وی در سال 1994 زمانی که 22 سال داشت، تجربه بازی در تئاتر را با حضور در دو نمایش شکسپیری « تاجر ونیزی » و « رویای نیمه شب تابستان » بدست آورد و در اواخر دهه 90 موفق شد نقش های کوتاهی در مجموعه های « نظم و قانون » و « Spin City » بدست بیاورد که موفقیت چندانی برای او به همراه نداشت.

اما بازی گارنر در سریال تلویزیونی « آلیاس » در نقش سیدنی بریستو باعث شهرت فراوان وی گردید و همچنین در فصل جوایز نیز چندین نامزدی گلدن گلوب و یک بار دریافت آن به کارنامه هنری اش افزوده شد. مجموعه « آلیاس » یکی از محبوب ترین سریال های دهه ی گذشته تلویزیون بود که بسیاری از علاقه مندان به سینما کماکان جنیفر گارنر را با این نقش بخاطر می آورند. گارنر با بازی در فیلم های جذاب و هیجان انگیز این روزها یکی از بازیگران فیلمهای اکشن تاریخ سینما لقب گرفته است.

نکات جذاب درباره زندگی شخصی و کاری جنیفر گارنر

• در دوران دانشگاه علاوه بر تحصیل، مهماندار نیز بود.
• دو بار ازدواج کرده است. یکبار در سال 200 الی 2004 با اسکات فولی و یکبار دیگر در سال 2005 با بن افلک که در سال 2015 اعلام شده دومین ازدواج گارنر نیز به جدایی کشیده شده است.
• با همسر اولش سر صحنه فیلم « فلیسیتی » آشنا شد.
• زمانی تمرین باله انجام می داد اما بخاطر بازیگری آن را کنار گذاشت.
• خالق سریال « آلیاس » جی جی آبرامز ، در روز تولد گارنر به او یک دوچرخه صورتی هدیه داده بود.
• پدرش مهندس شیمی و مادرش معلم بود.
• با همسرش دومش بن افلک سر صحنه فیلم « پرل هاربر » آشنا شد اما این دو تا زمانی که افلک بطور رسمی پایان رابطه اش با جنیفر لوپز را اعلام نکرده بود، خبر رابطه شان را علنی نکردند.
• برای بازی در دو فیلم « الکترا » و « دردویل » از لنزهای سبز استفاده کرد. با اینحال در نسخه کمیک این داستانها شخصیتی که گارنر ایفاگر آن بود، چشمان قهوه ای رنگ داشتند که رنگ چشم طبیعی خودِ گارنر بود.
• قرار بود به عنوان یکی از نامزدان تمشک طلایی بدترین بازیگر برای فیلم « الکترا » معرفی شود اما در نهایت از اعلام نام او خودداری شد.
• در انتخابات سال 2008 وی رای خود را با نام « جنیفر افلک » ثبت کرد نه « جنیفر گارنر »
• در سال 2005 صاحب یک دختر از بن افلک شد.
• سه فرزند دارد که همه آنها از بن افلک است.
• یک بار شغل تابستانی که پذیرفت، تمیز کردن توالت ها بود.

مهمترین آثار جنیفر گارنر :

- Alias

- Elektra

- Daredevil

- Catch Me If You Can

- Pearl Harbor

- Dallas Buyers Club

- The Kingdom

این روزها اینستاگرام یک منبع خوب برای معرفی کسب و کارها و البته برخی از افراد شده است، اگر می خواهید قدرتمند تر و با برنامه صفحات اجتماعی خود را در اینستاگرام مدیریت نمایید و به اطلاعاتی مثل تعداد لایک ها، فالوورها و … بصورت حرفه ای دسترسی داشته باشید باید از برنامه های آنالیز اینستاگرام استفاده نمایید. با وارد کردن اکانت حساب کاربری خود در این برنامه ها به اطلاعات جامعی از صفحه اجتماعی خود دسترسی خواهید داشت.

برنامه آنالیز اینستاگرام Follower Analyzer Instagram

برنامه Follower Analyzer Instagram یک نرم افزار کاربردی برای پیگیری فالوورهای شما در insta می باشد، شما حتی توسط این برنامه می توانید مشاهده کنید که چه کسانی از پروفایل شما بازدید کرده اند و با چه کسانی دوست مشترک دارید یا افرادی را پیدا کنید که کمترین و بیشترین لایک ، نظر را در پست های شما درج نموده اند. با این برنامه می توانید همزمان چندین حساب اینستاگرام خود را مدیریت نمایید و کسانی که شما را آنفالو یا فالو می کنند را زیر نظر داشته باشید.

مدیریت فالور اینستاگرام Followers Insight

برنامه Followers Insight یکی از بهترین برنامه های اینستاگرام برای دنبال کنندگان است. این برنامه می تواند جزئیاتی درباره فالوورهای شما ارائه دهد؛ مانند، تعداد دنبال کننده هایی که به دست آوردید ، تعداد پیروانی که از دست داده اید ، چه کسی شما را مسدود کرده است و موارد دیگر…

یکی دیگر از ویژگیهای عالی این برنامه ، بخش Insight است که با هزینه اضافی می توانید اطلاعات تحلیلی از نمایش مشخصات فالورهایی که بیشترین وفاداری را به پیچ شما دارند را دریافت نمایید، که چه کسی بهترین دنبال کننده شما می باشد، کسی که در مورد عکس های شما بیشترین نظر را می دهد و یا چه کسی بیشتر از همه به پیج شما سر می زند! با پیدا کردن و تعامل با طرفداران واقعی خود می توانید لایک ها و تعامل های سازگار تری در اینستاگرام کسب کنید.

آنفالویاب اینستاگرام

نرم افزار Unfollowers با تجزیه و تحلیل دقیق از حساب های اینستاگرامی اطلاعات جالبی را در اختیار شما قرار می دهد، همانطور که از نام آن مشخص است اصلی ترین قابلیت این برنامه شناسایی افرادی است گه شما آن ها را دنبال کرده اید ولی آن ها شما را فالوو نکرده اند. همچنین شما قابلیت شناسایی افرادی را دارید که هیچ کامنت و لایکی برای شما نگذاشته اند. این برنامه حدود ۳ دلار قیمت دارد که با کمی جستجو می توانید نسخه کرک شده آن را در سایت های ایرانی پیدا کنید و به آنالیز اینستاگرام خود بپردازید.

تمام کاری که شما باید انجام دهید اینست که اکانت اینستاگرام خود را در این برنامه متصل کنید و آن اطلاعات را برای شما و همچنین فالوورهای جدید شما ، و افرادی که دیگر شما را پیگیری نمی کنند را تجزیه و تحلیل کنید.

برنامه تحلیل هشتگ های اینستاگرام

همه ما می دانیم که هشتگ ها مهم هستند ، اما می دانید چگونه از هشتگ استفاده کنید؟ Focalmark یک برنامه ساده است که ترکیبی از تحقیقات انسانی و الگوریتم رتبه بندی برای انتخاب هشتگ های مناسب برای عکس های شما را ارائه می دهد.

بر خلاف برنامه های کاملا خودکار ، در این برنامه این رویکرد اطمینان وجود دارد که هشتگ ها مرتبط هستند ، اما Focalmark همچنین به شما در گسترش دسترسی عکس ها کمک می کند. Focalmark با برخی خریدهای داخل برنامه موجود می باشد. برنامه های کاربردی و مکمل اینستاگرام معمولا شما را در استفاده موفق تر از این شبکه اجتماعی یاری خواهد کرد. در لینکی جدا به طور کامل بهترین برنامه های جانبی اینستاگرام گرد آوری شده که در ادامه قرار خواهیم داد.

