کنسرت «مرا عاشقتر کن…» را میتوان یکی از نمونههای موفق برنامهریزی هنری در ارکستر موسیقی ملی ایران دانست؛ برنامهای که با تکیه بر میراث موسیقی ایرانی و استفاده از ظرفیت خوانندگان نسلهای مختلف، توانست تجربهای ماندگار برای مخاطبان رقم بزند.
در این اجرا، ارکستر نه بهعنوان عنصری مستقل، بلکه بهعنوان بستری برای روایت موسیقی عمل میکرد. سازبندی متنوع و حضور پررنگ سازهای ایرانی در کنار سازهای کلاسیک، فضایی متعادل ایجاد کرده بود که با ماهیت آثار اجراشده همخوانی داشت.
خوانندگان، هر یک با ویژگیهای بیانی خاص خود، بخشهایی از این روایت را بر عهده گرفتند. فاضل جمشیدی با تکیه بر تجربه و تسلط آوازی، فضای نوستالژیک آثار قدیمی را زنده کرد. علی پویانیا با اجرای موسیقی نواحی، رنگی متفاوت به کنسرت بخشید و امیر رفعتی با اجرای قطعات احساسی، مخاطب را به اوج عاطفی برنامه رساند.
حضور چهرههای هنری و مدیران فرهنگی در سالن، نشاندهنده اهمیت این کنسرت در تقویم هنری بود. استقبال مخاطبان نیز نشان داد که موسیقی کلاسیک ایرانی، همچنان ظرفیت جذب شنونده در قالب اجراهای ارکسترال را دارد.
در مجموع، «مرا عاشقتر کن…» نهتنها یک کنسرت، بلکه یادآور این حقیقت بود که موسیقی ایرانی، با وجود تغییرات زمانه، هنوز میتواند نسلها را گرد هم آورد و صدایی مشترک بسازد.