بعضی مواقع پدر و مادر به دلیل نگرانی‌های بی موردی که در مورد بچه‌هاشون دارند، دست به کاری می‌زنند که آزادی فرزندشون رو سلب و بچه‌ها رو نسبت به خودشون بدببین و بدگمان می‌کنند. یکی از اشتباهاتی که والدین در زمینه تربیت فرزندشون مرتکب میشن اینه که فکر می‌کنند، داشتن آزادی یک توقع زیاده خواهانه از سوی کودکه. پدر و مادر باید این مسئله رو بپذیرند که آزادی نیاز بچه‌ها است و تا هفت سالگی باید به این نیاز پاسخ مثبت داد.

آیا این احساس بد به شما دست داده، وقتی که توی یک آسانسور سوار میشید و می‌بینید که یک برگه کاغذ A4 نوشتند که این مکان مجهز به دوربین مدار بسته است. حستون خیلی حس خوبی نیست به خودتون میگید چه دلیلی داره که اینجا هم دوربین کار بگذارند. مگر چه اتفاقی قراره بیوفته، من به این میگم محدود کردن بی دلیل آزادی‌ها. ما گاهی توی تربیت فرزند همین اشتباه رو می‌کنیم. آقایی زنگ زده بود. می‌گفت من نگران فرزندم هستم. به نظرم داره رفتار خطا انجام میده. گفتم آقا از کجا متوجه رفتار خطا شدی ؟ علامت‌هاش چیه ؟ گفت من متوجه نشدم، مادرش متوجه شده. صبح‌ها که بچه من میره مدرسه، مادرش میره توی اتاق و دفترچه خاطرات بچه‌م رو از زیر تختش برمیداره و می‌خونه و توی دفترچه خاطراتش متوجه شده که یه اتفاقاتی داره میوفته. گفتم آقا به نظر شما این رفتار درسته ؟ به فرض این که شما با این مطالعه بتونید بعضی از سوء رفتارهای بچه‌تون رو کشف بکنید اما نمیگید چه لطمه‌ای به حریم خصوصی و آزادی‌های بچه‌تون میزنید ؟ آیا فکر می‌کنید او همین که بچه شما شد، شما حق تصرف در همه فضاهای او را دارید ؟

حکایت، حکایت همین دوربین مدار بسته است. شما با کار گذاشتن دوربین مدار بسته چقدر نفع می‌برید و چقدر ضرر می‌زنید. ما توی تربیت فرزند دقت بکنیم، بی دلیل آزادی‌های بچه‌مون رو خدشه دار نکنیم، به اسم اینکه نگران بچه‌مون هستیم. نیازی نیست ورود بی جا داشته باشیم. بعضی از مداخله‌ها عزت نفس بچه ما رو خراب می‌کنه و کرامت بچه ما رو از بین میبره.

از طرف دیگه پدر و مادر باید توجه داشته باشند که آزادی‌های زیاد و پذیرش تمام خواسته‌های کودک بدون هیچ قید و شرطی و تعیین نکردن هیچگونه خط قرمزی، عوارض دیگه‌ای مانند لوس شدن کودک داره که وظیفه تنظیم این آزادی دادن به کودک بر عهده پدر و مادره که باید با دقت میزان آزادی کودکشون رو تنظیم کنند.

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت فرزند به مجله توپ مارکت مراجعه فرمایید.

والدین قبل از هر چیز باید این مسئله را برای خود هضم کنند که سر زدن اشتباه از سوی کودک جزئی لاینفک از آن ها است و با ذات کودک عجین شده است.

این که فرزند شما دچار کار اشتباهی شود و خطایی از او سر بزند امری طبیعی و اجتناب ناپذیر است اما وظیفه والدین در مواجهه با این خطاها چیست ؟ در این مواقع چه انتظاراتی از والدین می رود ؟

اگر خطایی از کودک سر بزند کسی به آن خرده نمی گیرد و آن را اقتضای سن و طبیعت دوران کودکی می داند اما اگر والدین در مقابل خطای کودک، خطای دیگری تحت عنوان تربیت فرزند انجام دهند، چه توجیهی می تواند داشته باشد ؟

والدین باید در نظر داشته باشند که بهترین روش برای کاهش خطاها و اشتباهات فرزندشان این است که برای رفتارهای درست، تقویت مثبت ایجاد کنند.