برای معرفی و دانلود 14 مورد از بهترین برنامه های جانبی اینستاگرام به روی این لینک کلیک کنید.

موارد معرفی شده در لیست بالا از بهترین برنامه های آنالیز اینستاگرام بودند که می توانید در آیفون و اندروید خود استفاده نمایید. برخی ابزارهای رایگانی را در اختیار شما قرار می دهند که می تواند از برنامه آنالیز خود اینستاگرام بهتر عمل کند ، کافیست کار با برنامه را بررسی کنید و نظرات بخش مربوط به برنامه های بالا را برای خوب بودن در فروشگاه گوگل پلی بررسی نمایید. اگر از سرویس های بهتر و رایگان دیگری در این رابطه خبر دارید ، در بخش نظرات معرفی کنید.

اگر شما نیز یکی از کاربرانی هستید که به دنبال یک اپلیکیشن های ضبط صدای رایگان و با کیفیت عالی هستید و دوست دارید به صورت نامحدود به ضبط صدا بپردازید ما به شما اپلیکیشن فوق را پیشنهاد می دهیم که با دارا بودن یک محیط کاربری ساده و حرفه ای تجربه ی بهترین برنامه ضبط صدا برایتان به ارمغان می آورد. چند مدت پیش نیز یکی از بهترین برنامه های ضبط صدا با نام Hi-Q MP3 Voice Recorder را معرفی کرده بودیم که با استقبال خوب کاربران روبرو و بیش از 5 هزار بار دریافت گردید. اپلیکیشن Sound & Voice Recorder – ASR با برنامه ای که قبلا معرفی کردیم برابری می کند و ان را به همه ی کاربران و بازدیدکنندگان محترم پیشنهاد می دهیم. شما با این برنامه قادرید به آسان ترین و حرفه ای ترین شکل ممکن به ضبط صدا بپردازید و تجربه ای متفاوت از برنامه های ضبط صدا را در اندرویدفون تان به ارمغان بیاورید.

برخی از امکانات و قابلیت های اپلیکیشن Sound & Voice Recorder – ASR اندروید:

• ضبط صدا در فرمت های WAV، OGG، FLAC، AAC، MP4 و 3GP
• ضبط و پخش صداهای ضبط شده در صورت بودن برنامه در پس زمینه
• پشتیبانی از چندین زبان مختلف از جمله انگلیسی، روسی و غیره
• امکان آپلود صداهای ضبط شده در سرویس های گوگل درایو و غیره
• تابع ارسال خودکار صدای ضبط شده از طریق پست الکترونیک
• امکان حذف و به اشتراک گذاری آسان فایل های ضبط شده
• بهینه سازی شده برای استفاده در گوشی ها و تبلت های اندرویدی
• ‏پشتیبانی از فرمتهای WAV, OGG, FLAC, MP4, 3GP
• ‏امکان تنظیم Sample و bitrate
• ‏امکان مکث (Pause) هنگام ضبط صدا
• ‏امکان تعیین پوشه دخیره سازی فایلها
• ‏امکان شروع خودکار ضبط با تشخیص صدای انسان
• ‏امکان افزایش یا کاهش بلندی صدای ضبط شده
• ‏یکپارچگی با سرویسهای ابری Dropbox, Google Drive
• ‏امکان ارسال خودکار فایلهای ضبط شده از طریق ایمیل
• ‏امکان اجرای برنامه در پس زمینه
• ‏کم کردن اثر اکو شدن صدا
• ‏دارا بودن ویجت برای دسترسی سریع
• ‏صدا سنج حساس
• ‏امکان جستجو بین فایلها
• ‏بهینه سازی شده برای تبلتها

اپلیکیشن Sound & Voice Recorder – ASR هم اکنون در مارکت اندروید دارای امتیاز 4.4 از 5.0 است.

گاهی اوقات برخی از فیلم‌های سینمایی تنها برای این موضوع ساخته نمی‌شوند که ما را برای چند ساعت سرگرم کنند بلکه می‌خواهند با روح و روان‌مان بازی می‌کنند. فیلم Pokémon Detective Pikachu حکایتی این چنینی دارد.

اجازه دهید همین ابتدا خیالتان را راحت کنم. اگر هیچ چیزی از پوکمون ها نمی‌دانید، اصلا به دل خود بد راه ندهید. فیلم کارآگاه پیکاچو اثری است که به درد هر آدمی، فارغ از سن و سالش می‌خورد و تنها کافیست با تمِ فانتزی این اثر کنار بیایید.

معرفی داستان فیلم Pokémon Detective Pikachu

در فیلم کارآگاه پیکاچو پرونده یک قتل روایت می‌شود؛ پرونده‌ای که باید به دستِ «تیم»، پسر مقتول و یک پوکمون به نام پیکاچو حل شود. تدوین جالب و خلاقانه‌ این اثر باعث شده تا فیلم از همان ابتدای امر، ریتم قابل قبولی داشته باشد. اطلاعات مختصر و مفیدی نیز از پوکمون‌ها و شهر «رایم» به بیننده ارائه می‌شود که در نوع خود بسیار جالب است. یکی از نگرانی‌های مخاطب پیش از تماشای چنین فیلم‌هایی، همواره به چگونگی برقراری ارتباط با فیلم‌نامه برمی‌گردد. جالب است بدانید قصه فیلم کارآگاه پیکاچو توسط بالغ بر ۱۰ نویسنده به رشته تحریر درآمده و به همین سبب زمان بسیار زیادی جهت تهیه یک قصه مناسب و ایده‌آل صرف شده است.

پوکمون‌ها از آن شخصیت های کارتونی هستند که، انیمیشن‌ و فیلم‌های متعددی در طول تاریخ ساخته و روی پرده نقره‌ای سینما اکران شده است اما هیچ یک از آنها به این اثر شباهت نداشته که در طول آن، یک پیکاچو با انسان صحبت کند و مخاطب نیز به عنوان فرد ثالث با هر دو کاراکتر، ارتباط مستقیمی پیدا کند. راب لترمن با کارگردانی به نسبت خوب خود باعث شده دلمان بخواهد در واقعیت یک پیکاچو داشته و چه بسا آن را در آغوش بگیریم. شخصیت‌پردازی پیکاچو به قدری جالب از آب در آمده که احساس می‌کنید او واقعا وجود دارد. برخلاف سایر کاراکترها که تنها به واسطه ادای چند دیالوگ، جلوی دوربین ابراز وجود می‌کنند، پدر مفقودالاثرِ قصه که معما بر پایه او پی ریزی می‌شود و به صورت تدریجی اوج می‌گیرد، شخصیت‌پردازی جالبی ندارد. در واقع پدر تیم را اصلا نمی‌شناسیم. عجیب است که کارگردان فلش‌بک‌های متعددی در بطن ماجرا تعبیه کرده تا فرزند مقتول یعنی «تیم» را کمی بهتر بشناسیم اما هیچ ایده‌ای نداریم پدرش چطور آدمی است و تنها چند جنبه سطحی از کاراکتر پدر دستگیرمان می‌شود. حتی شخصیت ستوان یوشیدا از تکامل بهتری برخوردار است و با او احساس آشنایی بیشتری پیدا می‌کنیم تا پدر بخت‌برگشته‌ی «تیم». در هر صورت قصه فیلم کارآگاه پیکاچو، بیشتر بر پایه پوکمونِ سخنگوی ماجرا پیش می‌رود.

