اهدا تخمک

بعضی از زوجین به دلایل مشکلاتی که در خانم وجود دارد، نمی توانند بچه دار شوند. بسیاری از این مشکلات با استفاده از روش های درمان دارویی یا جراحی قابل حل است ولی متاسفانه در مواردی هیج یک از روش های درمانی یا دارویی کمک کننده نیست و به ناچار باید از شخص سومی کمک گرفت ، این شخص سوم به عنوان اهدا کننده تخمک با تمایل انسان دوستانه واقعی به خانم نابارور کمک می کند. ما در جستجوی زنان جوان ایرانی که می توانند بهترین گزینه برای اهدای تخمک باشند، هستیم.

دلایل مختلفی وجود دارد که بعضی از زنان نمی توانند از تخمک خود برای بارداری استفاده کنند که بعضی از این دلایل شامل یائسگی زودرس، تخمک با کیفیت ضعیف، فقدان تخمدان در هنگام تولد، شیمی درمانی، جراحی های قبلی تخمدان، مشکلات ژنتیک و غیره می باشد.

حس زیبای کمک کردن به زوج هایی که داشتن فرزند برای آنها یک رویاست، غیر قابل توصیف می باشد. این تجربه زیبا، هم برای اهدا کننده و هم برای گیرنده تخمک سودمند است. برای اهدا کننده از این جهت سودمند است که نشان می دهد او زنی جوان و سالم است و از نعمت باروری که یک هدیه خدایی می باشد برخوردار است. همچنین از آنجا که اهدا کننده پیش از قرارگیری در چرخه اهدا تخمک، توسط کلینیک مربوطه کلیه مراحل بررسی سلامت را با هزینه کلینیک طی کرده است از لحاظ پزشکی و سلامتی بدون هزینه مورد بررسی کامل قرارگرفته است.

چرخه اهدا تخمک :

تمام بررسی های پزشکی و روان شناختی باید قبل از چرخه اهدای تخمک آغاز شود. تلاش ما براین است که حداقل زمان ممکن برای انجام فرایند غربالگری صرف شود ودر صورت امکان برنامه ریزی می شود تا تمامی مراحل غربالگری در اولین مراجعه انجام گیرد. فرایند غربالگری شامل بررسی سلامت عمومی، سلامت باروری، سلامت روانی و بررسی ژنتیک می باشد:

بررسی پزشکی :

این بررسی شامل آزمایشات اولیه خون ، بررسی دهانه رحم ( تست پاپ اسمیر)، معاینه فیزیکی، و سونوگرافی واژینال می باشد. این بررسی ها برای اطمینان از این موضوع است مطمئن شویم که اهدا کننده از توانایی کافی برای فرایند اهدای تخمک برخوردار است . علاوه بر این، برای ارزیابی سطوح هورمونی فرد اهدا کننده تخمک ، ممکن است در روز سوم قاعدگی نیز آزمایش خون انجام یابد. بررسی آزمایشات خونی توسط فوق تخصص خون انجام می شود . همچنین اهداکنندگان از لحاظ بیماریهای قلب و عروق نیز توسط فوق تخصص قلب مورد بررسی قرار می گیرند.

بررسی ژنتیکی :

به طور کلی این بررسی برای این انجام می شود که ببینیم آیا اهدا کنندگان حامل بیماری قابل انتقال به جنین مانند تالاسمی، هموفیلی و بیماریهای ژنتیک، مانند فیبروز کیستیک هستند یا خیر.

بررسی روحی – روانی :

این بررسی توسط یک روانپزشک یا روانشناس انجام می گیرد و هدف آن حصول اطمینان از سلامت اهدا کنندگان در همه جنبه های روان شناختی می باشد. این بررسی همچنین تعیین کننده این است که آیا اهدا کننده از نظر روانی آمادگی کافی برای قرارگیری در چرخه اهدا تخمک را دارد یا خیر.

روند دارویی چرخه اهدا تخمک :

اهداکننده در یک دوره ۸-۱۱ روزه (از طریق سونوگرافی واژینال) تحت نظارت قرار می گیرد.

در طول این دوره ، اهدا کننده داروهای تحریک کننده تخمک گذاری – که توسط پزشک تجویز شده است – را تحت کنترل پرسنل تخصصی کلینیک مورد استفاده قرار می دهد.

اهداکننده درطی این دوره به طور متوسط ۴ بار برای انجام سونوگرافی مراجعه می کند تااطمینان حاصل شود که متعاقب دریافت داروهای تحریک تخمک گذاری فولیکول های در حال رشد به سایز مورد انتظار رسیده اند. در صورت لزوم پزشک ممکن است بر اساس شرایط موجود دوز داروها را کم و یا زیاد کند.

هنگامی که فولیکول ها به سایز مورد نظر (۱۸-۲۰ میلی متر) رسید، داروی نهایی (HCG) جهت آزاد سازی تخمک داده می شود. ۳۶ ساعت پس از تجویز داروی مورد نظر، آزاد سازی تخمک صورت می پذیرد.

آخرین مرحله تخمک کشی می باشد که در آن اهدا کننده تحت بی هوشی بسیار سبک حداکثر ۱۵ دقیقه قرار می گیرد. در حین این عمل شکم باز نمی شود بلکه فقط یک سوزن بسیار کوچک از طریق دیواره واژن به تخمدان وارد شده و تخمک ها از این طریق کشیده می شوند. انجام این عمل بسیار راحت و سریع است و اهداء کننده هیچ درد و ناراحتی را حس نمی کند.

بعد از انجام مراحل بالا ، اهدا کننده در درمانگاه برای ۱ تا ۲ ساعت ، بعد از بی هوشی تحت مراقبت قرار می گیرد و بعد از آن می تواند به خانه برگردد و کارهای روزانه را از سر گیرد.

