاله قبلی در مورد استراتوم1 و پروتکل های استخراج بحث شد.در این مقاله به بررسی پروتکل استراتوم 2 می پردازیم.

نگاهی به پروتکل استراتوم 1

در مقاله قبلی در مورد این پروتکل صحبت شد. به صورت خلاصه نحوه کار استخراج با Stratum V1 به این صورت است:

ابتدا ، یک هشر (کاربر استخر استخراج ، که گاهی اوقات “miner” نیز نامیده می شود) کامپیوتر استخراج (معمولاً یک ماشین تخصصی با تراشه های ASIC) را به استخر استخراج متصل می کند. یا به طور خاص تر ، آنها رایانه خود را به رایانه ای که توسط اپراتور استخر استخراج کار می کند متصل می کنند.

سپس رایانه استخراج از اپراتور استخر درخواست “قالب بلاک” یا template را می کند. این قالب در اصل یک بلاک Bitcoin ناقص (بدون اثبات کار برای معتبر بودن آن )است .

نکته مهم این است که، تراکنشها در این بلاک توسط اپراتور استخر استخراج انتخاب می شود. سپس هشر شروع به هش کردن در قالب بلاک می کند ، به این امید که یکی از هش ها منجر به ایجاد یک هدر بلاک معتبر شود ، و این اثبات کار مورد نیاز شبکه را برآورده می کند. اگر هشر دارای یک هدر بلاک معتبر باشد ، آن را به اپراتور استخر استخراج بر می گرداند ، تا آن را به قسمت باقیمانده بلاک اضافه می کند و آن را به شبکه بیت کوین پخش می کند. پاداش بلاک بر اساس میزان کار هر هشر بین کلیه شرکت کنندگان در استخر توسط اپراتور استخر استخراج توزیع می شود.

بنابراین ، Stratum V1 موقعیت نسبتاً قدرتمندی را در استخر به اپراتور استخر استخراج می دهد. آنها نه تنها وظیفه توزیع پاداش را دارند ، بلکه همچنین تصمیم می گیرند که کدام تراکنش ها در یک بلوک گنجانده شده اند. و چه version bit ای را شامل می شود. یک اپراتور استخر استخراج می تواند ، در صورت تمایل ، تصمیم بگیرد تراکنشهای خاصی را سانسور کند . یا برخی از به روزرسانی های پروتکل را مسدود کند.

پروتکل استراتوم 2

Stratum V2 با الهام از BetterHash ، پیشنهادی که توسط مهندس آزمایشگاه Chaincode و Matt Corallo از همكاران Bitcoin Core ارائه شد، ظهور کرد.این برنامه بر روی کارآمدتر کردن انتقال داده ها ، کاهش نیاز به زیرساخت های فیزیکی برای عملیات استخراج و افزایش امنیت متمرکز است.

استراتوم 2 چگونه کار می کند؟

به جای اینکه یک اپراتور استخر یک قالب بلاک برای هش ارسال کند ، هشر می تواند به جای آن یک قالب بلاک را برای اپراتور استخر استخراج ارسال کند. این “انتخاب کار” به هشرها اجازه می دهد تا تراکنش ها را خودشان انتخاب کرده و نسخه بلاک را انتخاب کنند.

برای ساخت این اثر ، باید برخی از مشکلات عملی BetterHash برطرف شود.

نکته:

BetterHash یک نرم افزار استخراج است . یک پروتکل استخراج که به استخراج کنندگان بیت کوین در فعالیت های استخراج کمک می کند. و از قدرت رایانه شما برای تأیید انتقال ارزهای رمزپایه استفاده می کند.

از همه مهمتر ، این امکان وجود دارد که هشر یک قالب بلاک نامعتبر استخراج کند .حتی اگر هشر بتواند یک هش معتبر پیدا کند ، بلاک خود همچنان نامعتبر است ، بنابراین به استخر کمک نمی کند . در حالی که همان هشر هنوز از بلاک های معتبری که توسط سایر هش ها یافت می شود ، سود می برد.

یک راه حل برای این مشکل این است که اپراتور استخر قبل از ورود بلاک به استخر ، ابتدا معتبر بودن قالب بلاک را بررسی کند. اما در یک استخر عمومی و بزرگ ، این مرحله با مشکلات فنی نیز روبرو خواهد شد.

تصور کنید چه اتفاقی می افتد اگر هر هشر در استخر بخواهد کار بر روی یک قالب بلاک جدید را شروع کند. و قوانین مختلف انتخاب تراکنش داشته باشند و همه آنها بخواهند بلافاصله استخراج را شروع کنند. اینکه همه آنها قالب بلاک خود را برای تأیید به استخر بفرستند ، اساساً یک حمله DDOS است !!!

اپراتورهای استخر اعتبار قالب بلاک جدید را به صورت غیرهمزمان بررسی کرده و این مشکل را حل میکنند. به محض ارسال یک قالب بلاک ، هشر می تواند بلافاصله شروع به هش کردن آن کند. در این بین ، اپراتور استخر شروع به بررسی تمام قالب های بلاک می کند.

واژه ها و اصطلاحات

Device (D): ماشین ماینینگ واقعی در حال محاسبه هش ها.

Proxy(P): واسطه ای بین Device های استخراج و سرویس های استخر که ارتباطات را برای کارایی بهتر برقرار می کند. و ممکن است به صورت اختیاری قابلیت های اضافی مانند نظارت بر سلامت و عملکرد دستگاه ها را فراهم کند.

بیشتر بخوانید : ذخیره سازی در بلاکچین

Hashrate Consumer (HC) : مصرف کننده نرخ هش گره ای که سهام(shares) به آن ارسال می شود. متداول ترین مصرف کنندگان نرخ هش استخرها هستند.

Job Negotiator(JN) ناظر: گره ای که به نمایندگی از یک یا چند استخراج کننده با استخر مذاکره می کند تا تعیین کند در کدام job کار می کنند. این گره همچنین با یک ارائه دهنده template بلوک (به عنوان مثال bitcoind) ارتباط برقرار می کند. و job ها را به پروکسی های استخراج می فرستد تا به ماینرها توزیع شود.

پروتکل استخراج

پروتکل استراتوم 2 جانشین پروتکل استراتوم1 است. این پروتکل برای استخراج استفاده می شود و تنها بخشی از پشته پروتکل کامل است که باید در همه سناریوها اجرا شود. این پروتکل برای ارتباط بین دستگاه های استخراج ، پروکسی و سرویسهای استخر استفاده می شود.

این پروتکل سه نوع کانال ارتباطی را تعریف می کند:

Standard channels : این کانال ارتباطات مورد نیاز بین ماینرها و گره های کامل را بسیار ساده می کند.

Extended channels : به کانالهای توسعه یافته کنترل گسترده ای بر فضای جستجو داده می شود تا بتوانند موارد پیشرفته تری را پیاده سازی کنند. (به عنوان مثال ترجمه بین نسخه v1 و v2 ، تجمیع سختی ، تقسیم فضای جستجو و غیره)

Group channels: کانالهای گروهی به سادگی مجموعه ای از کانالهای استاندارد هستند که با یک اتصال خاص باز می شوند تا از طریق یک کانال ارتباطی مشترک بتوانند آدرس دهی شوند.

همانطور که گفتیم پروتکل استراتوم 2 سه زیر پروتکل جدید را ارائه می دهد .که به ماینرها اجازه می دهد مجموعه تراکنش های خود را از طریق یک فرآیند مذاکره با استخرها انتخاب کنند ، و این باعث عدم تمرکز می شود.

پروتکل Job Negotiator

توسط یک ماینر برای مذاکره در مورد قالب بلوک (که شامل مجموعه تراکنشها است) با استخر استفاده می شود .که می تواند باعث شود تا استخراج استخری بیشتر شبیه به استخراج انفرادی و در نتیجه افزایش تمرکززدایی باشد. نتایج مذاکرات را می توان برای همه اتصالات استخراج به استخر (که صدها هزار اتصال وجود دارد) مجدداً استفاده کرد ، که شدت محاسبات را بسیار کاهش می دهد.

این پروتکل یک زیرساخت جداگانه و اختیاری از پروتکل استخراج است .و می تواند به عنوان سرویس شخص ثالث برای فارم های(farms) استخراج ارائه شود.

پروتکل Template Distribution

این پروتکل برای کسب اطلاعات در مورد بلوک بعدی استفاده می شود. و به عنوان یک API بسیار کارآمد و آسان برای جایگزینی getblocktemplate طراحی شده است.

به طور خاص ، پروتکل توزیع الگو برای برقراری ارتباط با بخشی از هسته Bitcoin به نام “bitcoind” استفاده می شود. که پروتکل Bitcoin را برای استفاده از روش کنترل از راه دور (RPC) استفاده می کند. به عبارت دیگر ، بیت کوین اجازه می دهد پروتکل بیت کوین با نرم افزارهای دیگر ادغام شود.

پروتکل توزیع job (Job Distribution)

این پروتکل برای انتقال job جدید به گره های علاقه مند استفاده می شود ، که می تواند پروکسی یا دستگاه های استخراج واقعی باشد. این پروتکل مکمل پروتکل Job Negotiator است.

درصورتی که استخراج کنندگان درمورد job خود مذاکره نکنند .(یعنی مجموعه تراکنش ها را خودشان انتخاب کنند.) ، job ها مستقیماً از استخرها به پروکسی ها و دستگاه های نهایی توزیع می شوند . مانند پروتکل استراتوم.

مقایسه پروتکل استراتوم 1 واستراتوم 2

در Stratum V1 ، هیچ تأیید صحت داده رمزنگاری وجود ندارد.تا مطمئن شوید که کامپیوتر هشر واقعاً به کامپیوتر اپراتور استخر متصل است. این در را برای حملات هکر باز می گذارد. یک مهاجم می تواند ارتباط بین هشر و اپراتور استخر را رهگیری کند و پاداش بلاک را به یکی از آدرس های خود بدهد .

در Stratum V2 اپراتورهای استخر به طور رمزنگاری، قالب های بلاک را امضا می کند تا در برابر حملات ایمن باشند. اگر هشری کلید عمومی استخر استخراج را بداند ، می تواند بررسی کنند که قالب بلاک دارای امضای معتبری است .و بنابراین توسط اپراتور استخر ارائه شده است.

Stratum V2 نیز کارآیی بیشتری نسبت به مدل قبلی خود دارد.

در مواردی که ارتباطات Stratum V1 از طریق JSON(متن قابل خواندن توسط انسان) اتفاق می افتد ، ارتباطات Stratum V2 به صورت باینری (کد قابل خواندن توسط رایانه) انجام می شود که باعث سریعتر و ارزانتر شدن ارتباطات می شود.

Stratum V2 همچنین به استخرها اجازه می دهد بلاک بعدی را “حدس” بزنند. هر بار که یک بلاک جدید پیدا می شود ، یک مدت زمانی طول می کشد تا یک استخر استخراج بفهمد کدام تراکنش در آن بلاک وجود داشته است. و بنابراین کدام تراکنشها را نمی توان در بلاک بعدی قرار داد. امروزه ، بسیاری از استخرهای استخراج، استخراج بلاک بعدی را خالی شروع می کنند. آنها برای چند ثانیه هیچ تراکنشی را نمی پذیرند ، تا مطمئن شوند که double-spend رخ نمی دهد.