صدای رایان رینولدز در کالبد پیکاچو به قدری با روح و روانمان بازی می‌کند که اصلا بعید می‌بینم فرد دیگری بتواند در فیلم‌های آتی به خوبی او نقش یک پوکمون سخنگو را ایفا کند. با اینکه چهره و هیکل رینولدز هیچوقت در این اثر جلوی دوربین دیدنی نیست اما همانطور که گفتیم، مخاطب به شدت حس می‌کند پیکاچو یک موجود کاملا زنده است و او را به عنوان یک کاراکتر در دنیای قصه می‌پذیرد. لترمن می‌دانسته که باید رایم سیتی را نیز به مخاطبش بشناساند. به همین سبب نماهای متعددی از جوانب مختلف شهری می‌بینیم و یک شهر خیالی با موجودات خیالی‌تر را شناخته و آن را با آغوشِ باز می‌پذیریم.

نقد و بررسی فیلم انیمیشن Pokémon Detective Pikachu

پیشرفت قصه در فیلم Pokémon Detective Pikachu بیشتر بر بازیگریِ پوکمون‌ها به جلو حرکت می‌کند و اینگونه نیست که تنها یک پیکاچو در ماجرا جلوی دوربین ظاهر شود. شاید این موضوع باعث شده ایفای نقش انسان‌ها به حاشیه کشیده شده و چندان برای مخاطب جذابیت نداشته باشد به عنوان مثال لوسی استیونز، دخترکِ دلباختهِ «تیم» چه هدفی برای کمک به او در سر دارد.

فیلم کارآگاه پیکاچو طنز نیست اما به چند مولفه از این ژانر، دست‌اندازی می‌کند. برخی اوقات به علت تعامل تیم و پیکاچو به واسطه ادای چند دیالوگ بامزه، کمی لبخند می‌زنیم و گاهی نیز اعصاب‌مان از خنگ‌بازی‌های پیکاچو خرد می‌شود. با این وجود این اثر نه چندان لوس و بی‌مزه است و نه خشک و زننده. همه چیز روی یک روال و استاندارد مناسب در پیش گرفته می‌شود. گویا کارگردان تلاش کرده این اثر با دارا بودن چند المان خاص، در دل مخاطبین بزرگسال نیز بنشیند و باید گفت کارآگاه پیکاچو در این زمینه بسیار موفق عمل کرده است.

پیکاچو مثل یک انسان بزرگسال به قهوه اعتیاد دارد و مثل یک کارآگاه می‌خواهد معمای فیلم را به تنهایی حل کند اما در بخش‌های مختلفی از فیلم، رفتارهایی می‌بینیم که با کاراکترش در تضاد است. البته باید به این نکته اشاره کنیم پیکاچویی که در فیلم می‌بینیم به انیمه پوکمون‌ها شباهت زیادی از لحاظ رفتاری نداشته و فیلم Pokémon Detective Pikachu صرفا با وام گرفتن از نام پوکمون‌ها یک قصه جنایی و رازآلود را برای ما تعریف می‌کند. رایم سیتی نیز با آنچه در ذهن طرفداران پوکمون وجود دارد تا حد زیادی تفاوت دارد. حداقل در رایم سیتی پوکمون‌ها ارتباط تنگاتنگی با انسان‌ها داشته و اگر هر کاراکتر، پوکمون برای خود نداشته باشد، در جامعه به چشم یک فرد منزوی و افسرده دیده خواهد شد. در کل فیلم از لحاظ تم و اتمسفر، تاریک‌تر از انیمه است اما همچنان می‌توان این اثر را در کنار خانواده تماشا کرده و از آن لذت برد.

فیلم Pokémon Detective Pikachu به عنوان اولین اثری که قصه یک پوکمون را روایت می‌کند به خوبی ظاهر شده و با فروش فوق العاده‌اش در گیشه، ما را به توسعه دنیای پوکمون‌ها در هالیوود به شدت امیدوار کرد. آیا به زودی دوباره کارآگاه پیکاچو و رفیقِ شفیقش «تیم» را ملاقات می‌کنیم؟

اپلیکیشن آپ به عنوان یکی از بهترین اپلیکیشن های کارت به کارت ایرانی، قابل نصب روی سیستم عامل‌های اندروید و iOS است و می‌توانید آن را از طریق کافه بازار، گوگل پلی و مایکت دانلود کنید. همچنین می‌توانید این اپلیکیشن را برای سیستم‌عامل‌های اندروید و iOS از طریق www.733.ir و یا ارسال عدد ۱ به ۲۰۰۰۷۳۳ نیز دریافت کنید. با توجه به حذف اپلیکیشن‌های ایرانی از اپ استور، در حال حاضر آپ از طریق اپ استور قابل دانلود نیست.

نحوهٔ ثبت‌نام در آپ

بعد از دانلود و باز کردن اپلیکیشن تنها با واردکردن شماره موبایلتان و کد فعال‌سازی که در کمتر از چند ثانیه برایتان پیامک می‌شود می‌توانید وارد اپلیکیشن شوید. (در گوشی‌های اندروید به محض دریافت پیامک فعال‌سازی، برنامه به صورت خودکار فعال می‌شود ولی در گوشی‌های iOS، شما باید کد فعال‌سازی را به صورت دستی وارد کنید.)

منوی اصلی اپلیکیشن

خدماتی که در اپلیکیشن آپ وجود دارد در ادامه آمده‌اند که با انتخاب هر گزینه وارد صفحه مربوط به آن خواهید شد:

• شارژ اینترنت
• کارت به کارت
• خرید شارژ
• قبض خدماتی
• موجودی
• قبض موبایل
• نیکوکاری
• بیمه
• تله پرداز
• خدمات خودرو
• عیدانه پذیرندگان
• کلوپ آپ
• سرمایه‌گذاری
• آپتل
• امتیازگیری

تجربه کاربری

با توجه به نظرات کاربران آپ در مارکت‌های دانلود، تقریبا همه کاربران از این اپلیکیشن راضی هستند و بیشترین درخواستی که از این اپلیکیشن داشتند اضافه کردن بانک‌های دیگر به خدمت کارت به کارت این برنامه است.

ورود به اپلیکیشن آپ بسیار ساده است و تنها با وارد کردن شماره همراه و کد فعال‌سازی که برایتان پیامک می‌شود می‌توانید وارد این اپلیکیشن شوید. ظاهر ساده و ترکیب رنگ منحصربه‌فرد اپلیکیشن آپ باعث شده است تا کاربران حس خوبی در هنگام کار با این اپلیکیشن داشته باشند. منوی اصلی این برنامه دو صفحه‌ای است و آیکون‌های هر خدمت به دلیل رنگ سفید پس زمینه آن از استقلال خوبی برخودار هستند. کار با آپ بسیار راحت است و از سرعت خوبی برخوردار است.در ادامه می توانید به لینک دانلود مستقیم برنامه آپ از گوگل پلی دسترسی داشته باشید.

لینک دانلود اپلیکیشن آپ از گوگل پلی

قدرتمند ترین نرم افزار ویرایش و ادیت ویدئو ها در بازار به طور رایگان در اختیار شماست تا با آن فیلم ها و ویدئو های شگفت انگیز و جذابی را تولید کنید . شما می توانید با وارد کرن ویدئو مورد نظر خود در این نرم افزار جلوه ها و متن های مختلفی را بر آن اضافه کرده و آن را به صورت ویدئو HD به طور مستقیم در فیس بوک و یوتوب منتشر کنید . با جادوئی که بر سر انگشتان خود در این نرم افزار دارید می توانید به سرعت و به راحتی در کوتاه ترین زمان محدوده زمانی ویدئو را کنترل کرده و با اضافه کردن افکت های مختلف آن را غنی سازید . با قابلیت drag-and-drop نرم افزار می توانید ویدئو های مورد نظر خود را در کوتاه ترین زمان و به راحتی به آن اضافه کنید و به ویرایش آن بپردازید .

