امروزه در کنار واژه کوچینگ، سلف کوچینگ نیز بسیار رواج یافته است. همچنین مورد استقبال زیادی از مدیران قرار گرفته است. بسیار کسانی هستند که ما را تشویق به رفتن به دوره‌های سلف کوچینگ می‌کنند. در این مقاله برای شما سلف کوچینگ و تفاوت آن را با کوچینگ توضیح می‌دهیم.

سلف کوچینگ چیست ؟

سلف کوچینگ توانایی مدیریت و هدایت خود را برای حل مشکلات، رسیدن به هدف‌ها، پیدا کردن استعدادها و به حداکثر رساندن قابلیت ها و به وجود آوردن محیطی برای رشد شخصی است. سلف کوچینگ یعنی به درجه‌ای از شناخت از خود برسی که بتوان تشخیص داد که بهترین برای شما چیست. به زبان ساده سلف کوچینگ توانایی ایجاد تغییرات بزرگ و مثبت را در خود بدون نیاز به شخص دیگر است.

به تعریف ICF (فدراسیون بین‌المللی کوچینگ) کوچینگ عبارت است از «همراهی کوچ با مراجعه‌کننده‌ها در یک فرایند فکری عمیق و خلاقانه که الهام‌بخش آن‌ها برای به حداکثر رساندن استعدادهای حرفه‌ای و شخصی آن‌ها است». در حقیقت کوچینگ فرایندی است که در آن فرد با کمک کوچ یا مربی خود، اهداف خود را شناسایی کرده و راه رسیدن به آن‌ها را پیدا می‌کند. این اهداف می‌تواند حل مشکلی خاص، رسیدن به دستاوردی خاص و یا شکوفا کردن یک استعداد باشد.

تفاوت کوچینگ و سلف کوچینگ

مهمترین تفاوت بین این دو شخص کوچ می‌باشد. در کوچینگ یک کوچ درکنار فرد قرار می‌گیرد و او را در مقطع‎های مختلف کمک و یاری می‌کند و اصطلاحا راهبردی می‌کند.اما در سلف کوچینگ این خود فرد است که نقش کوچینگ را برای خود انجام می‌دهد و خود را راهبردی کرده و در مقطع‌های مختلف حرکت به سوی هدف، انگیزه به خود می‌دهد. فرد در سلف کوچینگ به دجه‌ای می‌رسد که می‌تواند نگاهی بدون قضاوت داشته باشد به عملکرد و نقاط قوت و ضعف خود داشته باشد و به چنان خودشناسی و خودآگاهی‌ای دست یافته است که تمام کیفیات شخصیتی خود را به‌خوبی می‌شناسد.

چه کسانی می‌توانند سلف کوچینگ کنند

شناخت متد کوچینگ شرط توانایی سلف کوچینگ کردن است. شخصی که می‌خواهد سلف کوچینگ کند، باید به میزانی کوچینگ کردن را یاد بگیرد تا بتواند خود را کوچ کند. این مسئله نیاز به یک دوره آموزشی زیر نظر یک کوچ حرفه‌ای را دارد.

اما پیش‌نیاز یادگیری سلف کوچینگ، کوچینگ خود فرد است. درواقع فرد باید ابتدا کوچینگ شود، سپس سلف کوچینگ را یاد بگیرد.

ادامه مطلب

در این مقاله به مهم ترین علل پرخاشگری کودکان میپردازیم.

یکی از مسائلی که این روزها والدین بسیار با آن درگیر هستند، پرخاشگری کودکان است.

اگرچه همیشه مسئله ی پرخاشگری در کودکان بوده است و در همه ی ملت ها تا حدودی وجود دارد، اما در این روزهای کرونایی این حالات پرخاشگری در کودکان و حتی والدین بیشتر شده است.

بنابراین لازم است به این مسئله پرداخته شود تا این پرخاشگری آسیب کمتری به کودکان وارد کند.

استرس محیطی بزرگی مثل کرونا که ماه ها هم نفس همه ی آدم های دنیا در هر سنی شده است، عامل مهمی برای شکل گرفتن هرچه بیشتر برای پرخاشگری در انسان ها است.

حداقل کاری که میتوان کرد، این است که علت های دیگر را حذف کنید، زیرا کرونا یک استرس محیطی است که درواقعیت وجود دارد و اکنون شما به عنوان یک پدر یا مادر نمیتوانید آن را رفع کنید، شاید فقط بتوانید آن را تعدیل کنید، اما قادر نیستید که استرس کرونا را از زندگی خود حذف کنید.

بنابراین مهم این است که شما سایر عوامل و دلایل پرخاشگری را از زندگی کودک تا حد ممکن کمرنگ تر کنید تا اینکه استرس وجود کرونا نقش کمرنگ تری را در آسیب های کودکان داشته باشد.

در این مقاله قصد داریم علل پرخاشگری در کودکان را بیان کنیم و لازم است روی تک تک این موارد فکر شود و بنویسید که آیا کودک شما این عامل را دارد یا خیر؟

لطفا به تک تک عوامل پرخاشگری در کودکان فکر کنید و نگاه کنید اگر این عامل در کودک وجود دارد، حتما یادداشت کنید که بتوانید راهکار هایی را برای کاهش این عامل پیدا کنید.