منبع: www.factcoins.com

توجه: بخش اول این مقاله عملکرد قبلی سوزاندن BNB را در حالی که در شبکه اتریوم (Ethereum) بود توضیح می دهد. اکنون BNB در زنجیره بایننس(Binance Chain) قرار دارد و عملکرد سوختن(burn function) رفتار متفاوتی دارد. با این حال، این بحث هنوز به تمام توکن های ERC-20 فعلی که از عملیات سوزاندن پشتیبانی می کنند، اعمال می شود.

قبل از اینکه وارد بحث توکن سوزی شویم بهتر است تفاوت کوین و توکن را بدانیم. چرا که در حوزه رمزارز بسیاری از مواقع این دو واژه اشتباهاً به جای هم استفاده میشوند. برخی افراد کوین را به جای توکن و برخی دیگر توکن را به جای کوین استفاده میکنند. آنها فکر میکنند توکن با کوین فرق چندانی ندارد . در حالی که این دو، دو واژه ی کاملاً متفاوت از یکدیگر هستند. فهم تفاوت این دو کلمه باعث میشود درک بهتری از بازارهای ارزهای رمزپایه داشته باشید.

تفاون کوین و توکن در چیست؟

شباهت اصلی توکن و کوین در این است که هر دوی آنها با فناوری بلاکچین کار میکنند و به یک روش معامله میشوند.در حقیقت اکثر رمزارزهایی که با آنها برخورد داشته این بر روی بلاکچین فعالیت میکنند.

بلاکچین چیست؟ به صورت خلاصه دفتر کلی توزیع شده، غیر متمرکز، عمومی و دیجیتالی است که توسط شبکه ای از رایانه ها اجرا میشود. هر بلوک در زنجیره بلوکی یک دوره زمانی است که مجموعه خاصی از تراکنش ها را در بر دارد.

نکته جالب و قابل توجه در مورد بلاکچین این است که هرگونه اطلاعاتی از انتقال پول گرفته تا مالکیت اشیاء و منابع میتواند بر روی آن ذخیره شود. خوب اینجاست که به تفاوت کوین و توکن میرسیم.

در حالی که سکه ها مانند یک پول نقد دیجیتال عمل می کنند که هدف آنها تسهیل پرداخت ها است، از طرف دیگر ، موارد استفاده توکن ها بسیار متفاوت خواهد بود.

کوین چیست؟

کوین ها رمزارزهایی هستند که بر روی شبکه بومی خود ایجاد میشوند و بر روی بلاک چین های مستقل خود فعالیت میکنند. به عنوان مثال بیتکوین کوینی است که بر روی بلاک چین خود ایجاد شده و به فعالیت خود ادامه میدهد. اتر، لایت کوین و مونرو هم دقیقاً چنین وضعیتی دارند و بر روی بلاکچین خود توسعه یافته اند. همه کوین ها دارای بلاکچین منحصر به فرد و مجموعه ماینرهای خاص برای تأیید معاملات خود هستند.

توکن چیست؟

توکن بر خلاف کوین بلاک چین خودش را ندارد. رمزارزی است که بر روی بلاک چین دیگری فعالیت میکند. خوب سوالی که در اینجا پیش می آید این است که این توکن ها بر روی چه بلاکچینی راه اندازی میشوند؟ و این بلاک چین دیگری دقیقاً کجاست؟

همانطور که میدانید پلتفرم ها بلاک چین خاصی هستند که به دیگر پروژه ها اجازه میدهند اپلیکیشن های خود را بر روی پروتکلشان راه اندازی کنند. نمونه بازر این مسئله شبکه اتریوم است.این شبکه به کاربران اجازه میدهد توکن ها ی خود را بر روی پلتفرم اتریوم ایجاد ، منتشر و مدیریت کنند.

اتریوم با داشتن قرارداد هوشمند به رایج ترین پلتفرم برای ساخت و انتشار توکن ها تبدیل شده است.از میان توکن های بسیار محبوب این روزها میتوان به توکن های ERC20 اشاره کرد.این توکن ها بر روی بلاکچین اتریوم ساخته شده اند. و از شبکه آن برای انتقال انجام تراکنش ها بهره میبرند.پیشنهاد میکنیم برای کسب اطلاعات جامع تر به مطالعه مقاله تفاوت کوین و توکن در چیست پردازید . چرا که این مبحث به صورت کاملاً جامع توضیح داده شده است.

توکن سوزی ارز دیجیتال چیست؟

به زبان ساده توکن سوزی ارز دیجیتال فرآیند حذف دائمی کوین ها از گردش و کاهش عرضه کل میباشد. این روش به رمز ارزهای خاصی اختصاص داده نشده و تقریباً برای همه ارزهای دیجیتال،از جمله Coin یا Token، قابل اجراست. همانطور که جوامع هم ، در صورت چاپ و توزیع بیش از اندازه اسکناس توسط بانک مرکزی، با کاهش ارزش پول ملی رو به رو خواهیم شد، زیاد شدن رمزارزهای در گردش داخل شبکه یک کریپتوکارنسی از یک حد معین نیز به کاهش قیمت آن منجر خواهد شد.

حال با سوزاندن تعدادی از رمزارزها می‌توان تعادل لازم را برقرار کرد. تصور اینکه سوزاندن کوین همیشه بعد از مدتی فعالیت شبکه رخ می‌دهد، اشتباه است. ممکن است حتی قبل از راه‌اندازی یک شبکه، سوزاندن توکن عملی شود. برخی توسعه‌دهندگان مایلند در انتهای عرضه اولیه سکه (ICO) پروژه بلاک چینی خود، رمز ارزهای باقی مانده و فروخته نشده را از بین ببرند.اما برخی پلتفرم‌های تریدینگ، این عملیات توکن سوزی را به طور مستمر دنبال و آن را به شکل دوره‌ای اجرا می‌کنند.

برای توضیح چگونگی دستیابی به این هدف، ما از بایننس کوین (BNB) به عنوان مثال استفاده خواهیم کرد. قرارداد قبلی بایننس کوین در حالی که در شبکه اتریوم(Ethereum) بود را می توانید در اینجا مشاهده کنید.

تاریخ توکن سوزی بایننس

قبلاً که بایننس کوین هنوز بخشی از شبکه اتریوم بود، صرافی بایننس طبق یک قرارداد هوشمند، معروف به عملیات سوزاندن کوین (burn function)، به صورت دوره ای تعدادی از سکه ها را می سوزاند. طبق برنامه رویداد سوزاندن BNB هر سه ماه یکبار برگزار میشود. تا در نهایت 100,000,000 واحد از این کوین از بین رود. یعنی 50٪ از کل بایننس کوینهای صادر شده.

با این حال، مقدار بایننس کوین‌ها برای سوزاندن بر اساس تعداد معاملات انجام شده در صرافی طی یک بازه زمانی 3 ماهه تعیین می‌شود. بنابراین بعد از هر سه ماه، بایننس با توجه به حجم معاملات کلی، میزان مشخصی از بایننس کوین‌ها را می‌سوزاند.

با این حال، به نظر می‌رسد که تعداد قابل توجهی از مردم هنوز نمی‌توانند نحوه اجرای سوزاندن ارز دیجیتال را درک کنند. هدف این مقاله ارائه اطلاعات مربوط به عملکرد سوزاندن کوین یا همان Burn Function و رویدادهای سه ماهه سوزاندن بایننس کوین است.

در فرآیند توکن سوزی، کوین‌ها به آدرسی به نام آدرس خورنده (Eater Address) ارسال می‌شوند. این آدرس کلید خصوصی ندارد، به همین دلیل تمام توکن‌هایی که در آن قرار دارند، برای همیشه از دسترس خارج میشوند. و همانطور که می‌دانید این فرآیند برگشت ناپذیر است. اگر کلیدهای خصوصی خود را گم کردید، برای همیشه دسترسی به دارایی‌های رمز ارزی خود، مربوط به آن کلید، را از دست خواهید داد. بله درست حدس زدید ،این رمزارزها به محلی متروکه و غیر قابل بازگشت ارسال می‌شوند.

توکن سوزی (Coin Burn) و کاربرد آن

• اساساً، رویداد سوزاندن توکن (token burn event) به ترتیبِ زیر اتفاق می‌افتد:
• صاحب کوین، با بیان اینکه آنها می‌خواهند مقدار معینی از کوین ها را بسوزانند، عملیات سوزاندن را اعلام میکند.
• سپس قرارداد تأیید می‌کند که آیا فرد کوین مورد نظر را در کیف پول خود دارد یا نه و البته تعداد کوین های اعلام شده معتبر است یا خیر. باید در نظر داشت که فقط اعداد مثبت کار می‌کنند.
• اگر فرد کوین کافی نداشته یا عدد اعلام شده نامعتبر باشد(به عنوان مثال بین ۰ یا -۵ باشد)، عملیات سوزاندن اجرا نمی‌شود.
• اگر به اندازه کافی کوین داشته باشد، تعداد کوین ها کم می‌شود. سپس کل عرضه آن کوین به روز شده و توکن ها میسوزند.
• اگر شما عملیات سوزاندن کوین را به کوین های خود اعمال کنید، کوین هایتان برای همیشه از بین میروند و دیگر به آنها دسترسی نخواهید داشت.

بیشتر بخوانید : آیا ایران بیتکوین را به عنوان ارز دیجیتال میپذیرد؟

رمز ارزهای مبتنی بر روند اثبات سوزاندن (PoB –> Proof Of Burn) مشخص هستند. PoB یک رویکرد منحصربه‌فرد به منظور رسیدن به توافق و اجماع در یک شبکه توزیع شده میباشد. در چنین شبکه هایی ماینرها و کاربران شبکه می‌بایست بخشی از موجودی فعلی را از بین ببرند. به یاد داشته باشید که رمز ارزها، از اصول اقتصاد بازار تبعیت میکنند .و قیمت آنها بر اساس عرضه و تقاضا مشخص میشود.

هرجقدر تعداد یک ارز کمتر شود و تقاضا برای آن بیشتر ، قیمت آن افزایش بیشتری پیدا خواهد کرد.ارزهای دیجیتال ماهیت ضد تورمی دارند. بنابر این، برای بیشتر کریپتوکارنسی‌ها، یک مقدار به عنوان حداکثر تعیین شده است .برای مثال تعداد بیت کوین محدود و 21 میلیون واحد اعلام شده است.

دلایل توکن سوزی

تا این قسمت از مقاله با تفاوت کوین و توکن و اهمیت و مزایای توکن سوزی آشنا شدیم . حال در این بخش از مقاله خواهیم خواند که اصلاً چرا صرافی بایننس چنین رویکردی را اتخاذ کرده است.

کاربرد مکانیسم سوزاندن توکن‌ ها به عنوان الگوریتم اجماع

برخی پروژه‌ها برای الگوریتم اجماع خود از الگوریتم اجماع سوزاندن (Proof Of Burn) بهره میبرند. این روش یکی از روش‌های یکتاییست که در شبکه‌های غیر متمرکز وجود دارد.به گونه ای که افراد برای به دست آوردن توکن‌ها موظف به سوزاندن بخشی از آن هستند.

افزایش قیمت توکن ‌پس از توکن سوزی

عرضه و تقاضای بازار مهمترین عاملیست که ارزش یک کوین را مشخص میکند. هرچه قدر عرضه یک کوین کمتر باشد و در مقابل تقاضای مردم برای خرید آن بیشتر باشد، ارزش آن رمزارز بیشتر میشود.بنابراین، قبل از اینکه استخراج یک کوین را آغاز کنید یا تصمیم به خرید آن بگیرید، بهتر است کاملاً درباره آن تحقیق کنید و از حجم عرضه آن با خبر شوید.