ویژگی های نرم افزار CyberLink PowerDirector :

– قابلیت ویرایش راحت و حرفه ای ویدئو ها در محیط کار آسان

– دارای قابلیت Drag-and-drop برای انتخاب راحت میدئو های خود برای ویرایش

– اضافه کردن عکس ها و آهنگ های صوتی به فیلم های خود

– امکان اضافه کردن بیش از 20 جلوه مختلف به فیلم و کلیپ های خود

– ضبط صدا بر روی فیلم خود

– صادر کردن ویدئو خود در کیفیت شگفت انگیز HD و Full HD

برنامه CyberLink PowerDirector نسخه موبایل

برنامه CyberLink PowerDirector نسخه موبایل یکی از بهترین برنامه های ادیت فیلم و هم نام خود است که پیشتر برای کامپیوتر عرضه شده بود. این برنامه یک برنامه خوب برای ادیت فیلم در اندروید با ویژگی‌های گسترده برای ویرایش ویدئو است که در یک نسخه کم حجم‌تر برای گوشی‌های اندرویدی ساخته شده است. البته برای آن که به بهترین شکل از تمام قابلیت‌های آن استفاده کنید بهتر است از یک گوشی با صفحه نمایش بزرگ استفاده کنید. حجم گسترده قابلیت‌ها و امکاناتی که PowerDirector توانسته در حجم و فضای محدود یک اپلیکیشن موبایل جای دهد تحسین برانگیز است. می‌توانید ویدیوها را به صورت مستقیم از گوگل درایو دانلود و آن‌ها را در گوشی ویرایش کنید.

نسخه موبایل برنامه رابط کاربری مشابهی با نسخه اصلی دارد. در این رابط کاربری می‌توانید کلیپ‌ها را با یکدیگر ترکیب کنید، جلوه‌های ویژه مختلف یا تصاویر ثابت به آن‌ها اضافه کنید یا فایل‌های صوتی را به کلیپ اضافه و سرعت پخش را تنظیم کنید. البته به دلیل حجم زیاد امکانات، باید مدتی با برنامه کار کنید تا با رابط کاربری آن کاملا آشنا شوید. همچنین می‌توانید ویدئو را با کیفیت 4K ذخیره و آن را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

نکته مهم این است که قبل از نصب این نرم افزار به عنوان بهترین برنامه ادیت ویدیو، این است که حتما نگاهی به مشخصات آن بیندازید تا مطمئن شوید گوشی شما از پس اجرای آن بر می‌آید. برخی از ویژگی‌های پرمیوم برنامه مثل امکان ویرایش ویدیو به شکل Full HD، حذف واترمارک و تبلیغات و بسته‌های محتوا تا 7 روز به طور رایگان قابل استفاده هستند و پس از آن باید اشتراک برنامه را بخرید.

دانلود اپلیکیشن Cyberlink PowerDirector برای اندروید

معرفی انیمه Into the Forest of Fireflies' Light

یکی از ویژگی‌های شگفت‌انگیز دنیای انیمه که فارغ از ایده‌پردازی‌های خارق‌العاده و دنیاهای بی مثل و مانند خلق شده در دقایق‌شان، آن‌ها را تا به این اندازه به مدیوم خواستنی و پر طرفداری تبدیل کرده، چیزی نیست جز آن که در میان تک به تک‌شان می‌شود انواع و اقسام روایت‌های داستانی را پیدا کرد؛ از آثاری سینمایی با تصاویری عجیب و مدت زمان طولانی گرفته تا سریال‌های چند فصلی و شلوغی که افزون بر قسمت‌های فصول اصلی، اپیزودهای ارزشمندی را در قالب اسپین‌ آف یا حتی اپیزودهای مناسبتی نیز تقدیم مخاطبان خویش می‌کنند. با این حال، از آن‌جایی که در این دنیا ترسی از هیچ نوع قصه‌گویی وجود ندارد، عجیب نیست اگر می‌بینید اثری سرشار از زیبایی‌های گوناگون، ناگهان در قالب فیلمی چهل دقیقه‌ای عرضه می‌شود که به معنی واقعی کلمه خارج از تمامی عادات سینمایی شما طبقه‌بندی شده است. فیلمی که ساختار داستان‌گویی‌اش با این که مخصوص خودش است، هرگز تبدیل به چیز پیچیده و عجیبی نمی‌شود و خیلی راحت، به بیان کردن یک قصه از زبان یک دختر، بسنده می‌کند. داستان‌گویی آرام و قابل فهمی که واقعا پیچیدگی خاصی ندارد و در عین حال باز هم به مانند حجم بالایی از آثار این مدیوم، نمی‌توان آن را با نسبت به دادن به یک سبک شناخته‌شده در داستان‌گویی تصویری معرفی کرد. چرا که در عین سادگی، شگفت‌انگیز و منحصر به فرد جلوه می‌کند.

این انیمه عاشقانه که در اصل با نام ژاپنی Hotarubi no Mori e شناخته می‌شود و نام انگلیسی آن Into the Forest of Fireflies' Light است، روایت‌گر سفر دخترکی شش ساله با نام تاکِگاوا هوتارو به اعماق جنگلی کوهستانی است که در آن، انواع و اقسام ارواح و صد البته خدای کوهستان، زندگی می‌کنند. البته این سفر، از آن‌جایی تبدیل به عنصر مهم زندگی هوتارو می‌شود که می‌فهمیم فقط در کودکی وی اتفاق نیفتاده و او هر سال، مشتاقانه انتظار تابستان را می‌کشد تا دوباره به این‌جا بیاید و به آن جنگل برود. البته جنگل، در ابتدای کار برای او حکم محیطی ترسناک را دارد اما در ادامه، به خاطر دیدن روحی مهربان با نام گین، تبدیل به مقصد هرساله و شگفت‌انگیز تابستان‌های او می‌شود. آن‌چه که این وسط مهم است، روایت بسیار ساده‌ای است که اثر از خود به نمایش می‌گذارد. همه‌چیز، مطابق کهن‌الگوهای این نوع داستان‌گویی شکل گرفته و برای انواع و اقسام مخاطبان، جذاب است. دخترکی هر سال تابستان‌ها به پیش دایی‌اش می‌آید. آن‌جا محیطی به دور از امکانات شهری است. وی به جنگل می‌رود و در آن‌جا موجودی را می‌بیند که خیلی خیلی مهربان و برای او عزیز است و سپس، این سفر و رفتن به این جنگل تبدیل به بخشی از هویت او می‌شود. دقیقا همانند چیزی که در داستان‌های دیگر این سبک همچون نارنیا و شاهکار ابدی هایائو میازاکی یا همان «همسایه‌ام توتورو» دیده‌ایم. دقیقا همانند چیزی که در کودکی و در سفرهای این‌چنینی تصورش را داشتیم.

متاسفانه باید پذیرفت که یکی از ویژگی‌های منفی اثر، آن است که نمی‌تواند از منظر تجربه‌ی بصری، رقابتی با ساخته‌های درجه یک این مدیوم داشته باشد. چون ساخت صحنه‌ها و سکانس‌ها در آن به گونه‌ای بوده که در اغلب مواقع، در ساده‌ترین حالت ممکن و در حد و اندازه‌ای است که فقط مشکلی در تماشا شدن توسط بیننده ایجاد نکند. البته این به آن مفهوم نیست که مخاطب حتی در کوچک‌ترین صحنه‌ای از نگاه به دنیای فیلم آزار می‌بیند و با چیز ساخته و پرداخته نشده‌ای مواجه می‌شود. بلکه موضوع بر سر این است که فیلم در اغلب مواقع، این حقیقت را یادآوری می‌کند که اگر در طراحی فریم‌هایش وسواس بیشتری به خرج می‌داد و در کیفیت نهایی، نزدیک‌تر به آثار درجه یک دنیای انیمه به نظر می‌رسید، می‌توانست نسخه‌ای فوق‌العاده‌تر از خود را تقدیم بینندگان کند. چیزی که به خصوص با توجه به سکانس‌های اثر که از مناظر گوناگون پر شده از عناصری برای جذب مخاطب هستند، ناراحت‌کننده‌تر هم می‌شود. این یعنی به سبب عالی بودن فیلم در بسیاری بخش‌ها است که کوچک‌ترین ضعف‌های این چنینی نیز می‌توانند توجه مخاطب را به خود جلب کنند.