1- مهم ترین عامل پرخاشگری کودکان الگو بودن والدین است، بنابراین اولین قدمی که باید برداشته شود، نگاه به خودتان است که آیا به عنوان یک والد و اصلی ترین و بهترین الگوی کودک پرخاشگری در درون شما وجود دارد؟ آیا زود عصبانی میشوید؟

آیا در مقابل هر مسئله ای یک واکنش عصبانی مدیریت نشده دارید و با کوچکترین عامل محیطی صدای شما بالا میرود؟ داد میزنید و پرخاش میکنید به خود کودک و یا به سایر عواملی که ایجاد میشود؟

پس ابتدا باید ببینید که آیا این الگو در زندگی کودک وجود داره یا خیر؟

شاید خود والدین پرخاشگر نباشند اما اگر اطرافیان بخصوص اطرافیان نزدیک به عنوان یک الگو پرخاشگر باشند، حتی کودکانی که در اطراف کودک شما هستند، به عنوان یک الگوی بسیار مهم در پرخاشگری او نقش دارند.

2- مشکلات گفتاری در کودکان عاملی است که میتواند باعث پرخاشگری آنها شود.

کودک در هر سنی لازم است متناسب با سن خود بتواند کلمات و عبارات را ادا کند تا ارتباط با دیگران درون او شکل بگیرد، این ارتباط نیاز به گفتگو دارد، بنابراین کودکی که متناسب با سن و توان خود توانایی بیان کلمات و جملات را ندارد، قطعا از طرف دیگران به طور کامل درک نمیشود و فکر و خواسته های او دریافت نمیشود و این خود عامل مهمی برای پرخاشگری است.

3- نا امیدی کودکان:

کودکان کمتر از بزرگسالان تحمل نا امیدی و شکست را دارند.

نا امیدی عاملی است که منجر به ناراحتی میشود و اگر هوش هیجانی بالا نباشد، بلافاصله واکنش عصبانیت و ناراحتی را به دنبال دارد، پس چقدر مهم است که روی هوش هیجانی کودکان از همان ابتدای تولد کار شود تا یاد بگیرند نا امیدی قسمتی از زندگی است و شکست هم در زندگی همه ی انسان ها از ابتدای تولد وجود دارد.

4- کمبود عزت نفس و اعتماد به نفس:

عزت نفس و اعتماد به نفس دو بال اساسی زندگی برای همه ی انسان ها است.

هنگامی که عزت نفس و اعتماد به نفس پایین است، فرد احساس میکند که به اندازه کافی ارزشمند نیست و توانایی انجام کارها را ندارد، به خود باور ندارد، حتی در سنین کودکی وقتی این دوبال زندگی کوتاه است، پر پرواز ندارد، جرئت ندارد و بنابراین بخاطر ترس هایی که دارد نمیتواند از عهده ی حرکت در زندگی خود بربیاید و بنابراین دچار خشم و پرخاشگری میشود.

5- آنچه که امروزه در زندگی کودکان دیده میشود، دیدن صحنه هایی از فیلم ها و کارتون ها و بازی هایی است که خشونت آمیز است.

از آنجایی که کودکان با کارتون و فیلم خیلی سریع ارتباط میگیرند و به شدت رفتارهای قهرمان آن کارتون روی رفتارهای کودک اثرگذار است، بنابراین هنگامی که آن صحنه های خشونت آمیز را میبیند، بخصوص در سنین پایین نمیتواند درک کند که این صحنه خوب است یا بد؟

در نتیجه یک الگویی است که آن را در درون خود جای میدهد و از آن تبعیت میکند.

پس چقدر مهم است که هر کارتون یا فیلمی که برای کودک گذاشته میشود، حتما با او همراه شوید و تا مطمئن نشدید که همه ی سختی ها، همه ی گفتگو ها و حتی نحوه ی گفتگو ها درست است این اجازه را به کودک ندهید که در آن موقعیت قرار بگیرد.

کودکان بسیار خیال پردازی و تصویر پردازی میکنند و خود را جای قهرمان آن کارتون مورد علاقه خود قرار میدهند که باعث میشود این الگوها در درون او بارها تکرار شود و به عنوان یک رفتار در درون کودک تثبیت شود.

6- عامل بعدی مشکلات اضطرابی در کودکان است.

هنگامی که علائمی از مشکلات اضطرابی در کودکان دیده میشود، مانند ناخن جویدن، کندن گوشه ی لب، کندن پوست لب و… لطفا به راحتی از کنار این موارد عبور نکنید و گمان نکنید که اینها یک سری رفتارهایی است که خود به خود خوب میشود، اینها نشانه هایی از رفتارهای اضطرابی میتواند باشد که حتما نیاز به بررسی دارد.

به دلیل اینکه این رفتارهای اضطرابی ریشه ی عمیقی دارد، بنابراین عاملی است که پرخاشگری را در کودکان افزایش میدهد.

ادامه مطلب

برای اینکه یک رهبر به موفقیت برسد باید افرادش هم به موفقیت دست یابند. با این که این مساله‌ای بسیار ساده است اما افراد به ندرت این را درک می‌کنند. الگوی رهبری با الگوی مدیریت متفاوت بوده است. الگوی کوچینگ می‌تواند مهارت رهبری را ارتقا دهد. در الگوی کوچینگی مدیر در نقش کوچ پیشرفت و بهبود افراد را تضمین می‌کند و در نهایت احتمال موفقیت هر شخص را افزایش می‌دهد.