هزینه ها اهدای تخمک :

کلیه هزینه های مربوط به اهدای تخمک برعهده کلینیک می باشد که این هزینه ها شامل موارد زیر است:

کلیه هزینه های آزمایشات غربالگری و هورمونی

کلیه هزینه های ویزیت های پزشکان و مشاوره ها ( مشاوره با متخصصین قلب ، خون، ژنتیک و روان پزشک)

کلیه هزینه داروهای تحریک تخمک گذاری که در طول این دوره مورد استفاده قرار می دهد.

با توجه به اینکه فرد اهداء کننده تخمک برای انجام روند اهداء لازم است چند بار وقت بگذارد و در طول مدت چرخه اهداء لازم است مورد بررسی و آزمایش قراربگیرد و دارو مصرف کند و به هنگام تخمک کشی متحمل رنج و زحمت می شود پرداخت اجرت از سوی زوجین به این فرد طبق عرف مقبول است و بر اساس شرایط و توافق مبلغی برای جبران این زحمات به اهداء کننده به عنوان تشکر از این عمل انسان دوستانه و خدا پسندانه پرداخت می گردد.

عوارض / خطرات جانبی اهدای تخمک :

در موارد معدودی (در کمتر از ۵ درصد) ممکن است عوارض و خطرات جانبی برای یک اهدا کننده تخمک اتفاق بیافتد. این عوارض جانبی و خطرات به شرح زیر است:سردرد، نفخ، تهوع ،افزایش وزن موقت ( که بعد از یک هفته برطرف می شود). همچنین به ندرت ممکن است خانمی نسبت به آمپولهای تحریک تخمدانی حساسیت نشان دهد که در صورت بروز علائم، سیکل اهداء تخمک متوقف خواهد شد.

عمل برداشتن تخمک ( تخمک کشی و یا پانکچر ) معمولاً تحت بیهوشی سبک (داروهای آرام‌بخش و مسکن) انجام می‌شود و شما هیچ دردی حس نمی‌کنید. در حالت کلی تخمک‌ها قبل از شروع تخمک‌گذاری و 34 تا 36 ساعت بعد از تزریق HCG برداشته می‌شوند. برای این کار معمولاً از سونوگرافی واژینال (داخلی) استفاده می‌شود. در این روش یک پروب اولتراسوند که یک سوزن به آن متصل است وارد واژن می‌شود. پزشک از اولتراسوند برای مشاهده تخمدان‌ها و تشخیص محل فولیکول‌ها استفاده می‌کند.

سپس تخمک‌ها از طریق سوزنی که به یک دستگاه ساکشن متصل است از فولیکول‌ها جدا می‌شوند. به این ترتیب که سوزن مربوطه فولیکول‌ها را سوراخ می‌کند، سپس برای برداشتن تخمک و مایع درون فولیکول از یک ساکشن ضعیف استفاده می‌شود. در مدت چند دقیقه، چندین تخمک قابل برداشت هستند.

پس از برداشتن تخمک‌‌ها، ممکن است دل درد، احساس پُری یا فشار داشته باشید. در مرحلۀ بعد یک جنین‌شناس، مایع را بررسی کرده و تخمک را پیدا می‌کند. سپس تخمک‌های بالغ در یک مایع مغذی (محیط کشت) نگهداری شده ودر روش ivf به منظور بارور شدن در کنار اسپرم ها قرار می گیرند و در روش میکرواینجکشن (ICSI) اسپرم داخل تخمک تخمک تزریق می شود.

اقدامات قبل از پانکچر :

اگر عمل پانکچر (تخمک کشی) تحت بیهوشی انجام شود، احتمالاً از شما خواسته می‌شود که حدود 8 تا 10 ساعت قبل از عمل از خوردن و آشامیدن خودداری کنید. همچنین از شما خواسته خواهد شد که در روز عمل لنز، جواهرات، آرایش و لاک ناخن نداشته باشید. متخصص بیهوشی یا پرستار، پیش از عمل به منظور دریافت برخی اطلاعات پزشکی شما را ملاقات می‌کند. در اتاق عمل نیز از طریق تزریق داخل وریدی یا استنشاق، داروی بیهوشی به شما داده می‌شود.

اقدامات بعد از پانکچر :

پس از برداشتن تخمک ( تخمک کشی )، ممکن است پزشک به شما توصیه کند که مکمل‌های پروژسترون را به شکل قرص‌های خوراکی، تزریق و یا شیاف واژن مصرف نمایید بدین منظور که دیوارۀ رحم آماده لانه‌گزینی شود. همچنین پزشک داروهایی شامل آنتی‌بیوتیک برای پیشگیری از عفونت (به منظور کاهش التهاب در اندام‌های تناسلی) تجویز می‌کند. بسیار مهم است که این داروها دقیقاً به شیوه‌ای که تجویز شده‌اند استفاده شوند. توجه داشته باشید که در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر، پزشک خود را مطلع کنید:

• دمای بدن بالاتر از 38 درجه سانتیگراد
• درد شدید شکمی یا متورم شدن شکم
• حالت تهوع شدید یا استفراغ بی‌وقفه
• خونریزی شدید واژن (خونریزی‌های کم، طبیعی است)
• مشکل در دفع ادرار یا دفع ادرار دردناک
• ضعف کردن یا سرگیجه

جراحی لاپاراسکوپی چیست ؟

جراحی لاپاراسكوپی يكی از روش‌های جراحی است كه طی آن پزشک می‌تواند از طريق يک برش كوچک در زير ناف‌، تلسكوپ مخصوص (میله باریک که در انتهای آن دوربین قرار دارد) را وارد شكم كرده و اعضای لگنی را مشاهده نمايد. لاپاراسکوپی برای یافتن مشکلاتی همچون کیست، چسبندگی، عفونت و فیبروئیدها (توده ها)ی رحمی، جراحی چاقی و … مورد استفاده قرار می گیرد. قسمتی از بافت آن ناحیه به عنوان نمونه برای بیوپسی (بافت برداری) به وسیله ی لوله یا لاپاراسکوپ برداشته می شود.