با این حال، ظاهر ساده‌ی فیلم، هرگز مانع پرداختن سازندگان آن به تصویرسازی‌هایی معنادار، استعاره‌هایی فلسفه‌مند و کاراکترهایی سمبلیک نشده است. چون فیلم به گونه‌ای سر و شکل یافته که اگر کودکی خردسال یا مخاطبی بی‌توجه به تماشایش بنشیند، چیزی به دست می‌آورد که به شکلی کم مثل و مانند، چهل دقیقه قصه‌گویی شیرین بی شاخ و برگ و زیبا را تقدیم وی کرده و به شکلی مخصوص به خودش، سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد. در همین حین، اگر مخاطبی پرتوجه و حرفه‌ای‌تر که سینما را با نمادپردازی‌های فراموش‌ناشدنی‌اش می‌شناسد به سراغ اثر برود، باز هم با همان قصه‌گویی سرگرم‌کننده و جذاب مواجه می‌شود. البته با این تفاوت که او آن را هم درک می‌کند که این جلوه‌ی نهایی ساده و زیبا، حاصل کار کردن چرخ‌دنده‌های داستانی ریز و درشتی بوده است. آن هم به شکلی که به وضوح، جنگل و ترس ابتدایی دخترک از آن، خیلی سریع در ذهن او تبدیل به نسخه‌ی شبیه‌سازی‌شده‌ی دنیا و ترس پایان‌ناپذیر ما از مواجهه با عناصر گوناگونش می‌شود و مخاطب می‌فهمد که زندگی در چنین جنگل وحشی و بزرگی، در حقیقت تنها وقتی ممکن است که انسان چیزی را برای دوست داشتن داشته باشد و وقتی هوتارو این چیز بزرگ را با مشاهده‌ی گین و آشنایی با او پیدا می‌کند، همین محیط ترسناک پر از ارواح، تبدیل به مقصد سفرهای همیشگی و شیرین او می‌شود و رفتن به آن‌جا، رویای نه ماه از هر سال زندگی او را تشکیل می‌دهد. حال آن که این رویا چگونه در آینده تمام روزهای هر سال او را پر خواهد کرد، موضوع دیگری است که کمی جلوتر به آن می‌پردازم.

انیمه Into the Forest of Fireflies' Light ساخته‌ای است که در عین هدف‌گذاری واحد و عدم پرداختن به کانسپت‌هایی گوناگون، حتی در مدت زمان خاص و کوتاهی که دارد، موفق به مخفی کردن هدف اصلی قصه‌اش تا جایی از داستان می‌شود. به گونه‌ای که در ابتدا، شما دخترک را می‌بینید که به خاطر دوست داشتن روحی مهربان، جنگل را می‌پذیرد و حتی عاشق آن می‌شود. خنده‌های آن‌ها، رفت و آمدهایشان و روزهایی که با یکدیگر می‌گذرانند، خیلی سریع برای‌تان دقایقی شیرین و پر از لبخند را به ارمغان می‌آورند و در فضای دوستانه‌ی اثر، غرق‌تان می‌کنند. اصلا سازنده از همین چیز به نظر ساده که اگر هوتارو به گین دست هم بزند او برای همیشه از بین خواهد رفت، آن‌قدر دقایق خنده‌دار بیرون کشیده که خودش مدتی محسوس، سرگرم‌تان می‌کند. با این حال، در میان همین سفرها که هوتارو آرام‌آرام در حال بزرگ شدن است، با یک شات به مدرسه‌ی او و شنیدن آن که او حالا می‌خواهد به جای راه رفتن و حرف زدن و دیدن گین، وی را لمس کند و به معنای واقعی‌تر، در آغوش بگیرد، ناگهان برای مخاطبی که مفهوم اثر را دنبال کرده، «دوست داشتن» تبدیل به «عشق»، «قدم زدن در جنگل» تبدیل به «راه رفتنی متصل به یکدیگر در یک فستیوال» و از همه‌ی این‌ها مهم‌تر، «مهربانی کردن» تبدیل به «از خود گذشتگی برای یک‌دیگر» می‌شود. جایی که به یک باره می‌فهمید تمامی این احساسات، قرار بود در آن نقطه‌ای به مقصد برسد که گین به اشتباه یک پسربچه‌ی انسان را لمس می‌کند و مرگش آغاز می‌شود و او به جای ناراحتی، در اوج شادی این را فرصتی برای در آغوش گرفتن هوتارو خطاب می‌کند.

این‌جا، می‌فهمید که قصه‌ی پیش روی‌تان چه چیزهای جالبی را به هم پیوند داده است. فیلم، می‌گوید «عشق» عنصری است که در تمامی لحظات زندگی انسانی جاری است و همان چیزی است که این جنگل دیوانه‌کننده را تا به این اندازه جذاب کرده است. چیزی که به خاطر آن می‌شود بین یک مشت روح ترسناک قدم زد و لبخند به لب داشت. چیزی که از کودکی در تک به تک ما وجود دارد و در بزرگ‌سالی، فقط جلوه‌هایی عمیق‌تر (بخوانید متفاوت) از خود را نمایان می‌کند. چیزی که وقتی از زندگی می‌رود، شخص، دیگر نمی‌تواند از قدم زدن در دنیا لذت ببرد اما در عین حال، خاطره‌ی خوش آن را به یاد دارد؛ هرچند که ممکن است حقیقی بودنش را کتمان کرده باشد. می‌دانم، اندکی گیج‌کننده است. اما یک لحظه دایی هوتارو را نگاه کنید. اون کل نقشش در فیلم، آن است که نسخه‌ی بزرگ‌شده‌ی کودکی ساده را به نمایش بگذارد. کودکی که در زمان خود، به رویاورزی‌هایش عشق می‌ورزید و به وجود ارواح جنگل و برگزار شدن فستیوال مخصوص آن‌ها در جنگل باور داشت و احتمالا مثل هوتارو، دنیا را با عشق نگاه می‌کرد. اما حالا که این کودک بزرگ شده، به سبب حذف آن عناصر از زندگی‌اش، دائما همه‌شان را خیالی خطاب می‌کند و باور داشتن به تک‌تک‌شان را حاصل نادانی زمان کودکی می‌داند. اما جالب این‌جا است که خود او، به زیبایی آن دوران و شگفت‌انگیز بودنش اشاره می‌کند. دورانی که در آن، عشق به شکل کودکانه‌اش جلوه کرد و بعد تبدیل به شکل جدی‌تری از خود شد. دورانی که با گذر از آن، حالا به جایی رسیده‌ایم که «عشق»، کاملا فراموش شده است. اما فارغ از این پیوند شگفت‌انگیز ایجادشده توسط فیلم‌ساز مابین «عشق» و «زیبایی‌های دوران کودکی» و بسط دادن مفهوم عشق به طیف زمانی بلندتری از زندگی، در لا به لای ثانیه‌های اثر یک نکته‌ی دیگر هم به شدت لایق توجه است.

