از فراز سر ما

و فرو رفت در اندیشهٔ آشفتهٔ ابری ولگرد

و صدایش همچون نیزهٔ کوتاهی، پهنای افق را پیمود

خبر ما را با خود خواهد برد به شهر

همه میدانند

همه میدانند

که من و تو از آن روزنهٔ سرد عبوس

باغ را دیدیم

و از آن شاخهٔ بازیگر دور از دست

سیب را چیدیم

همه میترسند

همه میترسند، اما من و تو

به چراغ و آب و آینه پیوستیم

و نترسیدیم

سخن از پیوند سست دو نام

و هم آغوشی در اوراق کهنهٔ یک دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت منست

با شقایق‌های سوختهٔ بوسهٔ تو

و صمیمیت تن هامان، در طراری

و درخشیدن عریانیمان

مثل فلس ماهی‌ها در آب

سخن از زندگی نقره‌ای آوازیست

که، سحر گاهان فوارهٔ کوچک میخواند

مادر آن جنگل سبز سیال

شبی از خرگوشان وحشی

و در آن دریای مضطرب خونسرد

از صدف‌های پر از مروارید

و در آن کوه غریب فاتح

از عقابان جوان پرسیدیم

که چه باید کرد

همه میدانند

همه میدانند

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان، ره یافته‌ایم

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم‌آگین گلی گمنام

و بقا را در یک لحظهٔ نامحدود

که دو خورشید به هم خیره شدند

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

سخن از روزست و پنجره‌های باز

و هوای تازه

و اجاقی که در آن اشیاء بیهده میسوزند

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

و تولد و تکامل و غرور

سخن از دستان عاشق ماست

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم

بر فراز شبها ساخته‌اند

به چمنزار بیا

به چمنزار بزرگ

و صدایم کن، از پشت نفس‌های گل ابریشم

همچنان آهو که جفتش را

پرده‌ها از بغضی پنهانی سرشارند

و کبوترهای معصوم

از بلندی‌های برج سپید خود

به زمین مینگرند

بخواهد جایش را با شما عوض کند،

بخواهد مثل شما نفس بکشد،

مثل شما راه برود،

در جایی که شما زندگی می کنید، زندگی کند.

آیا اخیرا خداوند را به خاطر خانواده، دوستان، سلامتی و فرصت هایی که به شما داده است، شکر کرده اید؟

اینگونه به اعتماد

نام خود را

با تو می‌گویم…

کلید قلبم را

در دستانت می‌گذارم

نان شادی‌ام را با تو قسمت می‌کنم

به کنارت می‌نشینم

و سر بر شانه‌ی تو

اینچنین آرام

به خواب می‌روم؟

کیستی که من

اینگونه به جد در دیار رویاهای خویش با تو درنگ می‌کنم؟!

کیستی که من

جز او

نمی‌بینم و نمی‌یابم؟!

دریای پشت کدام پنجره ای؟

که اینگونه شایدهایم را گرفته‌ای

زندگی را دوباره جاری نموده‌ای

پر شور

زیبا

و

روان

دنیای با تو بودن در اوج همیشه‌هایم

جان می‌گیرد

و هر لحظه تعبیری می‌گردد

از فردایی بی‌پایان

در تبلور طلوع ماهتاب

با عبور ازتاریکی‌های سپری شده…

کیستی

ای مهربان ترین؟

سخت مشغول کار بودم

متوجه نشدم چطور زمان گذشت

ساعت را که دیدم حدود دو بعد از ظهر بود

با خودم گفتم

چقدر لحظه‌های بی لحظه ای قشنگ هستند

کاش همیشه همین قدر بدون دغدغه بگذرد

کاش هیچ وقت ثانیه ها را نشمارم

مگر برای لحظه دیدار

مگر برای عشق

مگر برای با هم بودن ....