جراحی لاپاراسکوپی در چه مواقعی استفاده می شود؟

ابزار و تکنیک های لاپاراسکوپی در عمل های مختلف شامل جراحی زانو و شانه استفاده می شوند. رویه های لاپاراسکوپی که در زیر می خوانید، در بسیاری از جراحی های دیگر نیز به کار می روند:

• برداشتن و حذف اندام های دچار بیماری، مانند کیسه صفرا یا آپاندیس
• حذف یا ترمیم قسمت های معینی از روده بزرگ یا معده (سیستم گوارش)
• حذف یا ترمیم مثانه، میزنای یا حالب و کلیه ها (سیستم ادراری)
• حذف یا ترمیم اندام های تولید مثل زنان، مانند رحم و لوله های فالوپی
• بستن لوله های رحمی
• اهدای کلیه از یک فرد به دیگری
• روشهای کاهش وزن مانند اسلیو یا بای پس
• اصلاح فتق
• مشاهده کبد و پانکراس به منظور بررسی وجود تومورهای سرطانی
• مشاهده ی اندام های شکمی برای بررسی علائم بیماری هایی که تشخیص آن ها دشوار است (جراحی اکتشافی)
• مشاهده ی تومور در شکم
• بررسی منبع درد شکمی یا حذف بافت اسکار یا زخم
• جست و جوی منبع خونریزی داخلی یا خون مردگی (چنانچه بیمار فشار خون طبیعی داشته باشد).

هیستروسکوپی چیست؟

هیستروسکوپی نوعی عمل جراحی است كه طی آن يك تلسکوپ (ابزار میله‌ای شکل که در انتهای آن یک دوربین قرار دارد) وارد رحم شده و حفره داخلی رحم به ‌وسيله آن بررسی می‌شود. با این روش می‌توان شرايط غيرطبيعی رحم را تشخيص داد كه عبارتند از:

• ميوم‌های زيرمخاطی (داخل رحم‌)
• چسبندگی ديواره‌های رحم به هم‌
• پولیپ
• وجود ديواره داخل رحمی
• ناهنجاریهای مادرزادی رحم‌

بدین ترتیب می‌توان گفت این جراحی یک روش تشخیصی- درمانی است که در بیماری‌های زنان و نازایی کاربرد دارد.

در چه مواردی هیستروسکوپی انجام می‌شود ؟

درموارد زیر ممکن است پزشک انجام این عمل را توصیه نماید:

• خونریزی غیر طبیعی (خون‌ریزی‌های شدید و یا طولانی رحم، خون‌ریزی‌های بین دو پریود و خون‌ریزی پس از یائسگی)
• پریودهای نامنظم
• دردهای شدید رحمی
• سقط مکرر جنین
• درمان ناباروری
• برداشتن پولیپ‌های رحمی و انواعی از فیبروم‌ها

در موارد ناباروری، هیستروسکوپی جهت یافتن علت ناباروری و برطرف کردن چسبندگی‌های رحمی کاربرد دارد. سپتوم یا دیواره داخل رحمی، عامل مهمی در ایجاد سقط مکرر در بسیاری از بیماران می‌باشد که توسط این روش جراحی قابل تشخیص و درمان است.

هیستروسکوپی تشخیصی:

هیستروسکوپی تشخیصی یک روش با ارزش برای بررسی علل ناباروری، سقط مکرر و خونریزی غیر طبیعی رحمی است. این روش برای بررسی داخل رحم استفاده می شود و در تشخیص وضعیت غیر طبیعی رحم مانند فیبروم داخلی، چسبندگی، پولیپ و اختلال های مادرزادی کمک کننده است.

هیستروسکوپی تشخیصی تحت بی حسی موضعی یا بی هوشی عمومی خفیف انجام می شود. برای کاهش خطر در صورت بارداری احتمالی، معمولاً پس از قاعدگی انجام می شود.

برای انجام این روش جراحی فرد تحت بی‌حسی موضعی یا بیهوشی سبک صورت می‌گیرد، سپس دهانه رحم (سرویکس) با استفاده از ابزار مخصوص، برای عبور هیستروسکوپ و دیگر ابزار لازم باز می‌شود. هیستروسکوپ یک ابزار میله مانند باریک است که در انتهای آن دوربین حساسی قرار دارد. این وسیله از کانال دهانۀ رحم به قسمت تحتانی رحم وارد و سپس گاز دی اکسید کربن و یا محلول‌های خاص از طریق آن به حفره رحمی منتقل می شود. این گاز یا محلول، حفرۀ رحمی را باز و پزشک را قادر می سازد تا قسمت های داخلی رحم را کاملاً بررسی کند.

هیستروسکوپی درمانی:

با هیستروسکوپی درمانی می توان بسیاری از ضایعات مشاهده شده در رحم را درمان کرد. هیستروسکوپی درمانی هم زمان با لاپاروسکوپی تشخیصی نیز قابل انجام است. هیستروسکوپی درمانی شبیه هیستروسکوپی تشخیصی است، ولی هیستروسکوپ مورد استفاده پهن تر است تا وسایل جراحی مانند قیچی، فورسپس نمونه برداری، لیزر، الکترود و …. از طریق هیستروسکوپ وارد رحم شوند.