پدر و مادر نباید به راحتی از کنار کارهای خوبی که از کودک سر می زند بگذرند و به اصطلاح باید همیشه مچ او را در انجام کارهای خوب بگیرند و نه هنگامی که مرتکب کار اشتباهی می شوند زیرا کودکان ذاتا به تشویق نیاز دارند.

این امر مهمی است که کودک از همان سنین ابتدایی بفهمد کار خوب چقدر برای اطرافیانش مهم است و واکنش آن ها را در پی خواهد داشت و تحسین آن ها را بر خواهد انگیخت.

تنبیه مستمر کودکان آثار سوء فراوانی در پی خواهد داشت و همان طور که تحقیقات نشان می دهد به افزایش رفتارهای نادرست در آن ها منجر می شود.

یکی از آثار تنبیه کودکان این است که ضریب هوشی کودک (IQ) را پایین می آورد و بذر کم هوشی و عدم خلاقیت را در وجود آن ها می کارد زیرا کودکان تا زمانی که احساس امنیت و مصونیت کامل نداشته باشند، ذهنشان برای یادگیری آزاد نخواهد بود.

پدر و مادر همانگونه که به شدت مراقب سلامت جسم کودکشان هستند و دائم به کودک توجه دارند که خطری سلامت جسمش را تهدید نکند، باید تهدیدات سلامت روان که دست کمی از سلامت جسم کودک ندارد را بشناسند و از آن ها اجتناب کنند.

اگر کودک در قبال انجام کارهای خوبش مورد تشویق قرار بگیرد سعی می کند که این رفتارهای خوب و خوشایند را تداوم ببخشد و برای انجام کارهای خوب تلاش و جدیت بیشتری به خرج دهد و پشتکار خود را افزایش دهد.

والدین باید حتما در نظر داشته باشند که به جای اینکه مچ کودک را هنگام ارتکاب کار اشتباه بگیرند، در مواقعی که کار خوب از او سر می زند مچ وی را بگیرند زیرا تنبیه، آثار سوء فراوان و تشویق، آثار موثر فراوان بر تربیت و سلامت روان کودک خواهد داشت.

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت صحیح فرزند از مجله توپ مارکت دیدن فرمایید.

تغییر نگاه و زاویه دید به زندگی و اتفاقاتی که در آن می‌افتد، می‌تواند صبر ما در برابر مشکلات را زیاد کرده و مانع از این شود که از خود ضعف نشان دهیم و دست تسلیم را برابر این سختی‌ها بالا ببریم.

تربیت فرزند هم دقیقا از همین اموری است که باید نگاه به آن را درست کرد تا در این مسیر پر پیچ و خم دچار سرگردانی و اشتباه و حسرت نشد و فرزندی صالح و خوب تربیت کرد.

تغییر نگاه، مسئله‌ای است که باید جدی گرفته شود و اگر پدر و مادر، خواهان تربیت صحیح و اصولی فرزند خود هستند موظفن که نگاه خودشون به بسیاری از مسائل رو تغییر بدن تا مسیر تربیت فرزند خودشون رو هموار و آسون کنند. تغییر نگاه میتونه برای بعضی از پدر و مادرها نقش معجزه رو داشته باشه و باعث بشه با کمترین هزینه و کمترین مصرف انرژی، بیشترین بازدهی در نتیجه تربیت فرزند رو داشته باشه.

