اما در بین کابل‌های شبکه، کابل شبکه زوج به هم تابیده شده بسیار پرکاربرد و پر طرفدار است. این نوع کابل‌ها دارای انواع مختلفی است. نوع اول این کابل Unshielded Twisted یا زوج به هم تابیده بدون شیلد نام دارد که به صورت اختصاری UTP نیز نامیده می‌شود. نوع دوم کابل زوج به هم تابیده شیلد­دار است که شامل زیر مجموعه ه­­ای مختلفی است. این کابل Shielded Twisted Pair یا STP نیز گفته می‌شود.

کابل شبکه چیست

کابل شبکه بستر ارتباطی کابلی است که برای تبادل داده، اشتراک گذاری و متصل ساختن دستگاه‌های یک شبکه به یکدیگر یا به سایر شبکه‌ها استفاده می‌شود. کابل‌های شبکه با توجه به نوع هم‌بندی، پادمان و اندازه شبکه دارای گوناگونی (مانند کابل هم محور، کابل فیبر نوری، کابل زوج به هم تابیده) می‌باشند و از همین رو است که دستگاه‌ها می‌توانند در فاصلهٔ کوتاه و چند متری (برای نمونه به وسیله یک کابل اترنت) یا در فاصله‌های دور (برای نمونه به وسیله شبکه اینترنت) به هم وصل شوند.

کابل فیبر نوری چیست؟

کابل فیبر نوری کابل شبکه ای است که شامل رشته هایی از الیاف شیشه در داخل یک پوشش عایق بندی شده است. آنها برای شبکه های داده ای از راه دور ، با کارایی بالا و ارتباطات از راه دور طراحی شده اند. در مقایسه با کابلهای سیمی ، کابلهای فیبر نوری پهنای باند بیشتری را ارائه می دهند و داده ها را در فواصل طولانی تر منتقل می کنند. کابلهای فیبر نوری بیشتر اینترنت ، تلویزیون کابلی و سیستمهای تلفنی جهان را پشتیبانی می کنند.

کابل های فیبر نوری با استفاده از پالس های نوری که توسط لیزرهای کوچک یا دیودهای ساطع کننده نور تولید می شوند ، سیگنال های ارتباطی را حمل می کنند.

کابل زوج تابیده شده

کابل ارزان قیمتی است که نصب آسانی دارد و برای شبکه‌های LAN سیم بسیار مناسبی است، همچنین نسبت به کواکسیال کم‌وزن‌تر و انعطاف‌پذیرتر است. از دو سیم مسی ایزوله شده که برای کاهش نویز به هم تابیده می‌شوند و در یک غلاف عایق قرار می‌گیرند تشکیل شده‌است. در سیم تلفن که خود نوعی از این کابل است از اتصال دهنده RJ11 استفاده می‌شود، اما در کابل شبکه اتصال دهنده‌ای با شماره RJ45 (فیش‌های مربوط به کابل‌های T.P. هستند) بکار می‌رود که دارای هشت مکان برای هشت رشته سیم است.[

https://www.tarafdari.com/node/1786917

منبع : https://fa.wikipedia.org/

کابل های فیبر نوری با استفاده از پالس های نوری که توسط لیزرهای کوچک یا دیودهای ساطع کننده نور تولید می شوند ، سیگنال های ارتباطی را حمل می کنند.

تکنسین نصب کابل فیبر نوری در خارج از یک ساختمان اداری شلوغ

نحوه کار کابلهای فیبر نوری

یک کابل فیبر نوری از یک یا چند رشته شیشه تشکیل شده است که هر کدام فقط کمی ضخیم تر از موی انسان است. مرکز هر رشته هسته نامیده می شود که مسیر حرکت نور را فراهم می کند. هسته توسط لایه ای از شیشه به نام روکش پوشان احاطه شده است که نور را به سمت داخل منعکس می کند تا از دست دادن سیگنال جلوگیری کند و اجازه دهد نور از خم های کابل عبور کند.