با عمل هیستروسکوپی درمانی، فیبروم و پولیپ از داخل رحم برداشته می شود. بعضی از اختلال‌های مادرزادی نیز، مثل سپتوم رحمی ( تیغۀ داخل رحمی)، از طریق این روش جراحی قابل اصلاح است. پس از جراحی، معمولاً سوند ادراری فولی یا IUD داخل رحم گذاشته می شود تا از ایجاد بافت اسکار و چسبندگی دیواره‌های رحم جلوگیری شود. پس از جراحی برای مهار عفونت و تحریک ترمیم اندومتر، ممکن است آنتی‌بیوتیک و یا داروهای هورمونی تجویز شود.

مزایای عمل هیستروسکوپی چیست؟

از عمده‌ترين فوايد این نوع جراحی ها علاوه بر تشخيص دقيق ‌بيماری اين است كه می‌توان در همان زمان به كمك عمل هیستروسکوپی درمانی، آن ضايعه را ترميم و اصلاح نمود. هیستروسكوپی در مقايسه با عمل جراحی باز دارای مزايای بسيار است. به‌عنوان‌مثال کاهش درد و زمان بهبودی، کاهش چسبندگی، صرفه‌جویی در هزینه، کاهش خونریزی و احتمال عفونت و عدم نیاز به بیهوشی عمومی است.

در گذشته، تشخیص و اصلاح بیماری های زنان به جراحی‌های بزرگ و بستری شدن احتیاج داشت، اما لاپاروسکوپی و هیستروسکوپی باعث شد پزشکان این اختلالات و ضایعات را به طور سرپایی تشخیص دهند و درمان کنند.

لقاح خارج رحمی آی وی اف مخفف کلمه In Vitro Fertilization می‌باشد که به معنای لقاح خارج رحمی است. IVF مانند IUI و میکرواینجکشن از روش‌های کمک باروری (ART) هستند. ولی برخلاف آی یو آی (IUI) که در آن اسپرم‌های مرد توسط لوله‌ای وارد رحم خانم می‌شوند، در IVF و ICSI تخمک خانم با اسپرم مرد در خارج از بدن و در محیط آزمایشگاه با هم ترکیب شده و پس از لقاح، جنین حاصله در داخل رحم خانم گذاشته می‌شود.

چه زمانی استفاده از روش لقاح خارج رحمی آی وی اف ( IVF ) توصیه می شود:

• مشکلات تخمک گذاری
• اختلال در رحم یا لوله های رحم
• آندومتریوز
• کم بودن تعداد اسپرم های مرد
• ناتوانی اسپرم مرد جهت باقی ماندن در مخاط گردن رحم زن و نفوذ به تخمک
• وجود بعضی پادتن ها در بدن که اسپرم مرد یا تخمک زن را در معرض آسیب قرار می دهند.

به‌طور‌کلی می‌توان عمل ICSI را به پنج مرحله تقسیم کرد:

• مرحله اول: تحریک تخمک‌گذاری
• مرحله دوم: جمع‌آوری تخمک‌ها
• مرحله سوم: تهیه و آماده‌سازی اسپرم
• مرحله چهارم:‌ لقاح و رشد جنین در محیط آزمایشگاه
• مرحله پنجم: انتقال جنین به داخل رحم

تحریک تخمک‌گذاری: پس از بررسی هورمونی و انجام سونوگرافی برای بررسی وضعیت و عملکرد تخمدان‌ها در روز سوم قاعدگی، پزشک داروی تحریک تخمک‌گذاری تجویز می‌کند. در دورۀ مصرف این داروها، به طور منظم باید سونوگرافی انجام شود تا واکنش تخمدان‌ها بررسی شود و در صورت تحریک بیش از حد تخمدان‌ها، اقدام درمانی لازم انجام شود. زمانی که فولیکول‌ها به اندازۀ مناسب رسید، آمپول HCG تزریق می‌شود تا تخمک‌ها آزاد شوند. حدود دو تا سه روز بعد از تزریق باید عمل تخمک‌گیری انجام شود.

جمع آوری تخمک یا پانکچر: در روز عمل تحت بی‌حسی یا بیهوشی خفیف و کوتاه‌مدت با استفاده از سونوگرافی واژینال، پزشک با ابزار مخصوص مایع فولیکولی حاوی تخمک را برمی‌دارد و به آزمایشگاه جنین‌شناسی می‌فرستد. در همان روز نمونۀ مایع منی نیز از آقایان گرفته می‌شود و برای جداسازی و شستشوی اسپرم به آزمایشگاه جنین‌شناسی فرستاده می‌شود.

تهیه و آماده‌سازی اسپرم: صبح روز جمع‌آوری تخمک‌ها، مایع منی از همسر بیمار تهیه و پس از شستشو و آماده‌سازی، اسپرم‌های سالم و بسیار فعال جدا می‌شوند.

لقاح و رشد جنین در محیط آزمایشگاه: در آزمایشگاه جنین‌شناسی کیفیت تخمک‌ها و اسپرم‌ها بررسی می‌شود و در صورت تأیید، وارد مرحلۀ لقاح آزمایشگاهی می‌شوند. در گذشته، اسپرم و تخمک را در محیط آزمایشگاهی مخصوص قرار می‌دادند تا اسپرم تخمک را بارور کند و مراحل تقسیم سلولی و تشکیل جنین آغاز شود. امروز اغلب از روش میکرواینجکشن یا تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم استفاده می‌شود. یعنی اسپرم را به‌طور مستقیم داخل سیتوپلاسم تخمک تزریق می‌کنند. این روش به ویژه در مواردی که تعداد اسپرم کم است، بسیار مفید است. پس از تقسیم سلولی و تشکیل جنین، اگر تعداد جنین‌ها زیاد بود، در صورت درخواست زوجین، جنین‌های مازاد فریز می‌شوند تا در سیکل‌های بعدی درمان استفاده شوند یا اگر زوجین هر زمانی خواستند، آن‌ها را اهدا کنند.