یه آقایی دچار یک بیماری سختی شد، به پزشک های فراوانی مراجعه کرد، آزمایش های فراوانی انجام شد، علت بیماری رو کشف نکردند. یه کسی گفت: در شهرهای دور دست یک پیرمرد فرزانه ای است که ممکنه شما رو درمان بکنه. راه افتاد. خودشو رسوند به اون پیرمرد، گفت آقا من خیلی ثروتمندم، خیلی جاها هم رفتم، نتونستم بیماریم رو برطرف بکنم، پیرمرد یه نگاهی کرد گفت: راه حل بیماری شما این است که شما سه ماه فقط رنگ نارنجی ببینید. زندگیتون باید رنگ نارنجی بشه.این آقای ثروتمند برگشت به شهرش و میلیون‌ها تومن هزینه کرد و همه دکوراسیون خونه‌ش رو عوض کرد. رنگ کابینت‌ها، لباس‌ها، اتوموبیل. سه ماه فقط رنگ نارنجی دید و بیماریش درمان شد. برای تشکر اون پیرمرد رو دعوت کرد. گفت: دست شما درد نکنه. خیلی نسخه خوبی بود. بیماری من درمان شد اما یه مقداری برای من گرون تموم شد. اون پیرمرد یه لبخندی زد گفت: نه! نسخه من ارزان بود. تو گرون باهاش برخورد کردی. اگر میرفتی یک عینکی تهیه میکردی که شیشه های عینک نارنجی می بود مسئله تو حل می‌شد، همه چیز رو نارنجی می‌دیدی. ما به این میگیم تغییر نگاه. در تربیت فرزند اگر شما دنبال این باشد که مدام بخواهید، محیط رو تغییر بدید، اطرافیان رو تغییر بدید، فرزندتون رو تغییر بدید، به موفقیت نمی رسید. ما خیلی وقت ها باید نگاهمون رو به مسائل عوض بکنیم. امروز نگاه ما به فرزندمون نگاه فرصت است یا تهدید ؟ نگاه انسان بزرگسال است یا نگاه کودک؟

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت فرزند به مجله توپ مارکت مراجعه فرمایید.

انسان امروزی، در این عصر مدرنیته و تکنولوژی، با وجود راحت‌تر شدن زندگی نسبت به سالیان قبل و فراهم بودن انواع و اقسام امکانات رفاهی و تفریحی، گویا گمشده خود که آرامش است را یافت و هیچ ابزار و وسیله‌ای او را در راه رسیدن به خواسته‌اش، ارضا نمی‌کند و این آشفتگی و سرگردانی دلیل این افسردگی‌ها و نارضایتی‌ها و پوچی‌ها در زندگی انسان امروزی است.

یکی از راه‌هایی که شاید خیلی ساده به نظر بیاید و بیشتر مردم به سادگی از کنار آن عبور نمایند، شکرگزاری است. شکرگزاری به راحتی می‌تواند باعث بروز معجزاتی در زندگی ما شود که شاید برای ما باورنکردنی باشد.

متاسفانه ما انسان‌های همیشه برای رسیدن به خواسته‌های خود دنبال کارها و فرمول‌های پیچیده هستیم در حالی که چشم خودمان را روی کارهای کوچک با اثرگذاری زیاد، می‌بندیم.

این حرف که شکرگزاری مختص و مخصوص افراد مذهبی است، کاملا بی اساس و بدون پشتوانه است و اصلا اینگونه نیست که فقط دین، انسان را به شکرگزاری خداوند متعال دعوت کند، امروزه تحقیقات روانشناسی نیز به قدرت شکرگزاری پی برده و به این نتیجه رسیده است که شکرگزاری می‌تواند باعث بهبود چشمگیر زندگی‎ شود.

از قدیم گفتن: “شکر نعمت، نعمتت افزون کند/ کفر نعمت از کفت بیرون کند” بیایید یک بار هم که شده یک تصمیم جدی بگیریم و سعی کنیم به جای نداشته‌هامون، به داشته‌هامون فکر کنیم. جای اینکه همش برای چیزایی که نداریم ناله و غر بزنیم، چیزهایی که داریم رو ببینیم و به خاطرش شکرگزار خدا باشیم.