آن هم چیزی نیست جز آن که اگر دایی هوتارو باور دارد که زیبایی‌های آن دوران، به سبب نادانی‌اش در آن زمان‌ها بوده و امروز وی داناتر شده و دیگر خیالی بودن تمامی‌شان را درک کرده، پس چرا در اوج دانایی به زمانی عشق می‌ورزد و دل‌تنگ ثانیه‌هایی است که در آن‌ها نادان بوده است؟ سوالی که جوابش را به سادگی می‌توان یافت و گفت که انسان، هرگز در طول زندگی‌اش این احساسات را فراموش نمی‌کند یا نسبت به آن زمان داناتر نمی‌شود، بلکه فقط از جایی به بعد به زور تصمیم به سرپوش گذاشتن بر روی آن‌ها و فراموش کردن آن «عشق»، می‌گیرد. اما مشکل این افراد آن است که نمی‌دانند «عشق»، عنصری حذف‌شدنی نیست که بتوان به اجبار آن را فراموش کرد. بلکه فقط اگر آن را از زندگی‌تان حذف کنید، به جای این که بخشی از روزهای‌تان یا اصلا به مانند هوتارو پاییز و زمستان و بهارتان را در اختیار بگیرد و موقع تابستان شادی بی‌پایانش را تقدیم‌تان کند، به عنوان جریمه تبدیل به فکر و ذکر هر روزتان می‌شود و از آن‌جایی که از دستش داده‌اید، یک روز هم شادی را تقدیم‌تان نخواهد کرد. چون شما خودتان تصمیم گرفته‌اید آن یک فصل را هم از زندگی‌تان دریغ کنید و نتیجه و عاقبتش هم این است که باید تمامی سال‌تان را به حسرت روزهای حضور قابل لمسش در زندگی‌تان بگذرانید. این اتفاقی است که در پایان فیلم و به شکلی زیبا، هوتارو هم با آن رو به رو می‌شود. حالا او باید انتخاب کند که نه ماه دیگر به جنگل فکر خواهد کرد و تابستان‌ها به آن بازخواهد گشت یا به مانند عضو نزدیک خانواده‌اش، تبدیل به شخصی می‌شود که تمام سال را در خاطره‌ی آن روزها می‌گذراند و بعد از مدتی تلاش به کتمان کردن‌شان می‌کند. انتخابی که احتمالا تک به تک انسان‌ها را در این دنیا، مورد آزمایش قرار می‌دهد.

اما نقطه‌ی اوج کل این قصه‌گویی‌ها، آن‌جایی است که می‌فهمید در نگاه فیلم‌ساز، «عشق» نه فقط عنصری زندگی‌بخش، بلکه در حقیقت همان چیزی است که «مرگ» را هم معنادار می‌کند. کافی است یک بار دیگر به قوس شخصیتی گین در داستان نگاه کنید. او در جنگلی متولد می‌شود و یک زندگی ابدی را در میان درختان زیبای جنگل و با دوستی ارواح آن، می‌گذراند. گین، شاید هر روز از بودن در محل تولدش لذت ببرد و با قدم زدن در میان سبزه‌هایش، احساس لذت بی مثل و مانندی را تجربه کند، اما تا پیش از هوتارو، هرگز با آن حس غریب بیرون از محدوده‌ی عادی زندگی که ناگهان از راه می‌رسد و همه‌چیز را تغییر می‌دهد (بخوانید عشق) مواجه نشده است. اما پس از این رویداد، وی روزهایش را به شکل دیگری و با لذت بردن از یک فصل و انتظار کشیدن در سه فصل دیگر سپری می‌کند و در نقطه‌ی اوج این داستان، او در شادی می‌میرد. این یعنی انسان بدون عشق، حتی نمی‌تواند حقیقتا بمیرد و از دنیای پیرامونی‌اش آن خداحافظی دلخواه را بکند. این یعنی «عشق»، مفهوم‌بخش مرگ و زندگی ما انسان‌ها است. یعنی این چهل دقیقه‌ خیلی خیلی معرکه بوده است!

فیلم Sing Street یا «خیابان آواز» یکی دیگر از بهترین فیلم های نوجوانانه در این فهرست محسوب می‌شود که با بودجه 4 میلیون دلاری ساخته شده و فروش زیادی هم نداشته است؛ اما در ژانر فیلم های تینیجری، این اثر را نمی‌توان نادیده گرفت. این فیلم که محصول مشترک ایرلند، آمریکا و انگلستان است، داستان چند نوجوان را روایت می‌کند که قصد دارند یک گروه موسیقی بسازند. در هفتادوچهارمین مراسم گلدن گلوب، Sing Street نامزد جایزه بهترین فیلم (موزیکال یا کمدی) شده بود.

در ادامه به معرفی کامل این فیلم خواهیم پرداخت.

معرفی فیلم خیابان آواز

• سال ساخت: 2016
• کارگردان: جان کارنی (John Carney)
• بودجه ساخت: 4 میلیون دلار
• میزان فروش: 13.6 میلیون دلار
• امتیاز IMDB: نمره 8
• بازیگران: لوسی بونتون، ماریا دویل کندی، آیدان گیلن، جک رینور، فردیا والش-پیلو و مارک مک‌کنا

سال 1985، ایرلند، کانر Conor یک پسر 15 ساله است که در محله‌ای در دوبلین به همراه والدین، برادر بزرگ‌تر و خواهرش زندگی می‌کند. وضعیت اقتصادی خانواده خوب نیست و پدر و مادر سعی دارند که از مخارج ماهیانه خانه کم کنند. به همین دلیل از کانر می‌خواهند که مدرسه‌ی خصوصی خود را تغییر داده و به یک مدرسه ارزان‌تر که توسط یک کشیش به نام برادر بکستر Br. Baxter اداره می‌شود برود.

کانر علی‌رغم میلش آن را پذیرفته و وارد مدرسه‌ی جدید می‌شود. مدرسه‌ای که ظاهراً دانش‌آموزانش هر کاری می‌کنند به‌جز درس خواندن. مدرسه دارای قوانینی است که بعضاً توسط برادر بکستر وضع شده و کمی عجیب می‌نماید مانند این یکی که دانش‌آموزان فقط باید با کفش سیاه‌رنگ به مدرسه وارد شوند.

از یکی از دانش‌آموزان قلدر مدرسه که مشکل خانوادگی نیز دارد کتک‌خورده و همکلاسی دیگری برای راحت‌تر بودن در مدرسه فنونی را به او آموزش می‌دهد. دختر جوانی در خانه‌ای روبروی مدرسه زندگی می‌کند. کانر علی‌رغم صحبت دوستش در مورد سخت‌گیر بودن دختر با او وارد صحبت می‌شود. برای اینکه بتواند او را ترغیب به ادامه‌ی آشنایی کند خود را خواننده‌ی یک گروه موسیقی معرفی می‌کند و به دختر پیشنهاد می‌دهد در ویدیو کلیب جدید گروهش نقش بازی کند و دختر نیز قبول می‌کند.

حال او مجبور است که سریعاً یک گروه موسیقی‌ایجاد کند. به کمک دوستش با دانش‌آموز دیگری که به نوازندگی آلات موسیقی آشنایی دارد شروع به جمع‌وجور کردن یک گروه می‌کنند. آن‌ها بالاخره موفق می‌شوند که یک گروه 6 نفره تشکیل دهند و نام "خیابان آواز Sing Street" ( از روی نام خیابانی که مدرسه در آن است Synge Street) را بر روی گروه خود می‌گذارند.