معمولاً تعداد اکثر کوین های موجود در بازار محدود است. تنها تعداد کمی از کوین ها از این قائده مستثنی هستند و تعدادشان نامحدود است. از طرف دیگر کوین هایی هم هستند که تحت مدیریت و اداره یک شخص یا کمپانی خاص قرار دارند. این رمزارزها توسط شخص یا شرکتی قفل و سپس به بازار عرضه میشوند.(ICO) از این میان میتوان به XRP رمز ارز شرکت ریپل اشاره کرد. کل عرضه یک کوین از مهمترین عوامل مؤثر بر ارزش بازارش است و البته معیاریست که بسیاری از تازه واردان آن را اشتباه میگیرند.

به عنوان مثال هم اکنون ارزش بازار لایتکوین 12,044,207,170 دلار است که از این حجم تنها 66,245,618 لایتکوین در گردش است. در مقابل ،ارزش بازار بیتکوین 758,527,954,545 دلار و مقدار در گردش آن 18,596,062 بیتکوین است. حجم عرضه بیتکوین هیچگاه به مقدار حجم در گردش لایتکوین حتی نزدیک هم نمیشود. چرا که حداکثر عرضه بیتکوین محدود و تنها 21،000،000 واحد است. 21 میلیون بیتکوین بیشترین مقدار بیتکوینی است که تا ابد وجود خواهد داشت.

رمز ارزها، از اصول اقتصاد بازار تبعیت میکنند .و قیمت آنها بر اساس عرضه و تقاضا مشخص میشود.پس پس از توکن سوزی افزایش قیمت یک رمزارز امری بدیهیست. در بازار کریپتو بر خلاف بازارهای مالی سنتی، افزایش عرضه ناگهانی وجود ندارد؛ چرا که اغلب رمزارزها منابع محدود و مشخصی دارند. بنابراین بعد از رسیدن تعداد توکن‌های تولیدشده به تعداد کلی که از قبل مشخص شده توکن دیگری ایجاد نخواهد شد.

محافظت در برابر اسپم‌ها (Spam)

توکن سوزی اعمال شده به شبکه ی بعضی از رمزارزها به عنوان یکی از بهترین مکانیسم‌های امنیتی مناسب در برابر DDOS عمل می‌کند. و همچنین از گسترش اسپم‌ها در شبکه جلوگیری می‌کند. زیرا هزینه انجام تراکنش‌ها را آنقدر افزایش می‌دهد که مانع از ایجاد تراکنش‌های اسپم می‌شود.

چطور از انجام عملیات سوزاندن کوین مطمئن شویم ؟

صرافی بایننس توکن‌های خود را به صورت فصلی می‌سوزاند. آنها این کار را تا زمانی که تعداد توکن‌های BNB سوزانده‌شده به 100 میلیون برسد، ادامه میدهند. به عبارت دیگر، قرارداد BNB دارای عملکردیست که به عنوان عملیات سوزاندن (burn function) شناخته می‌شود و در هر زمان در دسترس همه است. با این کار می‌توان مقدار معینی از کوین را از منبع در گردش برای همیشه حذف کرد. آمار تمام کوین‌های سوزانده شده به عنوان یک معامله در بلاکچین ثبت می‌شود . به این معنی که تمام عملیات 100٪ شفاف است و هر کسی قادر به بررسی جزئیات کوین های از بین رفته میباشد.

به محض اینکه سوزاندن کوین‌ها پس از سه ماه اتفاق می‌افتد، بایننس طی یک اعلان رسمی میزان BNB های سوزانده شده را مشخص می‌کند.(که بر اساس حجم معاملات سه ماهه است). شما می‌توانید تمام تراکنش‌های سوزاندن بی ان بی های ERC-20 را در جستجوگر بلاکچین اتریوم مانند اتراسکن (Etherscan) بازبینی کنید.

عملیات سوزاندن توکن، عمومی و برگشت ناپذیر است و برای همیشه در بلاکچین ثبت می شود.

در اتراسکن (Etherscan)، می‌توانید جزئیات مربوط به یک تراکنش سوختن را در Input Data ببینید.

اگر روی Decode Input Data کلیک کنید، مقدار BNB سوخته شده را خواهید دید. که شامل ۱۸ رقم اعشار است، بنابراین در این مثال 1,623,818 BNB سوزانده شده است.

عملیات فعلی سوزاندن بایننس کوین (BNB)

از زمان راه اندازی بایننس چِین، توکن‌های ERC-20 بی ان بی کم‌کم با بایننس کوین‌ های بومی (BNB BEP-2) عوض شدند. به این معنی که اکنون فرآیند سوزاندن کوین در زنجیره بایننس و نه در شبکه اتریوم، اتفاق می‌افتد.

به منظور اطمینان از عرضه یکسان، سوختن توکن در زنجیره ی بایننس تکرار می‌شود. مجموع بایننس کوین ها(BNBs) در ERC-20 که در شبکه اتریوم سوزانده می‌شوند، 11,654,397 است. که این تعداد پس از راه اندازی زنجیره بایننس سوختند. می‌توانید این تراکنش سوختن را در جستجوگر Binance Chain بررسی کنید. عرضه کل BNB برای همه قابل مشاهده است.

مکانیسم فعلی سوزاندن توکن بر پایه قراردادی هوشمند نیست. و فقط یک تقاضاست که روی زنجیره بایننس (Binance Chain) اجرا شده است. جزئیات بیشتر را می‌توانید در صفحه Binance Chain Docs بیابید.

پانزدهمین توکن سوزی بایننس

از اکتبر سال 2019، بایننس 15 فرآیند توکن سوزی را به انجام رسانده . و در این پانزدهمین توکن سوزی 595.300000 دلار BNB را سوزاند. برای اطلاع از اینکه توکن سوزی بعدی بایننس کی انجام میشود میتوانید به صفحه اصلی این صرافی مراجعه کنید. اما همانطور که در ابتدای مقاله هم ذکر کردیم این عملیات هر سه ماه یکبار صورت میگیرد.

منبع: www.factcoins.com

مقدمه

ترید یا معامله ارز دیجیتال به خرید و فروش بیتکوین و دیگر رمزارزها به منظور کسب سود گفته میشود. از آنجایی که روش های معامله بسیار متفاوت هستند، بهتر است هر تریدر سبک خاصی را برای خودش انتخاب کند. چرا که برخی از سبک ها بیشتر از بقیه با سلیقه ، آستانه تحمل و اهداف فرد مطابقت دارند. در ادامه این مقاله ضمن معرفی سبک های متفاوت ترید ،به ارائه پیشنهادهایی برای تازه کاران این حوزه خواهیم پرداخت.

اگرچه در حوزه تجارت روشهای متفاوتی برای معامله وجود دارد، اما ما آنها را به دسته های زیر تقسیم بندی کرده ایم:

• خرید و فروش فوری (scalping)

• خرید و فروش روزانه (day trading)

• خرید و فروش نوسانی یا سووینگ (swing )

• موقعیت گیری (position trading)

درست است که برخی از این سبکها ویژگی های مشترکی دارند، اما تقسیم بندی ما به طور کلی از سریعترین نوع معامله ، اسکالپینگ ، شروع شده و به بلندمدت ترین نوع ، یعنی سرمایه گذاری ختم میشود. هر فرد میتواند سبک متناسب با خودش را انتخاب کند. البته افراد میتوانند بر اساس هدف و دارایی خود سبکهای متفاوت را ترکیب کنند.

بهترین راه برای فهمیدن اینکه کدام سبک برای شما بهتر جواب می دهد ، این است که آنها را امتحان کنید. و با خودتان در مورد میزان کارآیی و تأثیر سبک بر تعادل عاطفی و منطقی خود رو راست باشید.

به بیان ساده ، اگر سبکی شما را از بازی به بیرون پرتاب میکند و تعادل شما را به هم میزند، پس احتمالاً سبک مناسبی برای شما نیست (و اگر دائما ضرر می کنید ، باز هم این سبک مناسب شما نیست.)

توجه: از سبک های موجود در این صفحه میتوان به عنوان سبک های سرمایه گذاری در رمزارز نام برد.

انواع معامله در بازار رمزارز

ترید یا معامله ارز دیجیتال به خرید و فروش بیتکوین و دیگر رمزارزها به منظور کسب سود گفته میشود. همانطور که در مقاله های گذشته هم به این امر اشاره کردیم منظور از معامله داد و ستد کالا ، ارز، ملک یا هر دارایی دیگری است.در بازار رمزارز هم کاربران در قبال پرداخت پول، بیتکوین یا هر ارز دیجیتال دیگری را میخرند.

تریدرهایی که به دنبال کسب سود از طریق سرمایه گذاری هستند بسیار طرفدار پول مجازی یا کریپتو میباشند.معامله رمزارز یکی از مهمترین روشهای کسب سود از این حوزه است.

اول از همه باید بدانید که کسب سود از بازار کریپتو بدون تجربه فعالیت در این بازار غیر ممکن است.اگر قصد سرمایه گذاری روی ارزهای دیجیتال را دارید ابتدای امر باید دانش اولیه ای کسب کنید. یک تریدر موفق به هیچ عنوان بی پروا و بدون فکر عمل نمیکند،او قبل از هر ترید به مطالعه کامل وضعیت بازار ، نمودارهای کوین مربوط میپردازد.

برای اینکه تریدر خوبی باشید اول از هر چیز تمرین کنید به فردی صبور تبدیل شوید. تریدر موفق تحت تأثیر هیجانات بازار قرار نمیگیرد. او سعی میکند همیشه در جریان اتفاقات بازار قرار بگیرد. اگر یک روز از آنچه در بازار میگذرد بی خبر باشد قطعاً با شکست مواجه خواهد شد.

معامله کردن نیازمند کسب دانش در زمینه تحلیل قیمت ارزهای دیجیتال در بازه های زمانی مختلف و همچنین تحلیل تکنیکال و به کارگیری تحلیل فاندامنتال است. به این ترتیب تریدر میتواند از تمام فرصت هایی که بازار در اختیارش قرار میدهد کمال استفاده را ببرد.

نکته حائز اهمیت این است که هر فرد خودش باید سبکی که در آن موفق است را پیدا کند.

ترید لحظه ای( خرید و فروش فوری) (scalping)

اسکالپینگ معامله سریع و کسب سود در کوتاه مدت است.( حتی اگر میزان این سود ها بسیار کم باشد.)این سبک معاملات ممکن است از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد .

تریدرهایی که این روش را انتخاب میکنند، انسانهای بسیار فعالی در این حوزه میباشند.چرا که اسکالپینگ مستلزم پیگیری لحظه ای قیمتها و البته دنبال کردن خبرها و پیشامدهای بازار است.اسکالپر میخواهد از نوسانات کوچک بازار سود کسب کند پس محاسبه هزینه معاملات ( کارمزدها) از ضروریات به حساب می آید.

از آنجایی که معاملات در کوتاه مدت بسته میشوند پس احتمال افزایش ضرر معاملات کمتر میشود. اسکالپر با در نظر گرفتن کف و سقف های هر موج، معامله میکند. در این بین میتواند چندین بار کسب سود کند. از آنجایی که بازه زمانی این نوع ترید خیلی کوتاه است، و در این بازه زمانی کوتاه نوسانات قیمتی خیلی شدید نیست با کاهش قیمت، سرمایه تریدر از بین نمی رود.

