خودشیفتگی چیست و خودشیفته کیست؟ – علائم بیماری خودشیفتگی یا نارسیسیسم + نحوه درمان آن


امروزه کلمه‌ ی خودشیفته برای بسیاری از سلبریتی ‌ها به کار می ‌رود. احساس خود بزرگ بینی، کوچک شمردن دیگران و به دنبال تحسین بیش از اندازه بودن از نشانه‌ های خودشیفتگی به شمار می ‌رود و به کسی که چنین احساسی به خود دارد خودشیفته می ‌گویند.

بیماری خودشیفتگی بسیاری از مردم جهان را درگیر خود کرده است و در بین جوانان رایج ‌تر است. نحوه‌ درمان بیماری خودشیفتگی به صورت گوناگونی انجام می ‌گیرد و بسیار حائز اهمیت است.

کسانی که در خود احساس برتری نسبت به دیگران می ‌کنند و در عین حال نیاز شدیدی به تحسین و توجه اطرافیان دارند، همچنین نسبت به انتقاد از خود واکنش‌ های شدید و هیجانی نشان می ‌دهند؛ خودشیفته نامیده می ‌شوند و به بیماری خودشیفتگی دچار هستند.

این افراد باید با پذیرش بیماری خود، با توجه به نوع شخصیتی آنها به دنبال نحوه درمان بیماری خودشیفتگی خود باشند.

از آنجایی که دیدگاه افراد خود شیفته جایی در واقعیت ندارد. آنها با توهمات اغراق آمیز خود را در دنیای دیگری می ‌بینند که در آنجا بتوانند بدون عذاب وجدان تصویر مورد علاقه خود را به نمایش بگذراند.

آنها تصورات فراتر از حد معمولی درباره قدرت و جذابیت خود دارند که آنها را در نظر خود شخصی ایده آل معرفی می ‌کند. بنابراین نشانه‌ های منطقی دنیای واقعی که با شخصیت خیالی آنها در تضاد است را نادیده می ‌گیرند و در صورت انتقاد یا یادآوری دنیای واقعی، دچار خشم و حالت تدافعی شدید می ‌شوند.

این افراد در دنیای فانتزی‌ زندگی می‌ کنند که صفات مورد قبول در آن در دنیای واقعی مقبول نیست. از این جهت همیشه به دنبال تحسین دیگران هستند تا بتوانند خود را در جایگاه والایی که مد نظر دارند، متصور شوند. این کار باعث می‌ شود که احساس بهتری در جمع داشته باشند.

خود شیفته ‌ها هیچ احساس همدلی و همزاد پنداری‌ با دیگران ندارند. این افراد اصلا نمی‌ توانند خود را به جای دیگران بگذارند و عواطف آنها را درک کنند. البته که به خاطر این مشکل باید نحوه درمان بیماری خودشیفتگی کشف شود.

خود شیفته ها به تاثیر رفتار خود بر روی دیگران نیز فکر نمی‌ کنند. اغلب دیگران را راهی برای رسیدن به خواسته ‌های خود می‌ دانند و تنها چیزی که به آن فکر می ‌کنند نیاز خودشان است. آنها هر بار به این رفتار خود بدون ذره‌ ای احساس شرم یا گناه ادامه می ‌دهند.

متداول ‌ترین راه درمان اختلال شخصیتی خودشیفتگی، گفتار درمانی و روان درمانی می ‌باشد. نحوه درمان به صورتی انجام می‌ گیرد که به فرد کمک کند تا نسبت به احساسات و چرایی آنها آگاه شود.

این خود شناسی در کنترل احساسات و تنظیم هیجان فرد تاثیر می ‌گذارد و شخص تشویق می‌ شود که رفتار خود را اصلاح کند و روابطی کارآمد داشته باشد. همچنین درمانگر تلاش می‌ کند اعتماد به نفس بیمار را حفظ کند و در فضایی مناسب و به دور از قضاوت گفت ‌و گو را پیش ببرد.

روابط اطرافیان با شخص بیمار از نکات مهم در روند درمان به شمار می ‌آید. چرا که خانواده فرد تحت تاثیر رفتارهای خود شیفتگی او قرار گرفته اند.

خانواده درمانی روشی است که به اعضای خانواده کمک می‌ کند با بینشی مناسب، رفتار شخص مبتلا به بیماری خودشیفتگی را بسنجند و رفتاری شایسته از خود بروز دهند. این‌ گونه جلسات درمان موجب می ‌شود که اطرافیان شخص بیمار در جهت تشدید بیماری او اقدامی انجام ندهند.