روانپزشک کیست و چه تفاوتی با روانشناس دارد؟ + ویژگی های یک روانپزشک حرفه ای


روانپزشک کیست؟ و چه تفاوتی با روانشناس دارد؟ ما بارها کلمه روانشناس و روان پزشک را شنیده ایم. بسیاری از ما به دلیل شباهت در حوزه کاری این دو، فکر می کنیم که هر دو کار یکسانی را انجام می دهند. در صورتی که وظایف یک روانپزشک از بسیاری جهات با روانشناس فرق دارد.

روان پزشک، پزشکی است که پس از طی دوره پزشکی عمومی، دوره روانپزشکی را گذرانده و می تواند برای اختلالات روانی موقت یا مزمن دارو تجویز کند.

در واقع روانپزشکی شاخه ای از علم پزشکی است که وظیفه تشخیص، معالجه و پیشگیری از اختلالات روانی از جمله عاطفی، روحی و رفتاری را بر عهده دارد. روانپزشکان بیماری های روانی را از زاویه بیولوژیکی مانند ژنتیک بررسی می کنند.

روانپزشکان در حوزه های زیر آموزش می بینند:

ژنتیک

عصب شناسی

روانشناسی و علوم اجتماعی

بیوشیمی

روانپزشکی شامل تاثیر دارو بر سلامت روان و خلق و خو

روانشناس و روانپزشک در حوزه کاری شباهت هایی دارند و به نوعی مکمل هم هستند اما جایگزین هم نیستند.

تفاوت های روانپزشک و روانشناس عبارتند از:

روانپزشک دکتری است که دوره پزشکی عمومی را در دانشکده پزشکی گذرانده و پس از دریافت مدرک پزشکی عمومی، در گرایش روانپزشکی تحصیل کرده است. اما روانشناس در دانشکده روانشناسی و مشاوره تحصیل کرده و پس از گذراندن دوره کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری، به عنوان دکتر روانشناس مشغول به فعالیت می شود.

در رشته روانشناسی فرد پس از فارغ التحصیلی از دوره کارشناسی ارشد، دوره 1 الی 2 ساله کارورزی را طی می کند و موارد زیر را آموزش می بیند:

آشنایی با روش های درمانی

روش های حل مسئله و تکنیک های وابسته به آن

نظریه های روان درمانی

درمان شناختی – رفتاری

روانشناسی 30 زیرشاخه تخصصی دارد در صورتی که روانپزشکی تنها یک شاخه دارد.

محل کار روانپزشکان در بیمارستان ها است و مشکلات و اختلالات شدید روانی را تشخیص داده و درمان می کنند. این پزشکان در کلینیک های ترک اعتیاد نیز حضور دارند و در کنار روانشناسان در روند ترک اعتیاد مبتلایان خدمت می کنند.

روانشناسان در مطب ها و کلینیک های روانشناسی، مراکز مشاوره و بعضا در بیمارستان ها حضور دارند.

تفاوت حوزه تخصص و صلاحیت

تفاوت عمده ای که در حوزه تخصص و صلاحیت وجود دارد این است که روانپزشک می تواند داروهایی مانند داروهای اعصاب و روان تجویز کند در حالی که روانشناس صلاحیت این کار را ندارد و با روش های غیر دارویی، مشکلات روانی فرد را تشخیص و درمان می کند.

در مواردی که مشکل جسمانی، علت ایجاد مشکل روانشناختی باشد، روانپزشک برای تشخیص بهتر می تواند آزمایش های متعددی را برای فرد تجویز کند. در حالیکه روانشناس نمی تواند این کار را انجام دهد و باید بیمار را به روانپزشک ارجاع دهد.

روانپزشک می تواند برای بیمار، بستری شدن در بیمارستان را تجویز کند.

روانپزشک می تواند از روش های درمانی مانند شوک الکتریکی استفاده کند. در حالی که روانشناس اجازه این کار را ندارد.

روانپزشک جنبه فیزیولوژیک مشکل و بیماری را بررسی می کند در حالی که روانشناس به بررسی سبک زندگی شرایط کاری و محیطی فرد می پردازد و درمان های غیر دارویی ارائه می دهد.

روانپزشک بیشتر با دارودرمانی سر و کار دارد. در حالی که متد درمانی روانشناس روان درمانی و رفتاردرمانی است.

فاصله زمانی بین جلسات روانپزشکی 1 الی 2 ماه است در حالیکه فرد با فاصله کمتری به جلسات روانشناسی مراجعه می کند. هر جلسه روان درمانی معمولا 45 دقیقه طول می کشد و با فواصل نزدیک معمولا هفته ای یک یا دو بار تنظیم می شود.

یک روانپزشک اختلالات روانی زیر را تشخیص داده و درمان می کنند:

آلزایمر و زوال عقل

اسکیزوفرنی و پارانوئید

اختلال استرس پس از ضربه (حادثه)

فوبیا

وسواس فکری

اضطراب

اختلال دو قطبی

اضطراب

اختلالات خوردن (بولیمی، بی اشتهایی)

اختلالات خواب از جمله پر خوابی یا بی خوابی

اعتیاد به مواد مخدر یا الکل

در صورتی که یک روانشناس برخی بیماری های روانی شامل اختلالات شخصیتی را درمان می کند. علاوه بر آن به مراجعان خود مشاوره های شغلی و تحصیلی ارائه می دهد و شیوه های صحیح رفتار و تفکر را آموزش می دهد.