ترید یا خرید و فروش روزانه (day trading)

قطعاً معاملات روزانه از میان روش های دیگر از مشهورترین استراتژیها به حساب می آیند. day trading اغلب یک اسم مستعار برای خود تجارت فعال است. همانطور که از نامش پیداست به خرید و فروش اوراق بهادار در یک روز گفته میشود. پوزیشن ها در همان روزی که باز میشوند ،بسته خواهند شد. پس هیچ پوزیشنی تا روز بعد باز نخواهد ماند. یعنی شما به عنوان یک تریدر هیچ ارز دیجیتالی را نگه داری نمیکنید و تمامی سهم های خود را به فروش میرسانید.

بیشتر بخوانید : وضعیت استخراج با کارتهای گرافیک 4 گیگ

معمولاً تریدرهای حرفه ای طرفدار این نوع معاملات هستند. درست است که کسب درآمد از نوسانات قیمت ارز می تواند بسیار پر سود و کم خطر باشد، اما مستلزم پیگیری لحظه ای وضعیت بازار و اخبار منتشر شده است. چرا که این بازار بسیار پر نوسان است و قیمت ارز های دیجیتال با انتشار هر خبر صعود و نزول غیر قابل انتظاری را تجربه خواهد کرد.

خرید و فروش نوسانی یا سووینگ (swing )

این نوع ترید درست برعکس خرید و فروش روزانه است. اگر تریدر درday trading ارزهای خود را تا پایان روز میفروشد در این نوع معاملات تریدر نوسانی، ارزهای دیجیتال خود را برای مدت بیشتری نگه میدارد .مثلاً پوزیشن های ایجاد شده را بین دو تا شش روز بعد تا حداکثر دو هفته نگه می دارد. معامله گران Swing اغلب بر اساس تجزیه و تحلیل های فنی یا بنیادی خود یک سریی قوانین خاص ترید را برای خودشان میسازند.

این الگوریتم ها برای شناسایی بهترین زمان خرید یا فروش سهام به آنها کمک میکند. الگوریتم ترید نوسانی ن تنها لازم نیست خیلی دقیق باشد و بالاترین و پایین ترین قیمتها را پیش بینی کند،بلکه تنها به بازار دارای روند نیاز دارد. بازاری که رنج یا خنثی باشد برای تریدر سووینگ یا نوسانی مناسب نیست.

موقعیت گیری (position trading)

برخی فکر میکنند موقعیت گیری استراتژی خرید و نگه داری سهام است نه معامله فعال. در صورتی که اگر یک تریدر حرفه ای از این استراتژی استفاده کند نوعی معامله فعال خواهد بود.در این نوع معاملات تریدر ها نمودارهای بلند مدت تر مثلاً روزانه یا حتی هفتگی را به جهت شناسایی روند بازار بررسی میکنند. پس چنین معاملاتی ممکن است تا هفته ها یا حتی بیشتر به طول انجامند. این مسئله دقیقاً بستگی به روند بازار دارد.

تریدر های فعال در این زمینه برای تشخیص روند بازار به دنبال کندل های higher highs و lower highs میگردند. سووینگ تریدرها با دنبال کردن این امواج میخواهند هم از حرکات نزولی و هم از حرکات صعودی سود ببرند.درست است که ترند تریدرها هم به دنبال پیدا کردن جهت بازار هستند اما آنها سعی نمیکنند قیمتها را پیش بینی کنند.

آنها معمولاً زمانی که از روند بازار مطمئن میشوند پوزیشن خود را ثبت میکنند. و وقتی روند شکسته میشود پوزیشنشان را میبندند. این بدان معناست که در دوره هایی که نوسان بازار زیاد است، انجام معاملات بر حسب روند بازار دشوارتر است و به طور کلی تعداد موقعیت های آن هم کاهش می یابد.

سرمایه گذاری ( investing )

سرمایه گذاری به تبدیل سرمایه به یک یا چند نوع دارایی گفته میشود؛ هدف سرمایه گذاران از این فعالیت رشد و توسعه سرمایه خود و بهره مندی از منافع آن در آینده است. در علم اقتصاد هم، سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که در حال حاضر استفاده ای ندارد. اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد. و آن کالا برای او سودآور خواهد بود.

کاربران حوزه رمز ارز هم میتوانند با خرید و نگه داری یک یا چند ارز دیجیتال برای مدت طولانی،به سود برسند.

جمع بندی مطالب

ترید رمز ارز ها به معنی خرید و فروش و کسب درآمد از طریق خرید با قیمت پایین و فروش با قیمت های بالاتر آنها است. کارشناسان بر اساس استراتژی های مورد استفاده در ترید، خرید و فروش ارز دیجیتال را به روش های متفاوتی تقسیم بندی کرده اند. که در بالا به توضیح آنها پرداخته شد. به صورت کلی بهتر است هر شخص ابتدا استراتژی مناسب با روحیاتش را انتخاب و سپس به ترید بپردازد. معامله گران فعال می توانند یک یا چند استراتژی را به کار گیرند. با این حال، قبل از تصمیم گیری در مورد ترکییب و کاربرد این استراتژی ها، بهتر است خطرات و هزینه های مربوط به هرکدام روش را دقیق مورد بررسی قرار دهند.

منبع: www.factcoins.com

استخراج، فرآیند ایجاد بلاکی از تراکنش ها است که باید به بلاک چین اضافه شود. استخراج کنندگان (ماینرها) با استفاده از زمان و قدرت محاسبه خود پردازش تراکنش ها و تولید بلاک ها را انجام می دهند.و در ازای بلاک تایید شده پاداشی دریافت می کنند.

عوامل موثر بر درآمد استخراج ارز رمزنگاری

چندین فاکتور مهم در سودآوری استخراج نقش دارند که عبارتند از :

سخت افزار مناسب : ماینرها برای رقابت و موفقیت در استخراج ، باید از جدیدترین سخت افزارها برخوردار باشند. در طی چند سال تجهیزات می توانند از رده خارج شوند.

هزینه های برق : ضروری است که یک ماینر بتواند با کمترین هزینه ممکن از برق استفاده کند.

قیمت ارز دیجیتال : قیمت ارز مورد نظر در استخراج از اهمیت زیادی برخوردار است. زیرا ماینرها هنگام حل صحیح مسائل ریاضی مقدار مشخصی کوین دریافت می کنند. اگر ارزش ارز پایین باشد ممکن است در برابر هزینه های استخراج مقرون به صرفه نباشد.

سختی شبکه : سختی شبکه (difficulty) معیاری است برای استخراج بلاک بیت کوین یا به عبارتی فنی تر ، یافتن هدف است. زیاد بودن سختی شبکه به این معنی است که برای استخراج همان تعداد بلاک ، قدرت محاسباتی بیشتری لازم است و شبکه را در برابر حملات ایمن تر می کند.

نرخ هش : نرخ هش واحد اندازه گیری قدرت پردازش شبکه بلاکچین است. شبکه باید عملیات ریاضی فشرده ای را برای اهداف امنیتی انجام دهد. وقتی شبکه به نرخ هش 10 Th / s رسید ، به این معنی است که می تواند 10 تریلیون محاسبه در ثانیه انجام دهد. به عبارتی هش ریت به کل قدرت محاسباتی ترکیبی گفته می شود که برای استخراج و پردازش تراکنش ها در بلاکچین اثبات کار استفاده می شود . نرخ هش اغلب به عنوان معیار سلامت شبکه در ارزهای رمزپایه مبتنی بر اثبات کار استفاده می شود. هرچه میزان هش بالاتر باشد ، انجام موفقیت آمیز حمله 51٪ دشوارتر است. اما افزایش هش ریت با گذشت زمان همچنین می تواند به افزایش علاقه به استخراج اشاره داشته باشد . برعکس ، کاهش نرخ هش باعث می شود تا ماینرها از شبکه خارج شوند . زیرا دیگر امنیت شبکه برای آنها سودآور نیست.

ماشین حساب استخراج ارزهای دیجیتال چیست ؟

ماشین حساب ماینینگ به شما امکان می دهد تا از میزان هش الگوریتم ها مطلع شوید .همچنین لیستی از سکه هایی که توسط این الگوریتم ها پشتیبانی می شوند ، پاداش های برآورد شده ، هزینه ها و سود برآورد شده برای شما را محاسبه می کند. پاداش برآورد شده با توجه به دشواری کنونی استخراج ، پاداش بلوک و قیمت فعلی سکه در بازار محاسبه می شود.

چرا از ماشین حساب ماینر استفاده کنیم؟

برای اینکه بتوانید از تجهیزات استخراج خود بهترین استفاده را داشته باشید ، همچنین تخمین بهتری از  درآمد استخراج داشته باشید لازم است که پتانسیل دستگاه ماینینگ خود را بررسی کرده و کورکورانه وارد این فرآیند نشوید. از این رو استفاده از ماشین حساب سودآوری ماینینگ ضروری است.

چگونه با ماشین حساب ماینر بیت کوین کار کنیم و درآمد ماینر را تخمین بزنیم؟

در ابتدا از قسمت انتخاب ارز، ارز دیجیتال مورد نظر خود را انتخاب کنید.

سپس نوع دستگاه استخراج خود را از قسمت انتخاب دستگاه، انتخاب کنید.دستگاه ماینر می تواند از نوع ASIC، GPU و یا CPU باشد.

پس از انتخاب ارز و دستگاه،نرخ هش به صورت خودکار محاسبه می شود.

تعرفه برق مصرفی خود (خانگی،صنعتی و ….) را بر حسب وات وارد نمایید. برای اینکه بتوانید به لیست قیمتی برق دسترسی پیدا کنید می توانید به سایت رسمی وزارت نیرو مراجعه کنید.

در قسمت کارمزد استخر استخراج ، میزان کارمزدی که استخر از شما دریافت می کند را وارد کنید.

پس از آن با توجه به مقادیر وارد شده سود خالص ماهانه و درآمد ماینینگ برای شما بر حسب تومان و دلار محاسبه می شود.

سه روش استخراج ارز دیجیتال

Pool mining

استخراج در استخر ساده ترین و سریع ترین راه برای شروع است. شما با دیگران کار می کنید. همه افرادی که در یک استخر استخراج می کنند موافقند که اگر یکی از آنها شماره نانس را پیدا کند ، پاداش ها را با همه به اشتراک می گذارند. اینکه هر چند وقت یکبار بلاک پیدا می کنید و جوایز مشترکی دارید به اندازه استخر بستگی دارد. با این حال ، همه استخرها یکسان نیستند. مواردی مثل اندازه استخر،حداقل پرداخت و هزینه استخر راباید قبل از عضویت در استخر در نظر بگیرید.

Mining

استخراج به تنهایی ممکن است ایده خوبی به نظر برسد. لازم نیست هیچ پاداشی به اشتراک بگذارید. شما فقط رایانه خود را روشن کرده و اجازه می دهید پول وارد شود .اما هنگامی که شما به تنهایی استخراج را انجام می دهید ، با دیگران رقابت می کنید و فقط اگر اولین نفر باشید که معمای ریاضی را حل کنید پاداش می گیرید. از آنجا که با یک شبکه بسیار گسترده از افراد و شرکت هایی که منابع زیادی دارند رقابت می کنید ، باید خیلی خوش شانس باشید. استخراج به تنهایی تنها درصورتی سودآور است که منابع زیادی در اختیار داشته باشید.مشکلاتی مثل نهویه ،گرمایش تجهیزات،سروصدا و هزینه های برق بالا و فضای مناسب در این روش وجود دارد.