کوچینگ، شناسایی پتانسیل‌های ذاتی افراد

کوچینگ به دیدگاهی محترمانه نسبت به دیگران اشاره دارد. اگر رهبر، مهارت‌های کوچینگ را به مهارت‌های خود اضافه کند، متوجه خواهد شد که افراد تحت رهبری او، عضوهای ارزشمند تیم هستند چون دارای استعداد، مهارت و خلاقست ذاتی هستند. با این باور موجب رفتاری است که از افراد حمایت می‌کند و آن‌ها را رشد می‌دهد و محیطی را به وجود می‌آورد که باعث آزاد شدن پتانسیل افراد می‌شود.

کوچینگ، فعالیتی مشارکتی می‌باشد

کوچینگ به جای اجبار کردن افراد، دربرگیرنده کار کردن با آن‌ها برای دست‌یابی به نتایج مفید است. مشارکت در بطن مهارت‌های جدید کاری است. به دلیل این که حوزه فعالیت مغز را گسترش می‌دهد و منابع بزرگی را فراهم می‌سازد. رهبرانی که مهارت کوچینگ را دارند، این موضوع را درک می‌کند و همیشه برای مشکلات، تقاضای بازخورد می‌کند.

کوچینگ به تمرکز دیگران روی ماموریت کمک می‌کنند

کوچ‌ها بزرگ به تیم‌هایشان کمک می‌کند تا همیشه نتایج نهایی زیر نظر بگیرند. یک تیم متمرکز، تیمی در حال انجام ماموریت است و متمرکز، عنصر اساسی موفقیت است.

کوچینگ به معنای اعتماد و اطمینان است

رهبری که دارای مهارت رهبری است و علاوه بر آن مهارت های کوچ را دارا باشد. میداند که در صورت وجود اطمینان در اعضای تیم اعتماد به نفس هم وجود دارد. با ریسک پذیری در سطوحی فعالیت کنند که چه بسا در محیط ترس و سرشار از ابهام، قابل رؤیت نباشند.

کوچینگ به معنای رشد افراد

یک باغبان آگاه است که دانه‌ در محیط مناسب پنانسیل رشد را دارد. کوچ حرفه‌ای باید محیطی را به وجود آورد که یادگیری در آن از راه تشویق و حمایت تحقق یابد.

ادامه مطلب

آیا از داشتن کودکی پرحرف که بی وقفه و پشت سرهم حرف میزند، خسته شده اید؟

اگر به دنبال دلایل این پرحرفی کودکان و هم چنین راهکارهایی برای حل این مشکل هستید، تا آخر این مقاله همراه من باشید.

گاهی اوقات داشتن کودکی پرحرف که بی وقفه حرف میزند، خیلی سخت است و احساس میکنید که نیاز به چند دقیقه سکوت دارید یا اینکه نیاز دارید که فقط کودک سکوت کند تا شما بتوانید حرفی که میخواهید را به او بزنید.

بعضی از کودکان به شدت کلامی هستند، این کلامی بودن از طرفی میتواند برای والدین خسته کننده باشد و از طرفی هم میتواند مفید باشد؛ زیرا کودکی که میتواند با کلام خود نظر، عقیده و احساسات را بیان کند، در آینده نیز میتواند موفقیت هایی را بخاطر این توانمندی در کلام برای خود رقم بزند.

دلایل پرحرفی کودکان:

1-به گفته ی دانشمندان، کودکان تا سن هفت، هشت سالگی با صدای بلند فکر میکنند، این بخشی از روند رشد آنها است؛ اگرچه بعضی از کودکان با خود صحبت میکنند و در سکوت به سر میبرند اما تعدادی از کودکان هستند که به صورت بلند بلند فکر میکنند و با صدای بلند افکار خود را بیان میکنند. آنچه که به ذهن شما میاید این است که او دائم دارد حرف میزند.

اما شاید کودک دائم در حال فکر کردن است و این افکار او است که به صورت کلمات و جملات بیان میشود.

هنگامی که این کودکان بعد از هشت سالگی وارد مرحله نوجوانی میشوند، با سکوتی مواجه میشوند که کمتر حرف میزنند و دیگر پرحرفی که قبلا داشتند را به خصوص در خانواده ندارند.

اگرچه در گروه هم سن و سال های خود، هم چنان همان حرف زدن، کلام خوب و بیان خوب را ادامه میدهند و بسیاری مواقع نقش رهبر را به خود میگیرند، اما تا قبل از هشت سالگی تعداد زیادی از کودکان هستند که بلند بلند فکر میکنند.

از نظر جنسیتی دختران تمایل بیشتری دارند که با صدای بلند فکر کنند، افکار خود را پردازش کنند و این موارد را با دیگران در میان بگذارند.

اما پسرها کمتر دوست دارند که بلند بلند فکر کنند، آنها دوست دارند که در سکوت خود فکر کنند و با خود در درون خود صحبت کنند.

2-علت دیگر پرحرفی در کودکان میتواند جلب توجه باشد، برای کودکانی که به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته اند.