انتقال جنین به داخل رحم: ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از تشکیل جنین یا جنین‌ها، عمل انتقال انجام می‌شود. این عمل نیازی به بیهوشی ندارد و جنین یا جنین‌ها (حداکثر ۳ جنین) با کاتتر (نوعی ابزار سوزن‌مانند باریک و بلند) به داخل رحم خانم منتقل می‌شوند. یک تا دو ساعت پس از انتقال خانم مرخص می‌شود و باید منتظر ماند تا جنین مراحل لانه‌گزینی در رحم را طی کند. ده تا دوازده روز پس از انتقال، با انجام آزمایش بتا ( تست BHCG) می‌توان فهمید که آیا بارداری رخ داده است یا نه. در این مدت نیازی به استراحت مطلق نیست، فقط باید از فعالیت سخت و سنگین پرهیز کرد و استرس را از خود دور کرد.

میزان موفقیت در لقاح خارج رحمی IVF :

لقاح مصنوعی به روش‌های مختلفی انجام می‌شود و تفاوت این روش‌ها به دلیل تفاوت در انجام هریک از مراحل بالاست. میزان موفقیت لقاح خارج رحمی (IVF) به عوامل مختلفی از جمله سن زوجین و نیز درجه سلامت تولید مثلی آنها رابطه مستقیمی دارد.

میزان باروری زنان با افزایش سن کاهش می‌یابد. هر چه سن کمتری داشته باشید احتمال موفقیت بیشتر خواهد بود. بر اساس مطالعات انجام شده میزان موفقیت IVF بر روی زنانی که قصد بارداری به روش لقاح مصنوعی با استفاده از تخمک‌های خود داشته‌اند، به صورت زیر می‌باشد:

• 40-45 درصد برای زنان زیر 35 سال
• 30-35 درصد برای زنان بین 37-35 سال
• 20-27 درصد برای زنان بین 40-38 سال
• 15-10 درصد برای زنان بالاتر از 40 سال

درمان عیوب انکساری به وسیله لیـزر، شیوه متداولـی در چشم پزشکـی است و امروزه با سه روش لیزیک و لازک و جراحی چشم P.R.K انجام می‌شود. شاید از خود بپـرسید کدام روش انتخاب بهتـری است؟ و کدامیک مطمئـن‌تر خواهد بود؟

برای انتخاب بهتـرین و مناسب‌تـرین روش ابتدا باید شـرایط چشم بیمار توسط متخصص چشم پزشکی به دقت معاینه و بررسـی شده و از سطح قرنیه عکسبـرداری شود، چون میـزان و نوع عیب انکساری، ضخامت، شکل قرنیه و شـرایط بیمار همگـی در انتخاب روش مناسب اثرگذار است. حداقل ضخامت قرنیه برای عمل در لیـزیک مقداری بالاتر از لازک و P.R.K می‌باشد و اگر فردی قرنیه نازکـی دارد عمــل P.R.K یا لازک برای او بهتـر است. همیـن‌طور به افــرادی که دارای خشکـی چشم شدیـد و خــراش‌های راجعـه هستند توصیه می‌کنیم از روش P.R.K یا لازک استفاده کنند؛ البته به شـرط تأیید توسط چشم پزشک.

فراموش نکنیم تنها بیمارانـی که همه شـرایط لازم را دارا هستند، کاندید مناسبـی برای عمل‌های لیـزری محسوب می‌شوند.

در عمل P.R.K و لازک سطحی‌ترین لایه روی قرنیه برداشته می‌شود؛ در P.R.K این کار با استفاده از ابزار مخصوص جراحی صورت می گیـرد. در لازک نیـز این لایه با استفاده از الکل رقیق شده برداشته می‌شود، اما در منطقه کوچکـی به صورت چسبیده باقـی می‌ماند و یک فلپ بسیار نازک تشکیل می‌دهد که پس از تابش پرتـو لیـزر این فلپ به سـرجای خود در سطح قرنیه برمـی‌گردد. در عمل لیـزیک اما با سطحـی‌ترین لایه قرنیه کاری نداریم، بلکه فلپ از کل قرنیه برداشته می‌شود. در قدیم این کار به وسیله تیغه‌ای به نام میکروکراتوم انجام می‌شد اما طی سال‌هـای اخیـر با استفاده از سـریع‌ترین دستگاه لیـزر چشم پزشکـی جهان به نام «فمتوسکند» دقت و موفقیت این عمل بیشتـر شده است.

مزایای این روش عبارتند از امکان برداشتـن لایه مورد نظر با دقت بالاتر، ضخامت دلخواه و عوارض کمتـر. تابش پرتو لیـزر در هر سه روش یکسان بوده و تفاوتـی با هم ندارند، فقط زمان عمل در لیـزیک اندکـی طولانـی‌تر است.

ناباروری، و یا عقیم بودن به عدم ناتوانی در تولید مثل گفته می‌شود که در بیشتر جانداران از جمله گیاهان و حیوانات وجود دارد.. سازمان بهداشت جهانی ٌWHO، ناباروری را یک بیماری سیستم تولید مثل می‌داند، که به عدم ناتواني يك زوج در باردار شدن پس از يك سال رابطه جنسي بدون جلوگيري از بارداري نامیده می شود.