Cloud mining یا استفاده از استخراج ابری

استخراج ابری روشی ایمن برای ارائه دهندگان استخراج برای تضمین سود خود برای تجهیزات خریداری شده است. قیمت ارز رمزنگاری بر روی آنها تأثیر نمی گذارد زیرا آنها را پیش پرداخت می کنید. بنابراین ، هنگام خرید خدمات استخراج ابری ، دیگر نیازی به مقابله با مشکلی که در ساخت ریگ استخراج شما ایجاد می شود ، ندارید. در یک موقعیت ایده آل ، استخراج ابری سود کمتری نسبت به استخراج خودتان دارد. به جای استفاده از خدمات استخراج ابری ، می توانید فقط ارز دیجیتال بخرید.

منبع: www.factcoins.com

ما باید عادت های برداشت پول نقد وابسته به امور مالی غیرمتمرکز در سال 2020 را پشت سر بگذاریم. و در جهت ایجاد پروژه های بلند مدت پایدار تلاش کنیم. هدف اصلی اتریوم از بدو تولد ، زمینه سازی برای نسل بعدی اینترنت بوده است. پیدایش آن مبتنی بر ساخت یک شبکه همتا به همتا بود. که با قرار دادن جامعه در مرکز سیستم جهانی از کنترل شدن آن توسط اشخاص یا گروه ها جلوگیری میکرد.

سال 2020 شاهد پیشرفت این شبکه از طریق پروژه های خلاقانه و تغییر دهنده صنعت مثل Yearn.finance ،Aave ، Synthetix و Nexus Mutual و بسیاری پروژه های دیگر بوده است. در واقع ، 10 اپلیکیشن مالی غیرمتمرکز و برتری که مبتنی بر اتریوم هستند ،در حال حاضر هر ماه بیش از 1 میلیون کاربر را به خود جذب می کنند.

بسیاری از پروژه های موفق مبتنی بر اتریوم که مختص جامعه یا مربوطه به آن هستند، سرمایه هایی را جمع می کنند تا در نهایت آنها را با سهامداران مختلف به اشتراک بگذارند. ما همچنین شاهد ظهور طرح های غنی و سریعی نیز بوده ایم .این طرح ها در نهایت منجر به مسدود شدن این وثیقه شده اند. در بیشتر مواقع ، طرح ها و نوآوری های مبتنی بر جامعه ، ایده های لحظه ای هستند که در اوج رشد مورد بررسی قرار می گیرند.

آیا می توانیم سیستمی ایجاد کنیم که به طور مداوم از پروژه های جامعه به نفع خود استفاده کند؟

و آیا میتوان این سیستم را در زیرساخت اصلی این پروتکل ها قرار داد؟ اگر ما بخواهیم چنین شبکه ای را بر اساس اهداف اصلی اتریوم ایجاد کنیم ، جامعه (کاربران) باید به دنبال پایداری بلند مدت باشند. این کار باعث سود کل اکوسیستم خواهد شد.

در سال 2021 ، ما توانایی ارائه راه حل های بلند مدتی را داریم که از فناوری پیشرفته غیرمتمرکز در جهت کسب بازده مالی برای شبکه ما استفاده میکند.

ظهور DeFi و مشکلات آن

افزایش نجومی DeFi در سال 2020 نویدبخش این صنعت بوده. حتی باعث افزایش سرمایه گذاری در این حوزه شده است. با این حال ، علاقه زیاد به بهره بردن از تکنیک های جدید مانند ییلد فارمینگ (yield farming) مشکلاتی مثل تراکم زیاد وپروژه های ناپایدار را به وجود آورده است.

در برخی موارد ، وضعیت پروژه هایی که بسیار موفق ظاهر شده بودند، تغییر میکند. آنها شکوه خود را از دست میدهند. و دلیل آن این است که، این پروژه ها، مدل های بیزینسی ناپایدار یا محدودی هستند. که هیچ وقت اهدافی فراتر از قرار گرفتن در لیست بعدی صرافی ها ، جمع آوری سرمایه یا عرضه اولیه یک کوین، را نداشته اند.

در حالی که افزایش سرمایه و سود پروژه های مبتنی بر اتریوم، یک تحول مثبت است ، اینکه این پروژه ها نتوانند در بلند مدت پایداری خود را حفظ کنند، غیرمعمول به نظر میرسد.

دستیابی به پایداری با اتریوم 2.0

بسیاری از رویکردها و پروژه ها با هدف ارتقا و افزایش کارآمدی شبکه اتریوم و کسب این تحولات از لایه دوم زیرساخت ها که شامل جمع آوری اطلاعات در مورد دانش صفر و مشارکت های خوش بینانه است، به وجود می‌آیند.

همانطور که اتریوم 2.0 در حال شکل گیری است ، ما باید توجه جامعه را به قلب شبکه برگردانیم. بازدهی مالی را از طرح اولیه ایجاد کنیم تا شبکه و زیرساخت های آن را حفظ کند. این همان جایی است که اهمیت راه حل های لایه ی دوم جامعه محور، بیشتر و بیشتر میشوند.

بیشتر بخوانید : مقایسه انواع دفترکل توزیع شده (DLT)

ما می توانیم مقیاس پذیری را از طریق ایجاد پروژه های سودآور بدست آوریم.البته این ابازده بعد از یک، دو و یا پنج سال حاصل میشود. و نه دقیقاً بعد از اینکه روند بازار صعودی شد یا کوین جدیدی ارائه شد و یا زمانی که در حال جذب سرمایه هستیم.

proof-of-donation اتریوم

راه حل های لایه دوم که از یک شبکه اثبات کمک مالی (proof-of-donation) پیروی می کنند ، نه تنها مسائل را در سطح لایه ای حل می کنند ، بلکه با هدف اصلی که ویتالیک در ابتدا آغاز کرد مطابقت دارند. اثبات کمک مالی به عنوان یک مکانیزم مزایده غیرمتمرکز است. که پروتکل ها و تیم هایی را که پروژه های اصلی اتریوم را اجرا می کنند ، مجدداً برنامه ریزی میکند.

این نوع مکانیزم هماهنگ کنندگان شبکه را برای بدست آوردن حق ایجاد گروه بعدی و جمع آوری هزینه های معاملات ، به مناقصه دعوت می کند. چنین مفهومی زمانی زنده می شود که درصدی از درآمد حاصل از حراج ، مجدداً در پروژه های اتریوم محور جامعه سرمایه گذاری شود.

ما باید این مکانیسم های بودجه را مستقیماً در زیرساخت های لایه دوم ایجاد کنیم. به این ترتیب ، زمانی که شبکه فعال است کل جامعه خودکار سود میبرند. البته این سود به زمان هایی که شبکه رشد و یا سود زیاد داشته، محدود نمی شود.

جمع بندی مطالب

جامعه اتریوم باید به دنبال ایجاد پروژه های بلند مدت پایدار باشد. تا از طریق سودآوری سریع به کل جامعه و شبکه سود می رسانند.در زمان نشر این خبر ، قیمت بیت کوین به رکورد تاریخی 33000 دلار رسیده. و اتر نیز به بیش از 800 دلار، دست یافته است.

این اتفاق باعث شد که کل دنیا به نا کارآمد بودن و سوءاستفاده گر بودن سیستم مالی فعلی توجه کنند. و در نهایت حذف آن را مد نظر قرار دهند. اکنون ما توانایی ایجاد یک شبکه پایدار از برنامه های غیرمتمرکز را داریم.این شبکه باعث قدرتمندی همه ی افراد خواهد شد.

منبع: www.factcoins.com

مقدمه ای بر فورک (fork)

ماهیت غیرمتمرکز بلاکچین های عمومی (مانند بیت کوین و اتریوم) بدین صورت است که شرکت کنندگان در شبکه باید بتوانند در مورد وضعیت بلاکچین (دفترکل و بلاک های عمومی مشترک و پروتکل بلاکچین) به توافق برسند. اتفاق نظر در میان گره های شبکه منجر به ایجاد یک بلاکچین منفرد می شود که حاوی داده های تأیید شده (تراکنشها) است .

با این حال ، بسیاری از اوقات ، گره های موجود در شبکه نمی توانند در مورد وضعیت آینده بلاکچین اتفاق نظر داشته باشند. این رویداد به فورک یا انشعاب منجر می شود ، یعنی زنجیره ایده آل به دو یا چند زنجیره تقسیم می شود که همه معتبر هستند.

فورک چگونه اتفاق می افتد؟

اول ، بیایید بلاکچین را به روشی ابتدایی مرور کنیم.

در این فناوری ، شبکه ای از رایانه ها ، که معمولاً “گره” نامیده می شوند ، یک رکورد مشترک ، قابل تأیید و تغییرناپذیر از داده ها را نگهداری می کنند. دو یا چند رکورد ، که معمولاً “بلاک” نامیده می شوند با هم مرتبط می شوند. هر گره دارای اطلاعات کامل بلاکچین است و از این رو می توان هر گره را به عنوان یک دفتر حساب کرد. به همین دلیل است که بلاکچین اغلب با عنوان “فناوری توزیع شده لجر” (DLT) نیز شناخته می شود. هر گره در یک بلاکچین از اختیارات یکسانی برخوردار است.

اگر توافق در مورد اعتبار تراکنش ها حاصل شود ، هر گره می تواند یک بلاک جدید اضافه کند. برای دستیابی به این اجماع ، یک گره مجبور است برای حل یک معما رمزنگاری و ارائه شواهدی از آن ، عملیات قابل توجهی را با سرعت بالا انجام دهد. این فرایند “اثبات کار” (POW) نامیده می شود. به طور خلاصه ، برای افزودن یک بلاک جدید ، یک گره باید به اجماع برسد .

برای مثال یک بلاکچین را در نظر بگیرید که در آن پروتکل موجود بلوک هایی با اندازه 1 مگابایت (MB) را الزام می کند. “ماینرها” ، از این قانون 1 مگابایتی پیروی می کنند تا بتوانند پاداش استخراج خود را دریافت کنند.

اگر یک ماینر تصمیم بگیرد بلاک 2 مگابایتی ایجاد کند، چه اتفاقی می افتد؟

در ابتدا سایر ماینرها این بلوک را نادیده می گیرند زیرا با قوانین مطابقت ندارد. به یاد داشته باشید که سایر ماینرها به دنبال جوایزی هستند که برای این کار باید به قوانین پایبند باشند. بیایید فرض کنیم ماینری همچنان به ایجاد بلوک های 2 مگابایتی ادامه دهد. اگر سایر ماینرها همچنان این بلوک ها را نادیده بگیرند ، در نهایت زنجیره بلوک های 2 مگابایتی کوتاه ترین زنجیره خواهد بود. در واقع چندین زنجیره به وجود می آید ، یکی با بلاک های 1 مگابایتی و دیگری با زنجیره کوتاه تر از بلاک های 2 مگابایتی. در نتیجه فورک یا انشعاب رخ می دهد!

اگر 25٪ از استخراج کنندگان در شبکه احساس کنند که باید بلاک های 2 مگابایتی به جای 1 مگابایت ایجاد شوند ، و شروع به اضافه کردن بلاک ها در بالای بلاک های 2 مگابایتی کنند، یک فورک یا انشعاب واقعی داریم!