صحبت مداوم یک راه برای جلب توجه است، اگرچه این جلب توجه ممکن است همیشه مثبت نباشد و گاهی اوقات با یک برخورد نامناسب از طرف والدین یا دیگران، برچسب زدن و حتی گاهی تمسخر، تحقیر و توهین به کودک همراه باشد.

اما به هرحال برای کودکی که توجه کافی نگرفته است و کمبود توجه دارد، حتی حرف زدن میتواند برای او یک ابزار باشد که کمبود خود را جبران کند.

معمولا افرادی که مکالمات و گفتار را در انحصار خود میگیرند، محبوبیت چندانی در جامعه ندارند و به عنوان افراد پرحرف شناخته میشوند و دیگران از پرحرفی آنها به دفعات در آسیب هستند.

3-مورد دیگری که از علل پرحرفی میتوان به آن اشاره کرد، الگو بودن والدین یا یکی از آنها که به شدت پرحرفی میکنند و گفتار جمع را به دست میگیرند و اجازه نمیدهند دیگران حرف بزنند، میتوانند به عنوان یک الگو باشند که کودک هم به طبع والدین خود، پرحرفی را تجربه میکند.

4-علت دیگر میتواند حس کنجکاوی کودک باشد، به دلیل اینکه سوال های زیادی دارد اما نمیتواند پاسخ این سوالات را از والدین خود بگیرد و حتی گاهی در مهدکودک و مدرسه نیز به این پاسخ ها نمیرسد؛ کودک کنجکاو است، پس سوالات خود را به نحو متفاوت بارها تکرار میکند شاید که جواب سوال های خود را بتواند بگیرد.

5-دلیل دیگر برای پرحرفی کودکان ترس است. ترس میتواند عاملی باشد که به خاطر حالت درونی که ایجاد میکند، کودک میخواهد توجه خود را از روی آن ترس بردارد و به همین دلیل دائم حرف میزند.

بسیاری اوقات کودک درمورد ترس خود حرف نمیزند و دائم درمورد مسائل جانبی حتی بی هدف حرف میزند تا ذهن خود را آگاهانه از روی ترس بردارد و به چیز دیگری معطوف کند.

6-در کنار همه ی این موارد هنگامی که فرزند جدیدی متولد میشود، کودک برای اینکه جایگاه خود را حفظ کند و آن را مهم جلوه دهد، شروع به پرحرفی میکند و این پرحرفی از طرف والدین خیلی از مواقع طرد میشود. به دلیل اینکه یا فرصت کافی ندارند که این همه حرف را گوش دهند یا اینکه به دلیل اینکه معمولا کودکان در هنگام پرحرفی، با صدای بند حرف میزنند، بنابراین موجب میشوند نوزادی که تازه به دنیا آمده است هم نتواند به اندازه ی کافی بخوابد و دائم سر وصدا کند و دائم تذکر میگیرد.

پس علاوه بر اینکه پرحرفی میکند و درواقع جنبه های دیگری را پوشش میدهد، وارد یک لجبازی میشود و این لجبازی باعث میشود که پرحرفی تشدید یابد.

راهکارهای مدیریت پرحرفی کودکان:

ادامه مطلب

چقدر خودت را می‌شناسی؟

لایف کوچ‌ها می‌دانند هر خانواده مشکلات خاص خودشان را دارند. حقیقت آن است که زندگی در کنار یکدیگر کار ساده‌ای نیست. حتی اگر آن افراد برای ما باارزش باشند. مدیریت یک خانواده کار ساده‌ای نیست و بسیار زمان‌بر است که تمرین و صبوری لازم دارد. این که بتوان تمام اعضای خانواده را شاد نگه داشت هم آسان نسیت به خصوص زمانی که همگی زیر یک سقف زندگی می‌کنند. در جلسه‌های کوچینگ خانواده با استفاده از ابزار و تکنیک‌‌های مناسب کوچ سعی بر حل مشکلات خانواده می‌کند. با ایجاد درک متقابل بین اعضا و جایگزین کردن احساس راحتی و خوشحالی در شرایط سخت کنیم.

مفهوم کوچینگ خانواده چیست ؟

فرایند کوچینگ خانوانده مانند فرایندهای دیگر کوچینگ‌ها از مفاهیم بنیادی و اساسی برخوردار هستند. کمک و راهنمایی به افراد برای دستیابی به هدف‌هایی که میخواهند به آن برسند. زمانی که یک بیزینس کوچ برای بازسازی یک تیم کمک می‌کند یا مشاوره می‌دهد. کوچ خانواده هم سعی دارد مشکلات اعضا خانواده را حل کند. کمک می‌کند تا مشکل اصلی را بفهمید و با انجام تغییراتی برای حل آن الزامی است.

جلسه‌های کوچینگ خانواده به صورتی طراحی شده تا افراد در منطقی‌ترین حالت خود باقی بمانند. زمانی که اجازه می‌دهیم احساساتمان بر ما غلبه کنند، مکالمه عادی به مشاجره تبدیل می‌شود.

حضور کوچ در جلسه‌ها به افراد این اطمینان را می‌دهد که هر گونه مشاجره بین اعضا خانواده تا جای ممکن منظم و منصفانه به صورتی که هر شخص فرصتی برای بیان نظر خود داشته باشند.