تا حالا شده به این موضوع فکر کنید که شیطنت و اذیت کردن‌های بچه شما میتونه تمام آرزوی یه مادر یا یه کودک دیگه باشه ؟ تا حالا شده فکر کنید که اگر خدایی نکرده بچه‌ شما یه محدودیتی داشت که نمی‌تونست راه بره یا معلولیت داشت (الهی که بلا از همتون دور باشه)، همین شیطنت و بازی گوشی براتون میشد آرزو و حاضر بودید هر چی که دارید بدید و فقط بچه تون رو در حال بازی و جنب و جوش ببینید.

یکی می‌گفت تو این دنیای سرعت و اینترنت و دود و سیمان، انقدر بیماری‌های غیر مترقبه زیاد شده که وقتی یه کودکی داخل بیمارستان به دنیا میاد اولین کاری که پدر و مادرش باید انجام بدهند این هست که تعداد انگشتان دستش رو بشمارند تا کم و زیاد نباشه. این یک شوخی و مزاحه. قرار نیست برای ما دلنگرانی ایجاد بکنه، اما از این مثال یک فرمول قابل استخراج هست ما باید نگاهمون به زندگی نگاه فرصت و نگاه نعمت باشه ما اگر بتونیم نعمت‌های سرشار زندگیمون رو شناسایی بکنیم، بشمریم و به اون افتخار بکنیم، بسیاری از پریشانی‌های ما درمان میشه. خیلی وقت‌ها شیطنت‌های بچه‌های شما جزو نعمت‌هاست، چون بچه شما سالم است میتونه ظرف سوپ رو برگردونه چون بچه شما عضلاتش به درستی کار میکنه میتونه سفره رو بکشه و پاره بکنه قرار نیست در این مواقع ما عصبانی بشیم یا کنترل خودمون رو از دست بدیم. نگاه فرصت داشته باشیم. یکی می‌گفت قدر فوت‌هاتون رو بدونید. همین که می‌تونید صاف و مستقیم فوت بکنید خدا رو شاکر باشید. خندیدیم. مگر فوت کردن هم شکرگزاری داره ؟ گفت بله. من یک سکته ناقصی انجام دادم. نیمی از بدنم سست شده و الان وقتی چایی توی نعلبکی میریزم و میخوام فوت بکنم، فوت‌هام کج میره. قدر فوت هاتون رو بدونید. بچه‌های ما چون سالم هستند تحرک دارند و چون تحرک دارند ممکنه کارهایی بکنند که برنامه ما رو بهم بریزه. نگاه قانع و شکرگزار داشته باشیم.

شیطنت و بازی کردن و خراب کردن، جزو طبیعت بچه‌ها هست. اگه بچه شما بازی میکنه تحرک داره و انرژی زیادی داره، شما باید از این موضوع خوشحال و شکرگزار باشید، نه اینکه این موضوع رو برای خودتون تبدیل به مشکل و ناراحتی و دغدغه بکنید. اگر بازی کردن و شلوغ کاری بچه خودتون باعث اذیت شدن و ناراحتی شما میشه و از این مسئله رنج می‌برید، به این موضوع فکر کنید که مشکل شما آرزوی هزاران یا شاید میلیون ها انسان روی کره زمین باشه.

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت فرزند به مجله توپ مارکت مراجعه فرمایید.

بعضیا عقیده دارند تربیت از زمان بارداری، برخی میگن از مان به دنیا اومدن و بعضیا هم فکر میکنن از هفت سالگی کودک تربیت رو باید شروع کنیم.

رفتار و برخورد اشتباه والدین یکی از مهمترین دلایل اختلالات رفتاری فرزندانه. پدر و مادر باید این نکته رو همیشه مد نظر داشته باشن که اولین قدم در تربیت فرزند، تربیت خودمونه چون بچه هامون همونی میشن که ما هستیم نه اونی که میخوایم. برخی از علمای علم اخلاق معتقد هستند که تربیت فرزند سال‌ها قبل از ازدواج آغاز میشه. وظیفه والدین این است که اول خودشان به تمام اصول تربیتی که دوست دارند فرزندشون اون ها رو داشته باشه پایبند باشند و بعد سعی در القای اون اصول و چارچوب به فرزندشون بکنند.