ناباروری یکی از مشکلات زوج‌ها هست. این مشکل در انسانها و حتی حیوانات وجود دارد.ناباروري مي تواند علل مربوط به زن يا مرد يا هر دو باشد. حدود 40% از مشكلات نازایی مربوط به مردان، 40% مربوط به زنان و حدود10% مربوط به هر دو است. در حدود 10% از زوج ها نيز عامل ناباروري مشخص نيست.به عبارت ديگر در اين زوج ها با توجه به انجام آزمايش هاي موجود مشكلي ندارند ولي به علل نامشخصي بچه دار نمي شوند.

ناباروری علل مختلفی دارد و در بسیاری از زوج‌های نابارور ممکن است چند عامل به‌طور هم‌زمان در آن نقش داشته باشند. ناباروری ممکن است به دلیل مشکلات مردان (ناباروری مردان: Male Infertility)، مشکلات زنان (ناباروری زنان: Female Infertility) و یا بدون دلیل و توجیه مشخصی (ناباروری‌های توجیه نشده: Unexplained Infertility) باشد.خوشبختانه با پیشرفت آگاهی، علم و تکنولوژی و با کمک‌گیری از دستاوردهای پزشکی آن امروزه کمتر کسی پیدا می‌شود که بی‌بهره مانده و نتواند به آرزوی داشتن فرزند جامه عمل بپوشاند.

امروزه با پیشرفت علم پزشکی و فناوری، درمان مشکلات ناباروری و نازایی با موفقیت بیشتری نسبت به قبل انجام می‌شود. درمان‌های دارویی در کنار روش‌های کمک‌باروری (ART) این شانس را برای بسیاری از زوج ها ایجاد کرده است که با وجود مشکلات ناباروری بتوانند باردار شوند. این مطلب می‌تواند

انواع روش های درمان ناباروری و نازایی

برای درمان ناباروری با توجه به علت اصلی ناباروری، گزینه‌های متفاوتی وجود دارد. درمان‌ها معمولاً با روش‌هایی که ریسک تهاجمی کمتر دارد شروع می‌شود و در صورت عدم نتیجه مشاعد سایر روش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. پزشک با مشاهده آزمایش‌های زوجین، مشاوره های لازم را برای انتخاب بهترین روش درمانی کمک باروری (ART) در اختیار آنها قرار خواهد داد.

بعضی از روش‌های درمان نازایی و کمک باروری (ART) بطور مفصل در زیر معرفی شده است:

• تلقیح داخل رحمی اسپرم IUI

• لقاح خارج رحمی IVF
• میکرواینجکشن ICSI
• بررسی نقائص ژنتیکی جنین PGD
• هیستروسکوپی تشخیصی درمانی
• سقط مکرر (تشخیص و درمان)
• جراحی های ناباروری مردان

ناباروری در ایران

تحقیقات انجام شده در کشور نشان می‌دهد که از هر ۶ زوج که تصمیم به بچه دار شدن می‌گیرند یک زوج صاحب فرزند نمی‌شود. آمارها از وجود بیش از سه میلیون زوج نابارور در ایران خبر می‌دهند. مدیرکل دفتر سلامت جمعیت و خانواده و مدارس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با بیان مطلب فوق افزود: سال گذشته یک میلیون و ۵۳۰ هزار در کشور تولد صورت گرفت و ۲۵۰ هزار مورد سقط جنین رخ داده‌است که آمار سقط جنین روند نزولی را طی می‌کند. پیشگیری از ناباروری ثانویه در دستور کار است تا عواملی که موجب ناباروری می‌شوند رفع شده و افراد نابارور صاحب فرزند شوند.

هزینه درمان ناباروری در ایران

روش‌های IVF و IUI در ایران برای درمان ناباروری رواج دارد که هزینهٔ انجام آن‌ها در مراکز دولتی با ۸۵٪ تخفیف نسبت به گذشته انجام می‌شود. اما در مراکز خصوصی یا مراکزی که از این قرارداد تبعیت نمی‌کنند هزینهٔ هربار انجام سیکل IVF به علاوهٔ دارو، حدودا مبلغ 16 میلیون در مراکز خصوصی می باشد.. هزینهٔ IUI هم از 2 میلیون تومان می‌تواند متغیر باشد.

جراحی ارتوپدی (Orthopedic surgery) یا استخوان‌پزشکی یا ارتاپزشکی به شاخه‌ای از علم پزشکی گفته می‌شود، که شامل درمان بیماری‌ها و اصلاح ناهنجاری‌های مربوط به استخوان‌ها و مفاصل است. ارتوپدی یک علم پزشکی پیشرفته در ایران است. ایران از نظر فناوری پزشکی و منابع انسانی در این زمینه با کشورهایی چون آمریکا ، انگلیس ، آلمان ، فرانسه و ژاپن همسو است. نه تنها کیفیت درمانهای ارتوپدی در ایران بسیار عالی است ، بلکه هزینه چنین درمان هایی نیز در مقایسه با سایر کشورها به طرز چشمگیری قابل قبول تر است. ایران به لطف پیشرفت چشمگیر که در سالهای اخیر در زمینه ارتوپدی داشته، جزء 10 کشور برتر در جراحی ارتوپدی قرار گرفته است است.

تاریخ چه جراحی های ارتوپدی در ایران

جراحی ارتوپدی سابقه طولانی در ایران دارد و قدمت آن به بیش از 4000 سال پیش باز می گردد. استخوانهای شکسته شسته شده و جمجمه های سوراخ شده یافت شده در شهر سوخته (شهر سوخته) در ایران نشان می دهد که ایرانیان از زمان های بسیار قدیم تحت درمان شکستگی استخوان بودند.