مزایای جلسه‌های کوچینگ :

اگر به خانواده مانند یک سازمان نگاه کنیم، میفهمیم که رشد شخصی هر یک از اعضای خانواده باعث بهبود و تغییر شرایط خانواده می‌شود. برخی از این موارد عبارتند از

• پیرفت فردی هر یک از اعضای خانوادگی
• بهبود ارتباطات خانوادگی
• ایجاد ارتباطات قوی‌تر میان اعضا
• ایجاد تعامل
• بهبود روزمره

چگونه می‌توانیم کوچ خانواده شویم

قدم اول : در آغاز باید دوره آموزش کوچینگ معتبری را بگذرانید تا مهارت‌های اولیه کوچینگ را یاد بگیرید و برای تقویت این مهارت‌ها باید تمرین‌هایی را انجام دهید.

قدم دوم : به یک انجمن‌ کوچ والدین بپیوندید تا ار نکته‌ها و چالش‌هایی که دیگر کوچ‌های و والدین در ارتباط با این رشته کوچینگ به اشتراک گداشته‌اند استفاده کنید.

ادامه مطلب

در این مقاله نگاهی نو به یکی از قدیمی ترین و جهانی ترین روش های مراقبت از کودکان خواهیم داشت.

مادربزرگ ها و پدربزرگ ها با نوه های خود، پیوند منحصر به فردی دارند؛ پیوندی که با هیچ ارتباط دیگری قابل توصیف نیست، هردو آنها از این رابطه سود میبرند.

آنها عاشقانه نوه های خود را دوست دارند و متقابلا نوه ها هم عاشق مادربزرگ و پدربزرگ خود هستند.

این ارتباط حاصل مراقبت، توجه و عشقی است که باعث رشد و بلوغ نوه ها، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها میشود؛ هردو آنها از وجود این رابطه راضی و خشنود هستند.

مراقبت از نوه ها برای پدربزرگ ها و مادربزرگ ها بسیار لذت بخش است.

گاهی اوقات پدربزرگ و مادربزرگ ها بخشی از مسئولیت مراقبت و حتی آموزش فرزندان را بر عهده میگیرند و این کار، این ارتباط را قوی تر میکند.

مراقبت از نوه ها تنها محدود به کشورهای خاصی نیست، درواقع در همه ی فرهنگ ها ارتباط خاص بین کودکان و پدربزرگ ها و مادربزرگ ها و از طرفی مراقبت از آنها وجود دارد.

در تحقیقی که در سالهای 2011 و 2014 در انگلستان انجام شد، نشان داد که 17% از پدربزرگ ها و مادربزرگ ها از نوه های زیر 16 سال خود، حداقل ده ساعت در هفته مراقبت میکردند.

به بیان دیگر تربیت نوه ها توسط پدر بزرگ ها و مادربزرگ ها یک پدیده جهانی است.

آنها عاشق نوه های خود هستند و این عشق سبب میشود که خودشان را در پروسه تربیت فرزندان دخیل کنند و حمایت ویژه ای از نوه ها داشته باشند.

البته در کنار لذت های زیادی که این عزیزان از مراقبت از نوه ها میبرند، به خصوص اگر نوه ها در سنین پایین باشند، این مراقبت، تلاش مضاعف بدنی را طلب میکند و زمان و انرژی زیادی از آنها میخواهد؛ به خصوص اگر آن کودک نوپا باشد و در سنینی باشد که نیاز به مراقبت و تحرک بیشتری داشته باشد.

سالمندان با توجه به سنی که دارند مشکلات جسمی مخصوص به خود را دارند و سطح انرژی پایین تری دارند، اما به خاطر عشقی که به نوه ها دارند درمورد نگهداری و مراقبت از آنها همیشه اظهار میکنند که هیچ مشکلی ندارند و میتوانند کودک شما را نگهداری کنند، حتی 9 الی 10 ساعت در روز از کودک نگهداری میکنند؛ به دلیل اشتغال والدین کودک و یا هر دلیل دیگری این کار را انجام میدهند.

این نکته گاهی از چشم به دور میماند که خود آنها نیز نیاز به مراقبت دارند.

افراد با سنین بالاتر قوای بدنی کمتری دارند و نیاز به زمان های استراحت بیشتری دارند، اما یک کودک نوپا که سرشار از انرژی است و نیاز دارد که تحت نظر باشد، انرژی زیادی را طلب میکند تا ساعت های خود را سپری کند.

تحقیقات نشان داده است که پدربزرگ ها و مادربزگ هایی که در هفته حداقل چهار ساعت از نوه های خود مراقبت میکنند، ریسک کمتری برای افسردگی دارند، آنها امید به زندگی بیشتری دارند، احساس بهتری به زندگی دارند و از سلامت جسمی و روانی بالاتری برخوردار هستند.

علاوه بر این مراقبت از نوه ها به دلیل اینکه فعالیت جسمی مادربزرگ ها را بیشتر میکند، میتواند به عنوان یک ورزش در عملکرد جسمی و روانی آنها تاثیر مثبت داشته باشد.

البته بعضی از کودکانی که پر انرژی هستند، به شدت سطح فعالیت مادربزرگ را در طی روز بالا میبرند و انرژی او را پایین میاورند و او به شدت دچار خستگی شدید میشود؛ اما از آنجایی که عاشقانه نوه خود را دوست دارد، این خستگی را اظهار نمیکند و در نتیجه آسیب های جسمی به دنبال آن پیش میاید. هم چنین گذراندن وقت با نوه ها و گفتگو با نوه ها سبب شادابی مادربزرگ ها و پدربزرگ ها میشود.