به این مثال دقت کنید. یک پدر، مادر، فرزند و پدربزرگ با هم زندگی می‌کردند. پدر بزرگ سنّش زیاد شده بود و دستاش لرزش گرفته بود. یک شب سر میز شام وقتی ظرف سوپ رو برای پدر بزرگ کشیدن چون نمیتونست ظرف رو کنترل بکنه ظرف چینی از دستش افتاد زمین و شکست. عروس خانواده ناراحت شد. به همسرش گفت با این وضعیت خیلی صدمه خواهیم دید. پدر تو همه ظرف‌ها رو خواهد شکست. ازت خواهش می‌کنم یه فکری بکن. گفت برو یک تعدادی ظرف چوبی تهیه بکن در اختیار پدربزرگ بگذار که اگه این بار ظرف از دستش افتاد، نشکنه. پدر هم اجابت کرد. تعدادی ظرف چوبی فراهم کرد و از فردا دیگه پدربزرگ رو وادار کردن توی ظرف چوبی شام بخوره. گذشت. دیدن دو هفته بعد فرزند خردسال خانواده سر سفره شام نمیاد. دنبال کردند. کجاست ؟ دیدند در انباری نشسته داره یه چیزهایی میسازه. باباجون داری چی کار می‌کنی ؟ گفت دارم ظرف چوبی میسازم برای آینده که وقتی تو پیر شدی زن من اعتراض کرد به تو هم ظرف چوبی بدم تا ظرف‌های همسر من رو نشکنی.

یه مقداری تلخ بود اما واقعیته. بچه‌های ما آنی نمی‌شوند که ما می‌گوییم، بچه‌های ما آنی می‌شوند که ما هستیم. خیلی وقت‌ها همه ما دغدغه تربیت فرزند رو داریم اما فراموش می‌کنیم که بسیاری از رفتارهایی که خود ما مرکتب میشیم بچه‌هامون تقلید میکنن. بچه‌ها آیینه رفتار ما هستن. ظرف چوبی خیلی اوقات کار تربیت رو خراب می‌کنه.

اگر پدر، حرمت مادر رو در خونه نگه نداره، پسر ازش یاد میگیره. اگر مادر رفتار زشت و زننده با پدر خانواده داشته باشه، دختر ازش یاد میگیره و در آینده همین رفتار را با همسر خودش مرتکب میشه. اگر فرزند در خانواده حرمت شکنی ببینه، اونو یاد میگیره چون فرزندان آیینه تمام نمای ما هستند. اگر تربیت فرزند برای پدر و مادر از اهمیت زیادی برخورداره، باید بسیار زیاد مراقب اعمال و رفتار خودشون باشن که تبدیل به الگوی نامناسب برای فرزند خودشون نشن.

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت فرزند به مجله توپ مارکت مراجعه فرمایید.

فراگیر شدن گوشی‌های هوشمند و در دسترس بودن آن برای کودکان باعث بی تحرکی و بد شدن عادات غذایی آن‌ها و در نتیجه باعث تنبلی کودکان شده است.

تماشا کردن تلویزیون و سرگرم شدن بچه‌ها با برنامه‌های مختلف تلویزیونی مزید بر علت تنبلی در کودکان شده و آن‌ها را از انجام فعالیت‌های بدنی دور کرده است.