دانشمندان و پزشکان ایرانی مانند ابوبکر محمد بن زکریا رازی و ابن سینا شکستگی های مفاصل و ناهنجاری های استخوانی را در نوشتار خود شرح دادند. در سال 1970 ، اولین بیمارستان ارتوپدی در ایران (بیمارستان شفا یحییان) در تهران تأسیس شد.

عمل جراحی های ارتوپدی در ایران در دهه 1980 به دلیل تلفات سنگین ناشی از جنگ ایران و عراق جنجالی شد. ارتوپدی های ایرانی با انجام تعداد زیادی از عملیات مختلف ارتوپدی بر روی مبارزانی که در اثر عمل زخمی شده اند یا غیرنظامیان زخمی در بمباران ها مجروح شده اند ، تجربه گسترده ای را تجربه کردند.

امروزه ارتوپدی بسیار مورد تفکر قرار دارد و تقریباً کلیه دانشکده های پزشکی ایران دارای بخش های ارتوپدی هستند. بیمارستانهای ایران هم اکنون دارای جراحان ارتوپدی کاملاً آموزش دیده ای هستند که تقریباً هر روش ارتوپدی را با تکنیک های مختلف از جمله جراحی آرتروسکوپی انجام می دهند. جراحی با حداقل تهاجم ستون فقرات و جراحی لیزر پشت نیز در ایران رواج دارد.

برخی روش های جراحی ارتوپدی متداول در ایران

به گفته دبیر انجمن جراحان ارتوپدی ایران ، دکتر محمد جواد مرتضوی ، سالانه حدود 50 هزار جراحی جایگزینی مشترک در ایران انجام می شود. متداول ترین انواع جراحی های ارتوپدی که در ایران انجام می شود عبارتند از:

• روش های تعویض مفصل (تعویض زانو ، تعویض مفصل ران و غیره)
• جراحی ستون فقرات (از جمله لامینکتومی ، میکرودیسکتومی و فیوژن سنتی ستون فقرات)
• ترمیم بافت نرم (از جمله ترمیم منیسک ، لیگامان صلیبی قدامی (ACL) و بازسازی خلفی لیگامان خلفی (PCL) و غیره)
• پوکی استخوان
• تثبیت داخلی استخوان ها ، به عنوان مثال شکستگی استخوان ران

ایران به لطف پیشرفت های چشمگیر که در سالهای اخیر در زمینه جراحی های ارتوپدی و استخوان انجام داده ، جزء 10 کشور برتر در این رشته است. جدا از اینکه، هزینه جراحی ارتوپدی در ایران بسیار مناسب تر در مقایسه با سایر کشورها است. به طور خلاصه ، جراحان متخصص ، مردمانی مهمان نواز و هزینه بسیار پایین خدمات ، ایران را برای افرادی که می خواهند برای جراحی ارتوپدی به ایران سفر کنند انجام دهند ، انتخابی مناسب و هوشمندانه کرده اند.

حلال مدتور به عنوان تسهیل گر توریسم درمانی در ایران ، می تواند اولین انتخاب بسیاری از بیماران بین الملل باشد که می خواهند در ایران یک روش درمانی راحت، بدون استرس و کم هزینه انجام دهند. حلا مدتور با داشتن یک تیم آموزش دیده و حرفه ای ، کلیه امورات مربوط به درمان شما را هماهنگ می کند تا جراحی خود را انجام داده و به خانه خود برگردید. حلال مدتور از ابتدا تا انتهای درمان در کنار شماست، پس فقط به سلامتی خود فکر کنید.

علائم و دلایل ناباروری در زنان

زنان با تعداد مشخصی تخمک متولد می‌شوند. تعداد و کیفیت تخمک‌ها با افزایش سن کاهش می‌یابد. پس از ۳۰ سالگی شانس بچه‌دار شدن، هر سال ۳ تا ۵ درصد کاهش می‌یابد و پس از ۴۰ سالگی، کاهش باروری با شدت بیشتری ادامه پیدا می‌کند. علاوه بر سن، ناباروری در زنان ممکن است به دلایل زیر باشد:

آسیب دیدن لوله‌های رحم: لوله‌های رحم یا فالوپ وظیفۀ حمل تخمک از تخمدان به رحم را بر عهده دارند و وجود هر مشکلی در این لوله‌ها می‌تواند مانع از رسیدن تخمک و اسپرم به هم شود. عفونت لگن، آندومتریوز و جراحی می‌تواند منجر به تشکیل بافت یا جای زخم در لوله‌های رحم و بسته شدن آنها یا آسیب دیدنشان شود.

تغییرات هورمونی: اختلال در ترشح هورمون‌های تولیدمثل در زنان می‌تواند منجر به مشکلات تخمک‌گذاری شود. این هورمون‌ها در آزاد شدن تخمک و تخمک‌گذاری و ضخیم شدن پوشش داخلی رحم یا آندومتر جهت آماده کردن رحم برای لانه‌گزینی تخمک بارور نقش دارند. در صورت وجود اختلال هورمونی در زنان، فرایند تخمک‌گذاری، لقاح و لانه‌گزینی ممکن است با مشکل مواجه شود. اختلال هورمونی معمولاً منجر به تغییر در عادت ماهانۀ زنان خواهد شد.

مشکلات دهانۀ رحم: مشکلات دهانۀ رحم می‌تواند مانع از رسیدن اسپرم به تخمک شود. غیرطبیعی بودن ترشحات دهانۀ رحم یا سابقۀ جراحی دهانۀ رحم ممکن است باعث بروز این مشکل شود. اگرچه این مشکل شایعی در زنان نابارور نیست، اما با روش تلقیح داخل رحمی اسپرم یا iui می‌توان این مشکل را درمان کرد.

مشکلات رحم: غیرطبیعی بودن آناتومی رحم مثل زمانی که پولیپ یا فیبروئید در رحم وجود داشته باشد.