کودکانی که به شدت پرحرف هستند و حرف زدن و گفتگو را دوست دارند، آنها هم از پدربزرگ ها و مادربزرگ ها انرژی زیادی میگیرند.

بنابراین چند نکته ی مهم را به یاد داشته باشید:

کودکی که میخواهید به مادربزرگ بسپارید، چه خصوصیاتی دارد؟ چقدر نیاز به صرف انرژی دارد؟ و از طرفی سطح توانایی و انرژی پدربزرگ و مادربزرگ کودک چقدر است؟

چقدر از آرامش جسم، روح و روان برخوردار است؟

آیا تعداد ساعاتی که شما کودک را به آنها میسپارید، دقیقا متناسب با سن، توان جسمی، توان روحی و روانی آنها است؟ آیا آنها به اندازه کافی فرصت استراحت در کنار نوه را دارند؟ آیا آنها میتوانند به همه ی امورات یک نوه به درستی رسیدگی کنند؟

به بیان راحت اینکه چقدر بابت مراقبت از یک نوه خسته میشوند؟ آیا به این ها توجه میکنید و بعد توقع دارید که برای ساعت های طولانی که پدر و مادر هردو سرکار هستند، آنها از نوه نگهداری و مراقبت کنند؟

پیشنهاد من برای مادران این است که اگر شاغل هستند ونیاز است که ساعات طولانی را بیرون از منزل باشند، درکنار اینکه حضور مادربزرگ و پدربزرگ به شدت لازم است و میتواند حامی خوبی باشد و مراقب و ناظر خوبی برای نگهداری کودک باشد، شاید لازم باشد که یک پرستار حضور داشته باشد که کارهای جسمی کودک را انجام دهد و کودک انرژی لازم را از یک پرستار جوان بگیرد، نه اینکه توقع داشته باشید که در طی سالها پدربزرگ و مادربزرگ نوه را نگهداری کنند و او را بزرگ کنند.

ادامه مطلب

کوچینگ به عنوان رویکردی عملی و علمی برای ارتقا سطح زندگی شناخته می‌شود با اینکه ریشه‌های کوچینگ بر مبنای داده اثبات شده علمی ساخته شده است. روش کار مبتنی بر استانداردهایی که از همین داده‌های علمی است. داده هایی که عمدتا در علوم روانشناسی ریشه دارند. یکی از این استانداردها مدل کوچینگ می‌باشد.

مدل کوچ یا کوچینگ چیست ؟

متد یا چهارچوبی است که کوچ بر اساس ساختار آن اقدام به کوچینگ یک فرد می‌کند. این متد برمبنای قدم‌ها به گونه‌ای طراحی می‌شود که کوچ را از رشد صحیح فرایند کوچینگ مطمئن و او را از گرفتاری در چرخه مکالمه بیهوده با مراجعین دور کند.

مدل کوچینگ برای کوچ این امکان می‌دهد که بتواند با تکیه بر یک روش منطقی و علمی، اهداف و مشکلات مراجعین را بشناسد. همچنین مدل کوچینگ شرایطی را ایجاد می‌کند که کوچ بتواند در این فرایند از تکنیک‌ها استفاده کند.

با وجود تنوع مدل‌های کوچینگ، همه بر روی هدف و گام‌های یکسانی متمرکز هستند. این گام‌ها عبارتند از : تعیین هدف ، شناخت وضعیت فعلی ، شناخت امکانات برای دست یابی به هدف ، شناخت موانع احتمالی و طراحی نقشه برای اقدام در جهت دستیابی به اهداف می‌باشد

انوای مدل‌های کوچینگ

مدل کوچینگ Grow , مدل کوچینگOscar , مدل کوچینگClear , مدل کوچینگ Achieve ,مدل کوچینگ steppa , مدل کوچینگ Oskar , مدل کوچینگ Cigar ,مدل کوچینگ Fuel , مدل کوچینگ Solve

این مدل‌های مشهوری می‌باشد و مدل‌های بسیاری وجود دارد که توسط یک کوچ یا شاگردانش ابداع و اجرا می‌شود.

مدل کوچینگ Grow

مشهور ترین مدل کوچینگ در جهان می‌باشد. برای اولین بار در کتاب بازی درونی تنیس به قلم تیموتی گالووی مطرح شد. جان وایت مور بعد از چند سال با استفاده از همین آموزه ها مدل گرو را ابداع کرد. این مدل در کتاب کوچینگ برای عملکرد توسط جان وایت مور به صورت رسمی معرفی شد. مراحل مدل گرو به ترتیب هدف ، واقعیت ، انتخاب ، اقدام است.

مدل کوچینگ Oscar

ادامه مطلب

در این مقاله به شما میگویم که بهترین زمان تقویت عزت نفس کودکان چه زمانی است.

عزت نفس یک احساس درونی است، مانند سایر احساساتی که در همه ی انسان ها وجود دارد.