البته ناگفته نماند که تنبلی کودکان دلایل دیگری نیز می‌تواند داشته باشد مانند این موضوع که پدر و مادر به عنوان والدین کودک، کاری را بر دوش او می‌گذارند که او از انجام آن کار عاجز است و این موضوع سبب تنبلی و دلزدگی کودک می‌شود یا اینکه کودک به نشانه اعتراض به اختلافات و درگیری‌های پدر و مادر رو به تنبلی می‌آورد یا تجربه‌های شکست‌های پی در پی کودک در انجام کارها و اینکه طعم موفقیت در انجام کاری را نچشیده باشد باعث پایین آمدن اعتماد به نفس کودک می‌شود، در چنین شرایطی کودک به تشویق و دادن انگیزه از سوی والدین یا دیگران نیازمند می‌شود و اگر این تشویق و انگیزه را دریافت نکند رو به تنبلی می‌آورد.

بین قدیمی‌ها، پدربزرگ و مادربزرگ‌های ما همیشه این رسم بود که دست‌ها پینه بسته باشه. دست‌ها اهل تلاش و فعالیت و کار باشه. به تعبیری می‌گفت وقتی یه آقا پسری میومد خواستگاری، پدر عروس میزد روی شانه‌های پسر، ببینه خاک بلند میشه یا نه. با این نماد که خاک بلند شدن یعنی طرف اهل کاره.

ما باید بچه‌هامون رو اهل کار و تلاش و پشتکار تربیت بکنیم. امروز یه آفتیه در نسل جوان ما و نسل نوجوان ما پیدا شده به اسم تنبلی. ما توی ضرب المثل‌های زبان فارسی هم بیش از ده پونزده ضرب المثل داریم که به مسئله تنبلی میتازه.

آیا امروز بچه‌های ما دنبال کارهای جدی هستن؟ توپ رو تو زمین اون‌ها نندازیم. بچه‌های ما ذاتا اهل تلاش و پشتکار هستن، روش‌های تربیتی ما گاهی غلط هست و باعث میشه بچه‌های ما دنبال آسایش و عافیت و راحتی باشند.

سه نکته هست که توی تربیت به ما کمک می‌کنه. کار اول و گام اول این هست که به بچه‌هامون کار بسپریم. اعتماد بکنیم کارهایی رو بهشون بدیم. گاهی بعضا از دانش آموزان اعتراض می‌کنند میگن پدر ما هیچ کاری به ما نمی‌سپاره. البته اون کارها واقعا باید کارهای جدی باشه. گاهی ما بچه‌ها رو دنبال نخود سیاه میفرستیم. نه کاری بسپاریم که ارزشمند باشه. دوم، از تجربه‌های بچه‌مون استقبال بکنیم. طبیعتا وقتی شما کاری به یک فرزند می‌سپارید ممکنه اون رو خطا انجام بده، اشتباه بکنه، بی کیفیت انجام بده. قرار نیست ما عصبانی بشیم از این حمایت بکنیم و سوم این که به بچه‌هامون مهارت بدیم. اگر بچه‌هامون یاد بگیرند کارها رو چگونه درست انجام بدند حتما اعتماد به نفسشون هم بالا میره.

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت فرزند به مجله توپ مارکت مراجعه فرمایید.

کودکان در سنین مختلف لجبازی‌هایی دارند که این خصوصیت گاهی باعث عصبانیت و ناراحتی والدین می‌شود.

پدر و مادر به عنوان متولی اصلی تربیت فرزند باید در قدم اول علل و ریشه این لجبازی‌ها رو پیدا کنند و در قدم بعدی به دنبال حل این مشکل فرزند خود باشند.

در این نوشته قصد داریم به صورت خیلی مختصر و کوتاه 4 راهکار برای کاهش لجبازی در کودکان بیان کنیم:

به جای توصیه‌های دستوری از توصیه‌های خبری استفاده کنید

ذات انسان به گونه‌ایه که دستور و فشار و تحمیل رو بر نمی‌تابه و در مقابل زور و فشار واکنش نشون می‌ده. شما هم اگر خواسته یا توقعی از فرزندتون دارید حواستون باشه به گونه‌ای به فرزندتون انتقال بدید که برداشت نکنه مورد زور و تحمیل واقع شده.