ناباروری با علت نامشخص: علت ناباروری در درصد زیادی از زوج‌ها با روش‌های فعلی قابل تشخیص نیست که به آن ناباروری با علت نامشخص می‌گویند.

چه عواملی زمینه نازایی را فراهم میکنند؟

• سن بالا
• سیگار کشیدن
• وزن خیلی زیاد یا خیلی کم
• سابقه عفونتهای جنسی
• مصرف الکل
• ناباروری مردان

ناباروری مردان به معنای ناتوانی یک مرد از باردار کردن زنی دارای توانایی فرزندآوری است. مشکل ناباروری مردان بین ۴۰–۵۰٪ از کل مشکلات ناباروری را تشکیل می‌دهد. این مشکل تقریباً ۷٪ از مردان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. ناباروری در مردان معمولاً ناشی از نقایصی در مایع منی است و کیفیت مایع منی به عنوان معیار جایگزین میزان باروری مردان استفاده می‌شود.

علل ناباروري در مردان

• ‌تعداد كم اسپرم
• عدم بلوغ اسپرم
• شكل غيرطبيعي اسپرم
• عدم توانايي حركت مناسب اسپرم
• بيماري هاي عفوني
• اختلالات هورموني
• مشكلات مربوط به دستگاه ايمني بدن

‌علل ناباروری ژنتیکی:

علل ناباروری اعم از مشکلات هورمونی و چاقی تا غیر طبیعی بودن سلول های جنسی (تخمک و اسپرم) همگی می تواند به نوعی تحت تاثیر عوامل ژنتیکی باشد. برای مثال استعداد چاقی، ابتلا به عفونت و حتی لزوم انجام یک جراحی که به ناباروری می انجامد همگی هر چند کوچک می توانند به عوامل ژنتیکی مربوط باشند. امروزه مطالعات بر روی ژنهای خاص در انسان و مدل های آزمایشگاهی تا حدودی تاثیر عوامل ژنتیکی بر ناباروری را آشکار ساخته اند.

گردشگری و سلامت حلال (حلال مدتور) ایران

ناباروری و یا عقیم بودن به ناتوانی در تولید مثل گفته می‌شود که در بیشتر جانداران از جمله گیاهان و حیوانات پیش می‌آید. سازمان بهداشت جهانی، ناباروری را یک بیماری سیستم تولید مثل می‌داند که به وسیله ناکامی در رسیدن به حاملگی بالینی پس از دوازده ماه یا بیشتر آمیزش جنسی منظم بدون محافظت رخ می‌دهد.

ناباروری یکی از مشکلات زوج‌ها هست. این مشکل در انسانها و حتی حیوانات وجود دارد.از هر ۶ زوج یک زوج مبتلا به مشکلات ناباروری هستن که اکثر آنها با یا بدون درمان صاحب فرزند می‌شوند.

چنانچه یک زوج پس از حداقل یک‌سال فعالیت جنسی طبیعی و بدون استفاده از روش‌های پیشگیری، موفق به بارداری نشود در دسته ناباروری اولیه قرار می‌گیرد. اگر زوج حداقل یک‌بار به‌طور طبیعی و بدون استفاده از درمان‌های کمک باروری صاحب فرزند شده باشد، ولی در تلاش برای فرزند بعدی دچار مشکل شود به‌عنوان ناباروری ثانویه ارزیابی می‌شود که حدود 50 درصد از کل موارد ناباروری را در برمی‌گیرد. عوامل، رویکرد و درمان در هر دو نوع ناباروری تا حدود زیادی یکسان است.

ناباروری علل مختلفی دارد و در بسیاری از زوج‌های نابارور ممکن است چند عامل به‌طور هم‌زمان در آن نقش داشته باشند. ناباروری ممکن است به دلیل مشکلات مردان (ناباروری مردان: Male Infertility)، مشکلات زنان (ناباروری زنان: Female Infertility) و یا بدون دلیل و توجیه مشخصی (ناباروری‌های توجیه نشده: Unexplained Infertility) باشد.خوشبختانه با پیشرفت آگاهی، علم و تکنولوژی و با کمک‌گیری از دستاوردهای پزشکی آن امروزه کمتر کسی پیدا می‌شود که بی‌بهره مانده و نتواند به آرزوی داشتن فرزند جامه عمل بپوشاند.

امروزه با پیشرفت علم پزشکی و فناوری، درمان مشکلات ناباروری و نازایی با موفقیت بیشتری نسبت به قبل انجام می‌شود. درمان‌های دارویی در کنار روش‌های کمک‌باروری (ART) این شانس را برای بسیاری از زوج ها ایجاد کرده است که با وجود مشکلات ناباروری بتوانند باردار شوند. این مطلب می‌تواند

برای درمان ناباروری با توجه به علت اصلی ناباروری، گزینه‌های متفاوتی وجود دارد. درمان‌ها معمولاً با روش‌هایی که ریسک تهاجمی کمتر دارد شروع می‌شود و در صورت عدم نتیجه مشاعد سایر روش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. پزشک با مشاهده آزمایش‌های زوجین، مشاوره های لازم را برای انتخاب بهترین روش درمانی کمک باروری (ART) در اختیار آنها قرار خواهد داد.

بعضی از روش‌های درمان نازایی و کمک باروری (ART) عبارت اند از تلقیح داخل رحمی IUI ، لقاح خارج رحمی IVF، میکرواینجکشن ICSI، و برخی بررسی های نقائص ژنتیکی مانند PGD و همچنین تشخیص و درمان سقط مکرر است که در مقالات بعد بطور مفصل توضیح داده خواهد شد.

گردشگری و سلامت حلال (حلال مدتور)