عزت نفس احساس ارزشمند بودن و رضایت مندی از خود است، عزت نفس یک حس درونی و مثبت است؛ اینکه فرد خود را همانطور که هست بشناسد، ببیند و باور کند و برای خشنودی خود و دیگران تلاش کند.

احساس ارزشمند بودن از مجموعه افکار، عواطف و تجربیات در طول زندگی ناشی میشود.

عزت نفس به مفهوم لیاقت و شایستگی داشتن برای زندگی است، اینکه خود را لایق و شایسته بدانید، نشانه ی عزت نفس بالا در شما است و اگر این احساسات در شما وجود نداشته باشد، میتواند نشانه ی ضعف عزت نفس در شما باشد.

عزت نفس از دوران کودکی شکل میگیرد و مهم ترین و بزرگ ترین هدیه ای است که والدین میتوانند به فرزند خود دهند.

عزت نفس احساسی است که شما نسبت به خود دارید و فکر و احساس شما این است که انسان خوبی هستید، اگر خود را به عنوان یک انسان، انسان خوبی میدانید و خودتان را دوست دارید و در هنگام پیروزی و شکست به خود احترام میگذارید، در این زمان است که میتوان گفت عزت نفس شما بالا است، در غیر این صورت عزت نفس شما دچار مشکل است و نیاز است که در مورد آن تلاش بیشتری شود و تقویت شود.

والدین اولین کسانی هستند که پایه های عزت نفس را در انسان میسازند و پس از آنها مربیان مهدکودک و معلمان نقش به سزایی در این زمینه دارند، هم چنین همه ی افرادی که با کودک مواجه میشوند، برخورد و گفتگو میکنند با کلام، نگاه و رفتار خود میتوانند عزت نفس کودک را بالا ببرند و یا تخریب کنند.

در منابع گفته شده است که بین چهار تا یازده سالگی زمانی است که بهترین موقعیت را دارید که روی عزت نفس کودک خود کار کنید، زیرا در این سن، کودک وارد اجتماع میشود و روابط اجتماعی او شکل میگیرد و خیلی مهم است که در این زمان به شدت به عزت نفس کودکان توجه کنید.

البته این چهار تا یازده سالگی نیاز به یک سه پایه محکم دارد.

این سه پایه که از ابتدای تولد تا پایان سه سالگی باید شکل بگیرد، عبارت است از:

ادامه مطلب

در این مقاله قصد آشنایی با انواع سبک های فرزندپروری را داریم.

این مقاله را با ذکر یک مثال آغاز میکنیم:

اگر اتاق کودک نامرتب و بهم ریخته باشد، با لحن ها و جملات مختلف میتوان از کودک در خواست کرد تا اتاق را مرتب کند، هرکدام از این سبک ها به گونه های مختلفی این درخواست را بیان میکنند:

1- والدین مستبد میگویند: هرچه زودتر اتاقت را مرتب کن.

2- والدین سهل انگار میگویند: هروقت دوست داشتی اتاقت را مرتب کن.

3- والدین آسان گیر میگویند: پسرم یا دخترم، سعی کن اتاقت را مرتب کنی.

4- والدین قاطع میگویند: پسرم یا دخترم، اگر بعد از بازی با اسباب بازی هایت، آنها را در سبد بگذاری، هم راحت تر میتوانی آنها را پیدا کنی و هم اینکه اتاقت مرتب میماند و از آن لذت میبری.

بنابراین با چهار شیوه ی والدگری یا به عبارت دیگر فرزندپروری آشنا شدید، اما در ادامه ی مقاله، با جزئیات این شیوه ها بیشتر آشنا میشویم:

1- والدین مستبد:

قوانین را خودشان وضع میکنند و بی چون و چرا انتظار دارند که همه ی قوانینی که آنها تصمیم گرفتند، در هر سنی که کودک هست، در خانه اجرا شود.

قطعا فرزندان در این مدل ارتباط، خوشحال نیستند و اجبار را تجربه میکنند و از طرف دیگر ترس از عصبانیت والدین، ترس از طرد شدن و ترس از دوست نداشته شدن باعث شده است که آنها قوانین را رعایت کنند.

این والدین شیفته ی کودکان کاملا حرف گوش کن هستند و دنبال این هستند که همیشه ثابت کنند حرف آنها در خانه اجرا میشود و هیچ قدمی خارج از این قوانین و چهارچوبی که تعیین کردند برداشته نمیشود.

در مجموع میتوان گفت این افراد، افراد کمال گرایی هستند و به دلیل داشتن اهداف کمال گرای افراطی، میخواهند در هر شرایطی شده فقط به این اهداف برسند.

2- والدین سهل انگار:

این گروه از والدین نه تنها کنترل کمی بر فرزندان خود دارند، بلکه توقع چندانی هم برای انجام کارهای خانگی یا داشتن رفتارهای مسئولانه از کودکان خود ندارند.

آنها بیشتر بر این تاکید دارند که کودکان هر کاری که دوست دارند، انجام دهند و از طرفی نگران این هستند که آنها اذیت نشوند و فقط در بازی و زندگی خود باشند و برای کودکان خود، دلسوزی بیش از حد میکنند.

در این مدل قانون و مقررات خاصی گذاشته نمیشود و حتی اگر هم قانونی گذاشته شود و این قانون بارها شکسته شود، اهمیت چندانی برای آنها ندارد و در کل میتوان گفت که در این مدل فرزندپروری فرزندان از همان دوران کودکی آزاد و رها هستند.