دو نوع اصلی کابلهای فیبر نوری تک حالته و چند حالته هستند. فیبر تک حالت از رشته های شیشه ای بسیار نازک و لیزر برای تولید نور استفاده می کند ، در حالی که کابل های فیبر نوری چند حالته از LED استفاده می کنند.

شبکه های فیبر نوری تک حالته اغلب از تکنیک های Wave Division Multiplexing برای افزایش میزان ترافیک داده هایی که رشته می تواند حمل کند ، استفاده می کنند. WDM اجازه می دهد تا نور در چندین طول موج مختلف با هم ترکیب شوند (مالتی پلکس) و بعداً از هم جدا شوند (از چندگانه) ، به طور م streثر جریانهای ارتباطی متعددی را از طریق یک پالس نور منتقل کند.

مزایای کابلهای فیبر نوری

کابلهای الیافی مزایای متعددی نسبت به کابل کشی مس مسافت طولانی دارند.

فیبر نوری از ظرفیت بالاتری پشتیبانی می کند. مقدار پهنای باند شبکه ای که یک کابل فیبر می تواند حمل کند به راحتی از یک کابل مسی با ضخامت مشابه بیشتر است. کابل های فیبر با نرخ 10 گیگابیت بر ثانیه ، 40 گیگابیت بر ثانیه و 100 گیگابیت بر ثانیه استاندارد هستند.

از آنجا که نور می تواند مسافت بسیار بیشتری را از طریق کابل فیبر بدون از دست دادن قدرت آن طی کند ، نیاز به تقویت کننده های سیگنال کاهش می یابد.

یک کابل فیبر نوری کمتر در معرض تداخل است. یک کابل شبکه مسی برای محافظت از آن در برابر تداخل الکترومغناطیسی به محافظ نیاز دارد. در حالی که این محافظ کمک می کند ، اما برای جلوگیری از تداخل هنگامی که بسیاری از کابل ها در مجاورت یکدیگر قرار دارند کافی نیست. خصوصیات فیزیکی کابلهای فیبر نوری از اکثر این مشکلات جلوگیری می کند.

فیبر به خانه ، سایر استقرارها و شبکه های فیبر

در حالی که اکثر فیبرهای نوری برای پشتیبانی از ارتباطات بین شهری و کشورها نصب شده اند ، برخی از ارائه دهندگان اینترنت مسکونی سرمایه گذاری کرده اند تا فیبرهای خود را برای دسترسی مستقیم خانوارها به محله های حومه شهر گسترش دهند. ارائه دهندگان و متخصصان صنعت این نصب های آخرین مایل را می نامند.

برخی از خدمات شناخته شده فیبر به خانه در بازار شامل Verizon FIOS و Google Fiber است. این خدمات می توانند سرعت اینترنت گیگابیتی را برای خانوارها فراهم کنند. با این حال ، آنها معمولاً بسته های کمتری را نیز به مشتریان ارائه می دهند.

فیبر مستقیم: الیافی که دفتر مرکزی را ترک می کند و مستقیماً به یک مشتری متصل می شود. این بیشترین پهنای باند را فراهم می کند ، اما فیبر مستقیم گران است.

فیبر مشترک: مشابه فیبر مستقیم است با این تفاوت که با نزدیک شدن فیبر به محل مشتریان نزدیک ، فیبرهای نوری دیگر برای آن کاربران تقسیم می شود.

فیبر تاریک چیست؟

اصطلاح فیبر تیره (که اغلب فیبر تیره املای آن را می نویسند یا الیاف غیر روشن نامیده می شوند) معمولاً به کابل کشی فیبر نوری نصب شده اطلاق می شود که در حال حاضر استفاده نمی شود. بعضی اوقات این اصطلاح به تاسیسات فیبر شخصی نیز اشاره دارد.

منبع: ویرگول