بعضی از بچه‌ها به شدت در مقابل توصیه‌های دستوری واکنش نشون میدن و شروع به لجبازی می‌کنند اما اگر همین خواسته رو به نحوی شیرین‌تر برای اون توضیح بدید، بدون لجبازی قبول می‌کنه.

خواسته‌های موجه کودک را پاسخ دهید

کودک بر اساس نیاز ذاتی خودش، وابسته به پدر و مادرش هست. او خودش، اکثر نیازها و خواسته‌هایی که داره رو قادر نیست عملی کنه و تنهایی بتونه نیاز خودش رو رفع بکنه. همین نیازمندی هست که باعث میشه مدام از پدر و مادر خودش کمک بخواد و اون‌ها رو واسطه رسیدن به خواسته‌هاش قرار بده.

بعضی از پدر و مادرها بی دلیل و بدون هیچ توجیهی خواسته‌های فرزند خودشون رو رد می‌کنند و خیلی راحت با یک کلمه “نه” فرزند رو از خودشون رانده میکنن.

درسته که بعضی از خواسته‌های کودکان غیر معقول و غیر قابل قبول هستند و پدر و مادر اصلا نباید به اون دسته از خواسته‌های فرزندشون تن بدهند اما واقعا بعضی از درخواست‌های کودک رو که به راحتی میشه اجابت کرد و با رفع اون نیاز کودک، باعث حس دلگرمی و شادی در کودک شد رو به راحتی رد می‌کنند و باعث شکل گیری یک حس بد در کودک میشن. پدر و مادر باید توجه داشته باشند که “نه گفتن به کودک” روش و زمان مناسب دارد و نباید در هر زمان به خواسته‌های معقول کودک “نه” بگویند.

سرزنش کردن بیش ازحدکودک، او را لجبازتر می‌کند

پدر و مادر عزیز! خواهشا از سرزنش بیش از حد بچه‌تون اجتناب کنید. گاهی زیاده روی در سرزنش کودک کاملا نتیجه عکس اون چیزی رو میده که شما در تربیت فرزند میخواید بهش برسید.

سرزنش بیش از حد کودک علاوه بر اینکه باعث میشه در برخی موارد بیشتر لجبازی کنه میتونه باعث افسردگی شدید کودک هم بشه.

چطوری؟ وقتی کودک ببینه که مدام مورد سرزنش خانواده و اطرافیان قرار میگیره و این احساس بهش دست بده که کسی اون رو دوست نداره و انسانی آزاردهنده برای دیگرانه، اعتماد به نفسش کاهش پیدا میکنه و میتونه باعث بشه که حتی کودک دچار افسردگی شدید بشه.

به فرزندانتان حق انتخاب دهید

داشتن حق انتخاب از مواردی هست که فرزند کاملا احساس می‌کنه پدر و مادر برای اون احترام و ارزش قائل شدن و این از نیازهای فرزند به شمار میره. اما چگونگی دادن حق انتخاب به کودک و راهکارهای اون از جمله مواردی به شمار میره که هر پدر و مادری باید اون رو بدونه و بلد باشه.

گاهی ممکن هست که کودک از انتخاب خودش پشیمان بشه و از این انتخابی که کرده احساس نارضایتی کنه. مثلا اگر یک اسباب بازی به انتخاب خودش برایش تهیه کردید و بعد از چند روز دلش رو زد و دیگه دوست نداشت با اون بازی کنه و گفت که اسباب بازی دیگه‌ای براش بخرید، نرید برای اون یک یک اسباب بازی دیگه تهیه کنید اما بدون ناراحتی و عصبانی شدن و غر زدن به بچه‌تون، به اون توضیح بدید که این انتخاب خودش بوده و خودش باید به انتخابش احترام بذاره. اینجوری کودک شما یاد می‌گیره که دفعات بعد باید بیشتر تو انتخابش دقت کنه.

برای مطالعه بیشتر در زمینه تربیت فرزند به مجله توپ مارکت مراجعه فرمایید.