درواقع در این سبک از والدگری، نیازهای عاطفی فرزندان خیلی دیده نمیشود و فقط روزمره زندگی میشود و از طرف دیگر، اصولا فرزندان نادیده گرفته میشوند، نه حمایت زیادی میشوند و نه قانون زیادی دارند.

چیزی که بیشتر از همه در این سبک وجود دارد، این است که یک دلسوزی نا بخردانه وجود دارد که تنها به دلیل این دلسوزی و از طرف دیگر شاید ریشه های مهرطلبی که در والدین هست برای اینکه نمیخواهند که کودک از دست آنها ناراحت شود، فقط یک رفتار سهل انگارانه دارند که هیچ قانونی را برای کودکان در نظر نمیگیرند.

این والدین در مقابل دلسوزی که میکنند، گاهی اوقات به صورت پرخاشگرانه رفتار میکنند، عصبانی میشوند، خیلی زود آشفته میشوند و درکل یک نظم رفتاری ندارند؛ اما در مجموع میخواهند که به کودک سخت نگیرند، هرچند که نمیتوانند یک روال ثابت را در رفتار خود داشته باشند.

3- والدین آسان گیر:

این گروه از والدین با وجود اینکه بسیار با محبت و آسان گیر هستند، اما هیچ کنترلی بر رفتارهای فرزندان خود ندارند.

آنها دقیقا نقطه های مقابل والدین مستبد هستند، در عین حال که تشابهاتی را با والدین سهل انگار دارند و قانون و مقررات مشخصی را وضع نمیکنند و از آن پیروی نمیکنند و اجازه میدهند که کودک یا فرزندشان هر کاری که میخواهد انجام دهد اما اینها در هر شرایطی از فرزندان خود به شدت حمایت میکنند و این حمایت بیش از حد باعث میشود که اعتماد به نفس کودکان به شدت پایین بیاید، این کار آنها، استقلال کودکان را میگیرد.

این والدین، کارهای فرزندان خود را به جای آنها انجام میدهند و در مجموع از همه ی اشتباهات فرزندان خود، بدون اینکه موجب شوند کودکان از اشتباهات خود درس بگیرند، عذرخواهی و جبران کنند، عبور میکنند و آن را رها میکنند؛ این والدین بسیار آسان میگیرند و برای آنها مهم نیست که اشتباهی شده است و از کنار آن به راحتی میگذرند و از طرفی به این معتقدند که: “ولش کن، بزرگ میشه خودش درست میشه”.

آسیبی که این والدین به فرزندان خود میزنند این است که آنها هیچ قانون و نظمی را یاد نمیگیرند و آمادگی برخورد با هیچ مسئله ای را در زندگی خود یاد نمیگرند تا اینکه به سنین بزرگسالی میرسند.

این والدین بسیار حامی هستند، آنها حمایت بیش از حد نیاز کودکان را برعهده میگیرند.

از جمله والدینی که پس از سالها انتظار، صاحب فرزند میشوند، بسیاری از این افراد وارد این گروه میشوند، به علت اینکه سالهای سال چشم انتظار فرزند بودند، به شدت حمایت و آسان گیری را در مورد کودکان به اجرا میگذارند، در عین حال که بیخیال نیستند اما نگران هستند و بیش از حد سرویس میدهند و بیش از حد از کودکان در این سیستم حمایت میکنند.

ادامه مطلب

کوچینگ مجموعه عملیات بر مبنای گفت و گو است که با همراهی مراجعه کننده و کوچ شکل می‌گیرد. در این مراحل مراجعه کننده با کمک کوچ توانایی‌ها و استعدادهای خود را باز می‌شناسد. راه حل‌های موثر برای حل مشکلات را کشف و اهداف خود و فرایند رسیدن به آن را شناسایی کرده و انگیزه برای ایجاد تغییرات دلخواه در هر یک از جنبه‌های زندگی یا شغلی را پیدا کند.

کوچینگ در بسیاری از جهت‌ها شباهت‌هایی با منتورینگ و از جهات دیگر شباهت‌هایی به مشاوره روانشناسی دارد. کوچینگ تفاوت‌های بزرگ و اصولی با این رویکردها دارد که نتیجه آن با آنها بسیار متفاوت می‌باشد.

تعریف منتورینگ و تفاوت آن با کوچینگ

طبق تعریف با تعریف گروه بین المللی منتورینگ “فرایندی که در آن تجربه یک شخص به طور مستقیم به فردی دیگر منتقل می‌شود.” همانطور که مشخص است منتور شخصی با تجربیات موفق در یک عرصه است که به شخص دیگر که در همان عرصه با مشکل‌هایی روبه‌رو شده است و تجربه‌های خود را منتقل می‌کند.

کوچینگ بر روی هدف‌های مشخصی کار می‌کند. درحالی که منتورینگ بر پایه توسعه فردی مراجعه کننده شکل گرفته کننده شکل می‌گیرد. ممکن است انتقال تجربه در عرصه‌های مختلفی اتفاق بیفتد. کوچینگ بر زمان حال متمرکز است و قصد بهبود آن را دارد در حالی که منتورینگ بر آینده بهتر متمرکز است.

ادامه مطلب