اکنون ، برای تغییر در قوانین موجود در این بلاکچین و اجازه بلاک 2 مگابایت به جای 1 مگابایت ، به یک “هارد فورک” نیاز خواهیم داشت. هارد فورک زمانی است که نرم افزار برای معرفی یک قانون جدید به روز شود و در نتیجه ، شبکه دیگر با نرم افزار قدیمی سازگار نخواهد بود. اگر یک ماینر همچنان به اجرای نرم افزار قدیمی ادامه دهد ، معاملات جدید را فاقد اعتبار می داند مثل زمانی که Ethereum بر سر سازمان مستقل غیر متمرکز خود (DAO) فورک شد و به دو نهاد Ethereum و Ethereum Classic تبدیل شد .

دلایل وقوع فورک یا انشعاب در بلاکچین

اضافه کردن قابلیت های جدید:

کد بلاکچین به طور مرتب ارتقا می یابد. از آنجا که اکثر زنجیره های بلوکی عمومی منبع باز هستند ، توسط افرادی از سراسر جهان ساخته می شود. مشکلات ایجاد شده حل و فصل می شوند و نسخه های جدید در صورت مناسب بودن منتشر می شوند.

رفع مشکلات امنیتی:

بلاکچین و ارزهای رمزنگاری شده یک فناوری نسبتاً جدید در مقایسه با ارز سنتی (اسکناس ، سکه ، چک) است . تحقیقات برای درک کامل آن هنوز ادامه دارد. بنابراین ، نسخه ها بهم ریخته و به روزرسانی می شوند تا مشکلات امنیتی پیش آمده را برطرف کنند.

برگشت دادن مبالغ از دست رفته

بیشتر بخوانید : توکن تعویض ناپذیر(Non-Fungible Token) چیست؟

در صورت مشاهده نقض قوانین و سواستفاده ، کلیه تراکنش های یک دوره خاص می تواند باطل شود.

انواع فورک (fork)

فورک یا انشعاب می تواند براساس سازگاری به عقب ، پروتکل زنجیره بلاک و زمان لحظه استخراج بلاک جدید ایجاد شود. انواع فورک یا انشعاب به شرح زیر است:

Soft Fork: وقتی پروتکل بلاکچین به روشی سازگار با گذشته تغییر می کند.

Hard Fork: هنگامی که پروتکل بلاکچین به روشی غیر سازگار با گذشته تغییر می کند.

Temporary Fork یا فورک موقت: هنگامی که دو استخراج کننده همزمان بلوک جدیدی استخراج می کنند.

فورک نرم (Soft Fork)

هنگامی که تغییری در نرم افزار اجرا شده روی گره ها (گره های کامل) به عنوان یک شرکت کننده در شبکه ایجاد می شود ، این تغییر به گونه ای است که بلاک های جدید براساس قوانین جدید استخراج می شوند (در پروتکل Blockchain) همچنین توسط نسخه قدیمی نرم افزار معتبر شناخته می شوند. این ویژگی به عنوان سازگاری به عقب نیز خوانده می شود. فورک نرم شامل آپدیت های اختیاری هستند

به روزرسانی SegWit شبکه Bitcoin کلاس جدیدی از آدرس (Bech32) را اضافه کرد. با این حال ، این تغییر آدرس P2SH موجود را بی اعتبار نمی کند. یک گره کامل با آدرس نوع P2SH می تواند تراکنش معتبری را با گره ای از آدرس نوع Bech32 انجام دهد.

فورک سخت (Hard Fork)

اگر تغییر به گونه ای باشد که بلاک های جدید استخراج شده بر اساس قوانین جدید (در پروتکل Blockchain) از نظر نسخه قدیمی معتبر شناخته نشوند، هارد فورک ایجاد می شود. وقتی هارد فورک اتفاق می افتد ، ارز جدیدی به وجود می آید (با ارز اصلی معتبر) مانند اتریوم (اصلی: Ethereum ، جدید: Ethereum Classic) و بیت کوین (اصلی: بیت کوین ، جدید: بیت کوین پول نقد).

به فورکهایی که با نسخه های قدیمی نرم افزار سازگار نیستند ، “هارد فورک” گفته می شود. هارد فورک ها معمولاً قوانین اجماع را تغییر می دهند (به عنوان مثال اندازه بلوک ، الگوریتم استخراج ، پروتکل اجماع).به عنوان مثال به روزرسانی جدید Casper در Blockchain Ethereum که در آن پروتکل اجماع از نوع Proof of Work (Pow) به Proof of Stake (PoS) تغییر خواهد کرد. گره هایی که به روزرسانی Casper را نصب می کنند از پروتکل اجماع جدید استفاده می کنند. گره های کامل که نصب به روزرسانی Casper را انتخاب نکنند با گره های کامل سازگار نیستند.

فورک موقت / فورک تصادفی (Temporary Fork)

وقتی چندین ماینر تقریباً همزمان یک بلاک جدید را استخراج می کنند ، ممکن است کل شبکه در انتخاب بلاک جدید به توافق نرسند. برخی می توانند بلوک استخراج شده توسط یک طرف را بپذیرند و منجر به ایجاد زنجیره ای متفاوت از بلاک از آن نقطه به بعد شوند. در حالی که دیگران می توانند در مورد گزینه های دیگر (بلوک ها) موجود توافق کنند. علت چنین وضعیتی این است که برای انتشار اطلاعات در کل شبکه بلاکچین زمان لازم است و بنابراین نظرات متناقضی می تواند در مورد ترتیب زمانی وقایع وجود داشته باشد. در این فورک ، دو یا چند بلوک دارای ارتفاع یکسانی هستند.

فورک های موقت سرانجام با از بین رفتن یکی از زنجیرها (یتیم شدن) خودشان حل می شوند زیرا اکثر گره های کامل زنجیره دیگر را برای افزودن بلوک های جدید و همگام سازی انتخاب می کنند.فورک های موقت اغلب اتفاق می افتند و یک اتفاق معمول که باعث ایجاد این فورک می شود استخراج بلوک توسط بیش از یک طرف تقریباً همزمان است.

مقایسه انواع فورک

در جدول زیر به مقایسه فورک سخت و نرم می پردازیم:

آینده فورک در بلاکچین

انتظار می رود که در آینده شاهد انشعابات بیشتر و بیشتری باشیم. چرا که دنیای رمزنگاری همیشه در حال تغییر است. هارد فورک و نرم فورک برای موفقیت طولانی مدت شبکه های بلاکچین بسیار مهم هستند. آنها به ما اجازه می دهند ، علی رغم عدم وجود یک مرجع مرکزی ، در سیستم های غیرمتمرکز تغییر و به روزرسانی داشته باشیم.

فورک یا انشعاب امکان ایجاد یکپارچه سازی ویژگی های جدید در بلاکچین ها و ارزهای رمزپایه را فراهم می کنند. بدون این مکانیزم ها ، ما به یک سیستم متمرکز با کنترل از بالا به پایین نیاز داریم.

منبع: www.factcoins.com

در مقالات قبلی به تعریف فورک و انواع آن ،همچنین علت رخداد فورک پرداخته شد.در این مقاله به بررسی هارد فورک و انواع آن می پردازیم.

مقدمه ای بر هارد فورک

هارد فورک یک اتفاق منحصر به فرد در حوزه ارزهای دیجیتال است که یک دیدگاه دو قطبی را در جامعه ارزهای رمزپایه ایجاد کرده است. برخی استدلال می كنند كه هارد فورك ها نمایانگر یك نیروی منفی هستند كه باعث ایجاد تفرقه و هرج و مرج می شود .در حالی كه برخی معتقدند كه اینها نوعی نوآوری در ارزهای رمزنگاری شده را نشان می دهند. در حالی که شایستگی هایی در هر دو طرف وجود دارد . مهم است که ابتدا مفهوم هارد فورک و چگونگی تأثیر آنها بر دنیای ارزهای رمزنگاری شده را درک کنیم.

هارد فورک چیست؟

هارد فورک به این معنی است که وقتی تغییری در زنجیره بلوک رخ دهد ، غیرقابل برگشت خواهد بود. معمولاً به این دلیل است که تغییرات با نسخه های قدیمی بلاکچین سازگار نیستند. در نتیجه ، هنگامی که به روزرسانی یا تغییر در بلاکچین اعمال می شود ، نسخه جدید از بلاکچین اصلی فورک می شود و در واقع دو بلاکچین فعال وجود دارد . نسخه اصلی و نسخه جدید که دارای قوانین جدید است هر کاربری که مایل به اتصال به شبکه تازه انشعاب شده باشد باید به نسخه جدید ارتقا یابد.

هارد فورک هنگامی اتفاق می افتد که کد منبع اصلی بلاکچین برای افزایش ویژگی خاصی تغییر کند. فناوری بلاک چین ابتدا به عنوان فناوری زیربنای بیت کوین ، اولین ارز رمزپایه غیرمتمرکز ، تصور می شد. به طور کلی ، بلاکچین یک دفتر توزیع شده از معاملات است که داده ها در «بلاک» هایی ذخیره می شود که قابل تغییر نیستند. هر بلاک با هزاران تراکنش مختلف پر شده است که می تواند از کسی که یک فنجان قهوه با استفاده از بیت کوین (BTC) خریداری می کند تا یک هکر که به طور غیرقانونی چیزی را از وب تاریک خریداری می کند ، در بر گیرد.

قوانین بلاکچین از روز اول در کد منبع آن کدگذاری شده است و هرگونه تلاش برای تغییر یک ویژگی خاص نیاز به تغییر در کدهای آن دارد. به عنوان مثال ، توسعه دهندگان ممکن است بخواهند با افزایش ظرفیت تراکنش در یک بلاک ، قابلیت های بلاکچین را افزایش دهند. در این موارد ، برای افزایش ویژگی های بلاکچین ، به یک هاردفورک نیاز است.

هاردفورک منجر به شکاف دائمی بلاکچین می شود. بلاکچین جدید و بهبود یافته توسط کدهای پیشرفته اداره می شود.

انواع هارد فورک

سه نوع اصلی هاردفورک وجود دارد که شامل:

هاردفورک برنامه ریزی شده (Planned Hard Forks)

هارد فورک برنامه ریزی شده به یک به روزرسانی اشاره دارد که قبلاً در نقشه راه پروژه ترسیم شده و به صورت عمومی شناخته شده است. این بروزرسانی مشابه به روزرسانی های نرم افزاری است که مورد نیاز برنامه های گوشی های هوشمند شما است. هارد فورک های برنامه ریزی شده به خوبی مورد استقبال جامعه قرار می گیرند ، زیرا ابتکاری برای افزایش توانایی های بلاکچین است. علاوه بر این ، توسعه دهندگان اصلی و جامعه به طور یکپارچه به زنجیره جدید منتقل می شوند ، در حالی که زنجیره قدیمی را کنار می گذارند.

در هارد فورک برنامه ریزی شده برای ارتقا شبکه ، اغلب زنجیره قدیمی را رها می کند.

یک نمونه برجسته از یک هارد فورک برنامه ریزی شده ، مرحله سوم توسعه Ethereum به نام Metropolis است که هدف آن افزایش امنیت ، مقیاس پذیری و خصوصیات حریم خصوصی شبکه است.

هارد فورک های بحث انگیز (Contentious Hard Forks)

این نوع هارد فورک به دلیل اختلاف داخلی در یک پروژه برای حل یک مسئله خاص اتفاق می افتد. در نتیجه اختلاف نظر ، بخشی از جامعه با ایجاد یک زنجیره جدید ، که در نتیجه تغییر در کد منبع اصلی برای افزایش ویژگی های خاص ایجاد می شود ، منحرف می شوند. از آنجا که این هارد فورک به اتفاق آرا نیست. و همه ذینفعان جامعه از آن پشتیبانی نمی کنند ، یک سکه جدید به همراه زنجیره جدید ایجاد می شود.