نقد و بررسی فیلم خیابان آواز Sing Street

فیلم خیابان آواز از قصه‌ی جالبی برخوردار است. قصه‌ای که عشق انسانی و موسیقی یکدیگر را می‌آفرینند. پسر نوجوانی که برای جلب‌توجه دختری به موسیقی کشیده می‌شود و امواج پراحساس موسیقی که او را به درون دریای متلاطم عشق می‌برد. این اشتیاق او را به سرودن ترانه وادار می‌کند برای وصف حالتی از خود و یا معشوقه‌اش یا فریاد تنفرش از قوانین بی‌پایه و خودساخته‌ی مدیر مذهبی مدرسه و یا از آنچه که موجب فروپاشی خانواده‌اش شد.

موسیقی موجب می‌شود تا برادرش را واضح ببیند و درد او که دائماً به دود سیگار بدل می‌شود را حس کند. برادری که در انزوای خانه، آرزوهای بربادرفته‌اش را با صفحه‌های موسیقی‌ای که نتوانسته بودند او را برخلاف برادر کوچکش نجات دهند تکرار و تکرار می‌کند و با ذهنی خسته و تنی درهم‌شکسته در اسکله‌ی آن جزیره غم‌زده لااقل برای نجات برادر کوچکش پای‌کوبی می‌کند.

اصواتی خوش که از سازهای پسرکان درمی‌آید عشق و جسارت به ارمغان می‌آورد و فضای خشن و ملال‌آور مدرسه را دگرگون می‌کند. این دو به او شجاعت می‌دهند تا قلدر بی‌کله‌ی مدرسه را هم ببخشد و هم به فکر بیندازد و هم مدیر خشک‌مغز منحرف مدرسه را رسوا کند.

اگرچه در پایان فیلم واقعاً نمی‌فهمیم که عشق و موسیقی او را نجات می‌دهند یا نه، اما از این قاب زیبا که درون آن عکسی گذاشته شده است از چهره‌ی نورانی این دو در کنار هم سرشار از خوشحالی ناراحت کننده می‌شویم. قلبی که شروع به تپیدن کرد و صدای پر از هارمونی تپیدنش، همان نوای خوش موسیقی بود که این فیلم به توصیف عاشقانه‌اش مشغول است. " از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تر... یادگاری که در این گنبد دوار بماند.

بازی هنرپیشگان جوان و تازه‌کار این فیلم بسیار زیبا روان و درخشان است و بشدت مورد تحسین همگان واقع‌شده. تقریباً هیچ‌کدام از آن‌ها قبلاً در فیلمی بازی نکرده‌اند. جان کارنی درباره دلیلش در استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای توضیح می‌دهد:

چون بازیگران کودک می‌توانند عادات بسیار بدی داشته باشند که توسط مربیان بازیگری‌شان به آن‌ها آموزش داده‌شده؛ بازیگران شکست‌خورده شارلاتانی که می‌خواهند به کودکان آموزش دهند چگونه بازی کنند. آنگاه من مجبورم هر روز روی صحنه بایستم و این عادات بد را خنثی و منهدم کنم… بنابراین تصمیم گرفتم و گفتم من به آن‌ها عادات بد خودم را آموزش می‌دهم… و این برای من مهم بود که آن‌ها بااستعداد باشند و سابقه موسیقیای داشته باشند، اینکه آن‌ها به موسیقی علاقه‌مند باشند.

این فیلم با وجود فروش پایین در گیشه در زمان اکران، اما بعدها بسیار مورد توجه قرار گرفت و در وبسایت imdb از امتیاز بسیار بالایی برخوردار است. اگر از طرفداران فیلم های موسیقی محور هستید توصیه می کنم حتما یک بار این فیلم را تماشا کنید.

ویژگی‌های ارتقاء یافته گوشی‌های میان‌رده در سال ۲۰۱۹

کیفیت صفحه نمایش:

در سال ۲۰۱۹، بیشتر گوشی‌های میان‌رده با نمایشگرهای نازک‌تر همراه بودند و برخی از برندها مانند Realme، سامسونگ ، Vivo و Xiaomi حداقل چند گوشی با صفحه نمایش OLED معرفی کردند. در این راستا باید گفت که حرکت از صفحه نمایش ال سی دی به صفحه OLED باعث پیشرفت چشمگیر گوشی می‌شود زیرا صفحه های OLED در مقایسه با پنل های LCD، رنگ مشکی عمیق، نسبت کنتراست بالاتر، رنگ‌های پانچر و زاویه دید گسترده دارند. Realme X، Realme X2، Realme XT، Galaxy M30s، Galaxy A50s، Vivo Z1x، Xiaomi Mi A3 و Xiaomi Redmi K20 برخی از مدل‌های محبوب ۲۰۱۹ هستند که قیمت گوشی مناسب و نمایشگر OLED دارند.

دوربین‌ها:

بسیاری از برندهای گوشی هوشمند محصولات میان‌رده خود را با استفاده از دوربین‌های دوگانه تا دوربین‌های سه‌گانه و حتی تنظیمات دوربین چهارگانه عرضه کردند. سنسورهای دوربین ۴۸ مگاپیکسلی امسال بسیار فراگیر بودند. این سنسورهای با وضوح بالا تصاویر روشن‌تر و واضح‌تری ثبت می‌کنند که دارای پیکسل ۴ در ۱ هستند. Realme XT اولین گوشی در این رده بود که از سنسور دوربین ۶۴ مگاپیکسلی استفاده کرد. Xiaomi Redmi Note 8 Pro و Realme X2 این روند را با سنسورهای مشابه ۶۴MP دنبال کردند.

قابلیت Night Mode شاهکار دیگری بود که بسیاری از مسائل مربوط به عکاسی شبانه یا عکاسی در محیط کم نور را حل کرد و در سال جاری میلادی در بسیاری از گوشی‌های میان رده ظاهر شد. بسیاری از مدل‌ها همچنین به دوربین‌های تله فوتو ، فوق العاده عریض و ماکرو مجهز بودند و جالب‌تر اینکه قادر به ضبط فیلم های ۴K با استفاده از دوربین‌های اصلی خود بودند.

پردازنده‌ها، رم و ذخیره سازی:

چیپست‌های سریع‌تر، RAM بیشتر ، ذخیره سازی UFS یکی دیگر از تغییرات مهم بود که امسال در گوشی‌های میان‌رده اتفاق افتاد. استفاده از رم ۸ و حتی ۱۲ گیگابایتی و حافظه ذخیره سازی UFS 2.1 برای کارایی سریعتر بسیار قابل توجه بود. به علاوه ، اکثر گوشی‌های این دسته از طریق اسلات کارت microSD قابل ارتقاء هستند.

عمر باتری و سرعت شارژ:

باتری ۴۰۰۰ میلی آمپر و حداکثر شارژ سریع تا ۳۰ وات، تقریباً در تمام گوشی‌های این سال قابل مشاهده بود. برخی از برندها از جمله OPPO ، سامسونگ ، Vivo و Xiaomi مدل‌هایی داشتند که مجهز به باتری با ظرفیت بالاتر از ۴۰۰۰ میلی آمپر ساعت است. OPPO A5 2020 و OPPO A9 2020 هر دو از باتری ۵۰۰۰ میلی آمپر ساعتی استفاده می‌کنند. Galaxy M30s دارای باتری بسیار شگفت انگیز ۶۰۰۰mAh است. همچنین تقریباً همه برندهای معروف گوشی، درگاه‌های میکرو USB قدیمی را به درگاه های USB Type-C ارتقاء داده‌اند.

لیست بهترین گوشی های اقتصادی 2019

۱- سامسونگ Galaxy M30s

۲- سامسونگ گلکسی A50s

۳- موتورولا G8 پلاس

۴- نوکیا ۷.۲

۵- نوکیا ۸.۱

۶- Xiaomi Mi A3

۷- Xiaomi Redmi Note 8 Pro

۸- شیائومی ردمی K20

۷- Realme 5 Pro

۸- Realme X

۹- Realme X2

۱۰- OPPO A9 2020

البته بهترین گوشی های 2019 قیمت مناسب این لیست بدون هیچ ترتیبی آورده شده است. نظر شما در مورد این گوشی‌ ها چیست؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید

فیلم I’m Thinking of Ending Things (من به پایان دادن اوضاع فکر می‌کنم) یک فیلم در ژانر درام و مهیج است که به کارگردانی چارلی کافمن (Charlie Kaufman) در ۲۸ اوت ۲۰۲۰ در نتفلیکس منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به جسی پلمونس، جسی باکلی، تونی کولت، و دیوید تیولیس اشاره کرد. این فیلم با اقتباسی از اولین رمان نویسنده‌ی کانادایی، آیین رید که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد، ساخته شده است. داستان این کتاب به‌عنوان یک داستان هیجانی روانشناختی و یا داستان ترسناک توصیف شده. داستان رمان در مورد زن جوانی است که دررابطه‌با دوست پسر خود شک دارد اما بااین‌وجود با او به یک سفر جاده‌ای برای دیدار با والدینش می‌رود. او در حال بررسی کردن پایان‌دادن به همه چیز است اما هنوز به جیک چیزی نمی‌گوید. با نقد فیلم «من به پایان دادن اوضاع فکر می‌کنم» با پی‌اس‌آرنا همراه باشید.

معرفی داستان فیلم من به پایان چیزها فکر می کنم

در مورد فیلم «من به پایان دادن به اوضاع فکر می‌کنم»، می‌شود داستان فیلم را اینطور گفت که یک زن جوان همراه‌با دوست جدید خود به مزرعه‌ی دورافتاده پدر و مادرِ پسر سفر می‌کنند. زن جوان «Jessie Buckley» است که ۶ ماه از نامزدی‌اش با مردی به نام جیک «jesse plemons» می‌گذرد و حالا می‌خواهد به ملاقات خانواده‌ی «جیک» برود.

برای رسیدن به مزرعه‌ی دورافتاده و مرموز والدین «جیک» او باید مسیری طولانی و برفی را طی کند. دقیقاً همینجاست که او با خود تصمیم می‌گیرد که شاید بهتر باشد به رابطه‌اش با «جیک» پایان دهد. زن جوان قرار است یک شب با پدر و مادر پسر «Toni Collete و David Thewlis» آشنا شود و برگردد. آن‌ها شام می‌خورند. اما در ادامه وضعیت عجیبی رقم می‌خورد. چیزهای عجیب‌تری اتفاق می‌افتد و دختر و پسر با ماشین به شهر برمی‌گردند. برف بدتر می‌شود. اوضاع ناخوشایندتر شده و پیشامدهای شگرف و غریبی رخ می‌دهد.

به‌طور واضح، این فیلمی نیست که شامل یک توئیست بزرگ باشد که باید به هر قیمتی از آن محافظت شود. موضوع فقط یک معما نیست که پس از حل شدنش، در وهله اول همه چیز را که باعث جذابیت شده است، از دست بدهد. مونولوگ‌ها و صدای درونی و ذهنی باکلی از همان ابتدا اتمسفر غریبی را در مکالمه این دو رقم می‌زند. گویی جیک صدای درون او را می‌شنود اما اهمیت نمی‌دهد اما همه چیز این‌گونه نیست که در بالا تعریف کرده‌ایم. «من به پایان دادن چیزها فکر می‌کنم» توسط «کافمن» از کتابی نوشته‌ی «آین رید» اقتباس شده است. فیلم در همان ابتدا این پرسش‌ها را برای مخاطب ایجاد می‌کند که این زن کیست؟ «جیک» کیست؟ آن مستخدم چه کسی بود؟ شاید باید از زبان خودش بنویسم.

نقد و بررسی فیلم I’m Thinking of Ending Things

اثر اخیر «چارلی کافمن» (فیلم من به پایان دادن به اوضاع فکر می‌کنم ۲۰۲۰) را می‌توان از دیوید لینچی‌ترین عناوین سال‌های اخیر دانست. سبکی که فرنگی‌ها آن را Lynchian نامیده‌اند و اجرای درست آن چندان کار راحتی نیست. راز موفقیت I’m Thinking of Ending Things در همین است که سعی نمی‌کند خود را در این سبک قرار دهد و در حقیقت، این ویژگی‌های نوشتاری کافمن هستند که موجب می‌شوند ناخودآگاه به یاد آثار لینچ بیفتیم. در نگاه اول، اثر بسیار آشنا است و بارها کافمن را در این وادی دیده‌ایم؛ همان فضاسازی ملال‌انگیز و همان جنس دیالوگ‌های محزون و مرموز. همان آلام روحی و ذهنی که انسان را ثانیه به ثانیه به چالش می‌کشند و او را پوسته‌ای از خودش می‌کنند و از همه مهم‌تر، همان شخصیت‌هایی که از نظر درونی تنها هستند و با بحرانی وجودی دست و پنجه نرم می‌کنند. I’m Thinking of Ending Things اثری ابسترکت است و تلاش برای توضیح جامع آن، امری پوچ تلقی می‌شود. امری که هر چقدر عمیق‌تر شود، ممکن است برای دیگری بی‌معناتر و حتی سطحی‌تر شود. در نتیجه خودم را درگیر این مسئله نمی‌کنم.

«مارک کرمُد»، یکی از منتقدان محبوب من در رابطه با فیلم‌ها می‌گوید: «بهترین آثار، چیزی که به آن‌ها می‌دهید را دوباره به خود شما برمی‌گردانند». در دهه‌ی گذشته، آثار زیادی بوده‌اند که باعث شده‌اند عمیق‌تر معنای این عبارت را متوجه شوم و نام بردن آن‌ها در این یادداشت نمی‌گنجد. با این حال، اثر اخیر کافمن به کمال‌گرایانه‌ترین شیوه‌ی ممکن از این قانون پیروی می‌کند. نه تنها معنی آن با توجه به این‌که چه کسی فیلم را ببیند متفاوت است. بلکه اگر یک شخص آن را در برهه‌های مختلف زندگی خود ببیند نیز برداشت‌های متفاوتی دارد. این توانایی چشمگیر کافمن در خلق جوی رازآمیز و سنگین، گرایش به داستانی پیچیده و تودرتو با شخصیت‌هایی روان‌پریش و غرق در دلهره‌های وجودی و درگیر جدال ابدی واقعیت و خیال، تنها به این دلیل ممکن شده که او را در تجربی‌ترین و جسورترین حالت خود می‌بینیم. او حتی با استفاده از رنگ آبی به ما یادآوری می‌کند که هنوز هم همان کافمنی است که می‌شناسیم؛ اما این بار با بخشی از ذهن او ملاقات می‌کنیم که قبلا آن را ندیده‌ایم و اگر هم دیده‌ایم، بسیار محتاطانه به اجرا درآمده بود.

فیلم من به پایان چیزها فکر می کنم اثر کافمن را شاید بتوان یکی از بهترین فیلم های سال 2020 در ژانر ترسناک نامید. شما با دیدن این فیلم آن را چگونه ارزیابی می کنید؟ پیچیدگی های این فیلم آنقدر زیاد بود شاید بسیاری از مخاطبان پس از تماشای آن به ساعت ها زمان برای کنار هم قرار دادن سرنخ های قصه آن نیاز داشتند. شما هم می توانید نقد و نظر خود را درباره فیلم من به پایان اوضاع می اندیشم را در بخش کامنت ها با ما درمیان بگذارید.