بیشتر بخوانید : آیا بلاکچین امن است؟

در هارد فورک بحث برانگیز، اختلافات جامعه باعث ایجاد تغییرات عمده در کد ، و ایجاد یک زنجیره جدید می شود.

معروف ترین هارد فورک بحث انگیز Bitcoin Cash است .که توسط کسانی ایجاد شده است که احساس می کنند مسئله مقیاس پذیری بیت کوین یک نگرانی فزاینده است. و بهترین راه برای حل آن افزایش اندازه بلوک بیت کوین از 1 مگابایت پیش فرض به 8 مگابایت است.

سکه های اسپین آف یا مشتق شده (Spin-Off Coins)

به دلیل ماهیت منبع باز ارزهای رمزنگاری شده ، به ویژه بیت کوین ، کد آن برای عموم آزاد است .و هر کسی می تواند با ایجاد تغییر در ویژگی های مختلف ، سکه جدیدی را ایجاد کند.

در فورک اسپین آف با تغییرات جزئی در کد بلاکچین سکه های جدید ایجاد می شود.

یک نمونه از این سکه ها Litecoin است .که یک فورک از بیت کوین اصلی بود. Litecoin زمان تأیید بلوک سریعتری داشت.

هرج و مرج یا نوآوری؟

بر اساس دسته بندی های مختلف هارد فورک در صنعت ، می توان مشاهده کرد که hardfork می تواند برای جامعه عمومی خوب یا بد باشد. هارد فورکهایی که بحث برانگیز هستند ،می توانند به عنوان یک اتفاق تفرقه انگیز برای جامعه تبدیل شوند . اما همچنین می تواند به عنوان نمایشی از تنوع افکار و نوآوری های دنیای ارزهای رمزنگاری شده تلقی شود. ماهیت غیرمتمرکز ارزهای رمزپایه یک شکل قدرتمند برای شرکت کنندگان در جامعه ایجاد می کند. و به آنها امکان می دهد براساس شایستگی های خود از سکه ها پشتیبانی کنند.

لازم به ذکر است که با وجود اختلاف در دیدگاه ها ، موارد دیگری نیز وجود دارد که می توان گفت هدف آنها ایجاد هرج و مرج و بی ثباتی است.

منبع: www.factcoins.com

در مقاله اکوسیستم بلاکچین به بررسی چرخه حیات بیت کوین پرداخته شد.و بررسی کردیم در این چرخه چه کسانی حضور دارند و چه نقشی را ایفا می کنند.در این مقاله بررسی می کنیم کنترل شبکه بلاک چین به دست چه کسانی انجام می شود؟

مشارکت کنندگان در پایداری بلاکچین

شبکه بلاکچین شامل همه افرادی است که به هر شکلی با بلاکچین تعامل دارند. هر کسی که به شبکه بلاکچین متصل شود به عنوان یک “گره” برای شبکه عمل می کند.

در بلاکچین ، شما می توانید به طور گسترده ای بین سه زیر مجموعه از شرکت کنندگان شامل توسعه دهندگان ، استخراج کنندگان و کاربران گره کامل تمایز قائل شوید. اینها طرفهایی هستند که در واقع به شبکه کمک می کنند. از گره های سبک یا Lightweight node (به عنوان مثال ، کیف پول های تلفن ، لپ تاپ و غیره) به طور گسترده ای استفاده می شود ، اما در کنترل شبکه در واقع “شرکت کننده” نیستند و نقشی ندارند.

توسعه دهندگان (Developers)

توسعه دهندگان مسئول ایجاد و به روزرسانی کد هستند. هرکسی می تواند در این روند سهیم باشد. این کد به صورت عمومی در دسترس است ، بنابراین آنها می توانند تغییراتی را برای بررسی سایر توسعه دهندگان ارائه دهند.

در گیت هاب لیستی از توسعه دهندگان وجود دارد که مشارکت ها و تغییرات آنها در شبکه اصلی بیت کوین از 30 آگوست 2009 پذیرفته شده است.

ماینرها (Miners)

ماینرها کسانی هستند که شبکه را ایمن می کنند. آنها کد رمز ارز را اجرا می کنند و منابع خود را به افزودن بلوک های جدید به بلاکچین اختصاص می دهند. به عنوان مثال در شبکه بیت کوین این کار را از طریق اثبات کار انجام می دهند. آنها به خاطر تلاشهایشان پاداش می گیرند.

ماینرها به دلیل مشارکت در شبکه ، از طریق بررسی تراکنشها ، کوین پاداش می گیرند. استخراج می تواند یک تجارت سودآور باشد ، اما عمدتا زیرساخت های مهم بلاکچین را فراهم می کند. ماینرها داده های جدیدی را برای افزودن به بلاکچین ایجاد می کنند ، بنابراین امکان انجام تراکنشها و خریدها در شبکه فراهم می شود.

بلوک های جدید مورد نیاز است زیرا هر بلوک فقط می تواند حاوی مقدار مشخصی از داده های تراکنش باشد. با افزایش تراکنشها ، داده های مربوط به آنها نیز افزایش می یابد و این امر نیاز به بلوک های بیشتری در بلاکچین را ایجاد می کند. استخراج یک صنعت کاملاً رقابتی است و بدون آن هیچ زنجیره بلوکی وجود ندارد که بتوان در مورد آن صحبت کرد.

کاربران گره کامل

گره های کامل ستون فقرات شبکه ارزهای رمزپایه هستند. آنها بلوک ها و معاملات را تأیید ، ارسال و دریافت می کنند و نسخه ای از بلاکچین را حفظ می کنند.

در بین این سه دسته اغلب هم پوشانی وجود دارد. به عنوان مثال شما می توانید هم یک توسعه دهنده وهم یک کاربر گره کامل یا یک کاربر استخراج و گره کامل باشید. می توانید هر سه باشید یا هیچ کدام.

در واقع ، بسیاری از کاربران عادی رمز ارز ، هیچ یک از این نقش ها را بر عهده ندارند. در عوض ، آنها ترجیح می دهند از گره های سبک یا خدمات متمرکز استفاده کنند.

چه کسانی شبکه بلاک چین را کنترل می کنند؟

با نگاهی به توضیحات بالا ، می توانید موارد محکمی را برای توسعه دهندگان و استخراج کنندگان در تصمیم گیری برای شبکه ایجاد کنید. توسعه دهندگان کد را ایجاد می کنند . بدون آنها ، شما هیچ نرم افزاری برای اجرا و هیچ کس برای رفع اشکالات یا افزودن ویژگی های جدید نخواهید داشت. ماینرها شبکه را ایمن می کنند . بدون رقابت سالم در استخراج ، زنجیره می تواند ربوده شود ، یا ممکن است متوقف شود.اما قدرت واقعی در گره های کامل متمرکز شده است.

بیشتر بخوانید : شبکه نقدینگی (Liquidity Network) چیست؟

این شرکت کننده ها دارای اختیارات کامل نیستند . آنها ارائه دهنده خدمات هستند. اگر مردم تصمیم بگیرند از شبکه استفاده نکنند ، سکه ارزش خود را از دست می دهد. از دست دادن ارزش به طور مستقیم بر ماینرها تأثیر می گذارد (ارزش پاداش آنها کاهش می یابد). در مورد توسعه دهندگان ، آنها فقط می توانند توسط کاربران نادیده گرفته شوند.

شبکه بلاکچین تحت کنترل هیچ گروه یا نهادی نیست. و این شبکه حاصل مشارکت شرکت کنندگان آن است.

منبع: www.factcoins.com

در مقاله قبلی درباره اینترنت ، اتریوم و هدفهای این شبکه آشنا شدیم. گفتیم که  امروزه همه اطلاعات مالی ،پسوردها و اطلاعات شخصیمان بر روی کامپیوتر های افراد دیگر ذخیره میشوند. این اطلاعات در فضاهای ابری و سرورهای شرکت هایی مثل آمازون، فیس بوک یا گوگل موجود هستند. افرادی مثل برایان بهلندرف ،مؤسس وب سرور Apache ،معتقدند که اینترنت از ابتدا هم قرار بود غیر متمرکز باشد.

اما به تازگی یک جنبش پراکنده با استفاده از ابزار ها ی جدیدی مثل فناوری بلاک چین در جهت دستیابی به این هدف مهم به پا خواسته اند. اتریوم یکی از جدیدترین فناوریهایی است که به این جنبش پیوسته است. در حالی که بیت کوین قصد دارد سیستم Paypal و بانکداری آنلاین را مختل کند ، اتریوم در صدد است تا با استفاده از بلاکچین جایگزین اینترنت نسل سوم شود. به طور خلاصه اتریوم قصد دارد به یک رایانه جهانی تبدیل شود. حال در این مقاله قصد داریم شما را با نحوه کار با این رایانه جهانی، بلاکچین آن و البته کیف پولهایش آشنا کنیم.

کیف پولهای اتریوم ( Wallet)

اول از همه شما به جایی احتیاج دارید تا اتر خود را ذخیره کنید، یا حداقل جایی که از کلید ها ی خصوصیتان نگه داری کنید.

هشدار اول، اگر کلید های خصوصی خود را گم کنید خیلی بدتر از فراموش کردن پسورد است. گم کردن کلیدها به قیمت  از دست دادن کل اتر هایتان تمام میشود. همانطور که برای تأیید تراکنش ها دیگر نیازی به واسطه نیست، هیچ جایی هم نیست که به شما در بازیابی کلیدهایتان کمک کند.

با این حساب، گزینه های زیادی برای ذخیره رمز ارز پیش روی شماست: کیف پول رومیزی ، وب، سخت افزاری و کاغذی.

بسته به ترجیح خودتان که امنیت برایتان مهمتر است یا راحتی، یک کیف پول انتخاب میکنید. معمولاً این دو مفهوم با یکدیگر در تضاد هستند: هرچه راحت تر، نا امنتر (و بالعکس)

کیف پول رومیزی

این نوع کیف پول ها بر روی کامپیوتر شخصی یا لپ تاپ نصب میشوند. گزینه اول دانلود اتریوم کلاینت است( کپی کل بلاکچین اتریوم). چندین برنامه اتریوم کلاینت با زبان برنامه نویسی مختلف و  عملکرد های متفاوت موجود است. این روند ممکن است دو روز طول بکشد و با رشد و توسعه شبکه  اتریوم بیشتر هم میشود. لازم است این کیف پول با آخرین تراکنش های ثبت شده روی بلاک چین هماهنگ باشد.

کیف پول های موبایلی

از آنجایی که کلاینت های موبایلی یا “لایت”  برای اتصال به شبکه نیاز به دانلود دیتای زیادی ندارند تا تراکنش انجام دهند، پس بسیار مناسب گوشی های هوشمند می باشند.

لایت کلاینت ها هم خوبند اما به اندازه ی کلاینت های اتریوم امن نیستند. چرا که کلاینت های اتریوم خودشان تراکنش ها را تأیید میکنند و نیازی به نود ها و ماینر ها ندارند.

نگه داری کلید های خصوصی بر روی دستگاهی که به اینترنت وصل نمیشود و آفلاین است (ذخیره سازی سرد) بهترین روش برای حفظ مقادیر زیادی از اتر می باشد. اگرچه این روش به راحتی ذخیره اتر بر روی گوشی هوشمند و کامپیوتر متصل به اینترنت نیست.

والت های سخت افزاری

این نوع کیف پول ها که اغلب به کوچکی یک یا دو انگشت هستند، بدون اتصال به اینترنت هم میتوانند تراکنش ها را تأیید کنند. و حتما لازم نیست که آنلاین باشند. البته لازم به ذکر است که این سیستم های شبیه به سپرده گذاری،گزینه خوبی برای تریدر ها و کسانی که میخواهند مدام از موجودیشان استفاده کنند نیست.

والت ها ی کاغذی

نوع دیگری از ذخیره سازی سرد این است که کاربر ،کلید خصوصی خود را روی یک برگ کاغذ پرینت کند. یا به صورت دست نویس بنویسد و سپس در یک محل امنی مثل صندوق امانات بانک ذخیره نماید. ابزار های آنلاین، جفت کلید های شما را بر روی کامپیوتر خودتان میسازند نه در سرور های وب سایت، از این رو در صورت هک شدن سایت کلیدهای شما در امان خواهند بود.

به شرطی که بسته های رمزنگاری لازم را برای زبان ترجیحی خود نصب کرده باشید، ساخت کلید با استفاده از خط فرمان نیز امکان پذیر است. با وجود تمام این موارد، اگر کلید خصوصی خود را گم کنید،همه چیز برای همیشه از بین خواهد رفت.

بنابراین بهترین راه حل این است که وقت بگذارید و چندین کپی از کلید خصوصی خود تهیه و آنها را در چند جای امن جاسازی کنید. که اگر یکی از آنها گم شد یا از بین رفت انتخاب دیگری داشته باشید.

خرید اتر

خرید اتر به محل زندگی و البته به ارز در دسترس شما بستگی دارد. برای داشتان اتر لازم است یا به صورت آنلاین و یا خودتان کسی را پیدا کنید که قصد فروش اتر خود را داشته باشد. اگر در شهری زندگی میکنید که اهالی آنجا با اتر آشنایی دارند پس شانس این را دارید که خریدار و فروشنده را از نزدیک ملاقات و در نهایت با آنها معامله کنید. مخصوصاً اگر در نیویورک یا تورنتو زندگی میکنید شرایط کاملاً برای شما فراهم است.

این گزینه زیاد برای مناطق کم جمعیت مناسب نیست. اما صرافی های این مناطق شرایطی را برای کاربران فراهم کرده اند که پس از ثبت نام در آنجا بتوانند با دلار یا بیت کوین اتر بخرند. البته خرید اتر با یک ارز دیگر مرحله اضافه تری به همراه خواهد داشت.

بیت کوین محبوب ترین و البته معروف ترین رمز ارز در سراسر دنیاست. و البته مردم جهان علاقه بیشتری به معامله آن دارند. پس اگر می خواهید با روبل اتر بخرید بهترین راه این است که ابتدا از صرافی بیت کوین بخرید و بعد در ازای بیت کوین اتر دریافت کنید.زمانی که مقداری اتر داشته باشید، در ازای پرداخت کارمزدی بسیار اندک  میتوانید برای شخص دیگری اتر ارسال کنید.

با داشتن اتر چه کارهایی میتوان انجام داد؟

احتمالاً متوجه شده اید که تا به این جای کار همه چیز شبیه به بیت کوین است. اما کاربرد و فعالیت هایی که میتوان با اتریوم انجام داد بسیار متفاوت است. کاربرهای اتریوم قادر به ایجاد قراردادهای هوشمند هستند. ( کدی که به صورت خودکار شرایط توافق نامه را اجرا می کند و دیگر لازم نیست که به شخص ثالثی وابسته باشید). از بسته های قراردادهای هوشمند می توان برای ایجاد برنامه های غیرمتمرکز ( dapps ) استفاده کرد.

بیشتر بخوانید : مرورگر بلاک (Block Explorer)

سیستم اتریوم

قبل از اینکه جلوتر برویم بهتر است کمی درباره نحوه عملکرد سیستم اتریوم بدانیم. سیستم ذخیره سازی اتریوم و بقیه رمز ارزها بسیار پیچیده است. تا به حال به اعداد پشت سر هم روی کارت اعتباری خود دقت کرده اید؟ زمانی که در دستگاه پز کارت میکشید ، برای بانک بسیار مهم است که این پول را به کجا ارسال میکند. رمز ارز ها به شما اجازه میدهند شماره های شناسایی مشابهی را تولید کنید که محل پرداخت بدهی ها را مشخص میکنند.

در این سیستم دوجزء اصلی که کاربران برای شناسایی به آن احتیاج دارند، کلید عمومی و کلید خصوصی هر کاربر است. این دو کلید که معمولاً به صورت رشته ای از اعداد و حروف درهم و برهم نمایش داده می شوند، از طریق فرآیند رمزنگاری بهم ارتباط داده شده اند.

کلید عمومی را میتوانید در اختیار دیگران قرار دهید تا آنها بدانند که پولتان را به کجا ارسال کنند. اگر میخواهید کسی برای شما اتر بفرستند ، به یک آدرس احتیاج دارید که این همان آدرس یا کلید عمومی شماست.

برای خرج کردن اتر هم لازم است با کلید خصوصی خود وجوه را امضا کنید. و همانطور که از اسم آن پیداست، این کلید خصوصی دقیقاً مثل رمز عبور است. در مقایسه با کارت اعتباری، این کلید خصوصی درست مثل رمزی است که در دستگاه خود پرداز یا پز فروشگاه استفاده میکنید.

خوب پس مزایای این سیستم اتریوم چیست؟

تفاوت اصلی بلاکچین های متن باز مثل اتریوم و بیت کوین با سیستم های بانکی این است که کاربران هر زمان بخواهند میتوانند برای سرمایه خود یک شماره شناسایی تعریف کنند. پس نیازی نیست منتظر بانک بمانند تا برنامه حساب بانکییشان را تأیید کند و کارت اعتباریشان را تحویل دهد.

نحوه کار اتریوم

حالا که با اتریوم آشنا شدیم، بیایید کمی دقیقتر شویم و نحوه کار اتریوم را کشف کنیم. با هم ببینیم زیر این سر پوش چه خبر است؟

خوب برنامه نوت بوک آنلاین ( قسمت اول مقاله اتریوم چیست) را در نظر بگیرید. در سیستم اتریوم این برنامه دیگر به یک سازمان یا نهادی برای ذخیره و کنترل داده احتیاج ندارد. برای تحقق این امر ، اتریوم به میزان زیادی پروتکل و بلاک چین بیت کوین را قرض میگیرد اما برای پشتیبانی از برنامه های فرا پولی آن ها را تغییر میدهد.

اتریوم قصد دارد در آینده استفاده از طرح بیت کوین را کنار بگذارد .اما برای این کار طراحان باید قرارداد ها و برنامه های مجهزتری ارائه دهند ،قابلیت هایی مثل قوانین جدید مالکیت، فرمتهای انتقال جایگزین یا روشهای متفاوتی برای انتقال وضعیت.

هدف تورینگ کامل اتریوم فراهم کردن شرایط مناسب برای توسعه دهندگان است. تا آنها بتوانند برنامه های مجهزتری را به منظور اتوماتیک کردن هر چه بیشتر تراکنش های بلاکچین بنویسند. این قابلیت انعطاف پذیری شبکه یکی از خصوصیات خاص اتریوم است .که در مقاله ” قرارداد های هوشمند” مفصل به آن پرداخته شد.

بالاکچین اتریوم

ساختار بلاکچین اتریوم بسیار شبیه به بیت کوین است .به این جهت که هر دو سابقه همه تراکنش ها را ذخیره میکنند. و هر نود شبکه، نسخه ای از این سابقه را در اختیار دارد. تفاوت عمده آن با بیتکوین این است که نودهای آن علاوه بر تراکنش های اتر، آخرین وضعیت هر قرارداد هوشمند را هم ذخیره میکنند. این فرآیند بسیار پیچیده تر از این هاست. درادامه مقاله به تفصیل درباره آن توضیح خواهیم داد.

در هر بار استفاده از سیستم اتریوم، شبکه باید “وضعیت” یا همه اطلاعات فعلی مثل مانده حساب هر کاربر، کدهای قرارداد هوشمند و محل ذخیره این داده ها را بررسی کند.

بیت کوین برای اطلاع از مانده حساب ها از خروجی های خرج نشده (UTXO ) استفاده میکند.

این فرآیند بسیار ساده تر از آن چیزی است که به نطر میرسد. هر بار که تراکنشی انجام میشود شبکه درست مثل پول کاغذی کل مبلغ را خورد میکند،و بقیه بیت کوین را پس میدهد.برای تراکنش های آتی ،شبکه موظف است همه مبالغ خرج شده یا خرج نشده را جمع کند.اما اتریوم بر خلاف بیت کوین از حساب ها استفاده میکند.

دقیقاً شبیه به سپرده های بانکی، توکن های اتر در کیف پولی ذخیره میشوند که به راحتی قابل انتقال هستند. وجوه جایی ذخیره میشوند که هنوز نمیتوانیم بگوییم رابطه پیوسته ای دارند.در سیستم اتریوم هربار که از یک برنامه استفاده میشود، هزاران کامپیوتر در شبکه آن را پردازش میکنند.

ماشین مجازی اتریوم EVM

قراردادهای نوشته شده مبتنی بر برنامه قرارداد هوشمند از بایت کدهایی تشکیل شده اند که “ماشین مجازی اتریوم” (EVM) قادر به خواندن آنهاست. همه نودها با استفاده از این ماشین میتوانند قرارداد را اجرا کنند.

به خاطر داشته باشید که هر نود علاوه بر اینکه “وضعیت” فعلی را دنبال میکند، نسخه ای از تراکنش و سابقه قرارداد هوشمند شبکه را هم در اختیار دارد . هر فعالیتی که کاربر انجام میدهد باید مورد تأیید همه نودها قرار گیرد.

در این شبکه، ماینر ها و نودها هستند که به جای برخی نهادها مثل Paypal و بانک ها، مسئولیت انتقال یک ” وضعیت” را به “وضعیت” دیگر به عهده دارند. ماینرهای بیت کوین انتقال مالکیت بیت کوین ها را از یک شخص به شخص دیگر تأیید میکنند.اما EVM یک قرارداد را طبق قانونی که توسعه دهندگان از همان ابتدا وضع کرده اند ،اجرا میکند.

محاسبات EVM از طریق زبان بایت کد مبتنی بر پشته حل میشود. ( اعداد یک و صفری که ماشین قادر به خواندن آنهاست.) اما توسعه دهندگان قراردادهای هوشمند را به زبان هایی مثل سرپنت و سالیدیتی که برای انسان ساده تر هستند، مینویسند.

همانطور که در قسمت “نحوه عملکرد اتریوم” توضیح دادیم، ماینر ها موظفند فعالیت کاربرها را کنترل کنند. مثلاً یک کاربر مبلغی را دوبار خرج نکند. و قرارداد هوشمندی که هزینه آن پرداخت نشده را رد کند.

چندین هزار نود در شبکه وجود دارند که همگی یک کد را تألیف و اجرا میکنند. اما ممکن است از خودتان سؤال کنید آیا این فرآیند از یک محاسبه معمولی گرانتر نیست؟ باید بگوییم که بله، هست. به همین علت است که این سیستم فقط در موارد خاص مورد استفاده قرار میگیرد.

منبع: www.factcoins.com